UP THE IRONS, THE BEST ROCK AND HEAVY METAL WEB RADIO,
 
ΦόρουμΕγγραφήΣύνδεση
**


Winamp, iTunesWindows Media PlayerReal PlayerQuickTimeWeb ProxyUP THE IRONS**SIMPLY THE BEST***SIMPLY THE FIRST
Loading ...
******
UP THE IRONS COUNTER
Loading ...
RECENT TRACKS
Loading ...
Πρόσφατα Θέματα
»  Iron Maiden - Trought the years (2016)
Δευ 03 Απρ 2017, 19:47 από cronoschelsea

» Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ UP THE IRONS 10-11-2013
Δευ 03 Απρ 2017, 19:44 από cronoschelsea

» Τα ροκ ημερολόγια - Ιστορική επανέκδοση
Δευ 03 Απρ 2017, 19:39 από cronoschelsea

» GALLAGHER & LYLE
Παρ 24 Μαρ 2017, 06:22 από uxk6000

» Η 10η Γιορτή του Βινυλίου και της Μουσικής Vinyl is Back - Εκεί που συμβαίνει! 17, 18, 19 Μαρτίου 2017 στο «Μουσείο Αυτοκινήτου»
Τρι 14 Μαρ 2017, 12:39 από DJL

» 10 VINYL IS BACK – ΤΟ ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Τρι 14 Μαρ 2017, 12:27 από sissy

» Οι Dropkick Murphys ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Τρι 14 Φεβ 2017, 19:58 από Τζίνα

» Το αντίο των θρυλικών Black Sabbath
Τρι 07 Φεβ 2017, 10:47 από DJL

» Vinyl is Back 17-19 Μαρτίου 2017 Γιορτή του Βινυλίου και της Μουσικής
Σαβ 21 Ιαν 2017, 00:18 από DJL

» 10 εμβληματικές μασκότ metal συγκροτημάτων και η ιστορία τους
Πεμ 19 Ιαν 2017, 23:03 από DJL

» Απίστευτη διασκευή στο “Ήτανε Μια Φορά” του Ξυλούρη από Μάριο Λούπαση- Μάνο Παπαδάκη, με αναφορές σε Iron Maiden & Deep Purple!
Τετ 18 Ιαν 2017, 18:12 από DJL

» Kansas ~ Dust in the Wind
Παρ 13 Ιαν 2017, 18:15 από DJL

» Γιάννης Δρόλαπας - Δεν «πρόδωσε» ποτέ την ροκ για τα φράγκα
Τρι 10 Ιαν 2017, 08:31 από DJL

» Όταν οι Motörhead έπαιξαν για πρώτη φορά στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 1988
Παρ 30 Δεκ 2016, 13:39 από DJL

» ROCK Ρεβεγιόν 2017 - 31 Δεκεμβρίου στο THESIS ROCK CAFE
Τρι 27 Δεκ 2016, 14:55 από DJL

» Maidenance live at Lazy Club – 30/12/2016
Σαβ 24 Δεκ 2016, 19:02 από DJL

» 2016 - Ο μουσικός απολογισμός της χρονιάς!
Σαβ 24 Δεκ 2016, 16:03 από DJL

» Σαν σήμερα ειπώθηκε για πρώτη φορά η ωραιότερη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία»
Τρι 20 Δεκ 2016, 22:57 από DJL

» Είδαμε «Mouniall» με τον Τζίμη Πανούση στο Can Can
Δευ 19 Δεκ 2016, 23:01 από DJL

» Η αληθινή ιστορία του Magic Bus, που τραγούδησαν οι Τρύπες.
Δευ 19 Δεκ 2016, 22:49 από sissy

» Το παζάρι Δίσκων του An Club & AN Groundfloor (2 χώροι-1παζάρι) ΚΥΡIΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Κυρ 18 Δεκ 2016, 03:33 από DJL

» Τι σημαίνει η λέξη «ζαβαρακατρανέμια» στο τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη;
Κυρ 18 Δεκ 2016, 02:40 από DJL

»  VINYL IS BACK for good and is here to stay!!! Τριήμερο μουσικής και...βινυλίων!
Πεμ 15 Δεκ 2016, 11:31 από DJL

» Πλειστηριασμοί Δίσκων Vinyl is Back Δεκεμβρίου!
Τετ 07 Δεκ 2016, 00:50 από DJL

» Νέο άλμπουμ από τους Kreator - Gods Of Violence. Δείτε το Official Video
Κυρ 04 Δεκ 2016, 15:54 από DJL

» Maggot Brain-Funkadelic (Maggot Brain-1971)
Σαβ 03 Δεκ 2016, 22:41 από sissy

» Η «μεγάλη εικόνα» 6 εξωφύλλων κλασικών δίσκων
Πεμ 01 Δεκ 2016, 21:14 από DJL

» Vinyl is Back: Αναλυτικά το πρόγραμμα της μεγαλύτερης γιορτής των δίσκων βινυλίου!
Τρι 29 Νοε 2016, 12:44 από DJL

» MADE IN GREECE
Τρι 29 Νοε 2016, 01:10 από DJL

» Παύλος Σιδηρόπουλος & Οι Απροσάρμοστοι - Συνέντευξη του στο Ποπ & Ροκ τον Σεπτ. του 1982
Σαβ 26 Νοε 2016, 13:01 από DJL

» Μοτοσυκλετες ΚΑΙ φιλοι vol 2 - ΠΑΡΤΥ ΡΕΦΕΝΕ Το Σάββατο στις 26 Νοεμβρίου
Παρ 25 Νοε 2016, 11:24 από DJL

» Ο Τζίμης Πανούσης στο Can Can
Τρι 22 Νοε 2016, 21:05 από cronoschelsea

» Τάκης Ανδρούτσος - Η κιθάρα των Πελόμα Μποκιού
Κυρ 20 Νοε 2016, 12:19 από DJL

» Η ΓΙΟΡΤΗ-GOIN' THROUGH
Πεμ 17 Νοε 2016, 12:16 από sissy

» Ο PAT TRAVERS ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Τετ 16 Νοε 2016, 22:33 από DJL

» Οι MAIDENANCE (Iron Maiden tribute band) το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου στο Remedy Live Club
Τετ 16 Νοε 2016, 22:04 από DJL

»  9ο Vinyl is Back - Το πρόγραμμα
Τετ 16 Νοε 2016, 21:36 από DJL

»  Α.Λ.Μ.Α. ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ - Αγώνας Πανελληνίου Πρωταθλήματος Motocross στην πίστα της Μεγαλόπολης την Κυριακή 13 Νοεμβρίου
Τετ 16 Νοε 2016, 07:53 από sissy

» MC5 - Kick Out the Jams
Τετ 16 Νοε 2016, 07:52 από sissy

» Ονειρευτήκατε ποτέ να ξεφύγετε απ’ όλους και απ’ όλα, σε ένα μικρό μοναχικό σπιτάκι στο δάσος;
Σαβ 05 Νοε 2016, 19:10 από Έντια

» Οι λόγοι που το “Paranoid” των Black Sabbath είναι η πεμπτουσία της Heavy Metal
Παρ 04 Νοε 2016, 11:44 από DJL

» Τα Στέκια - Ροκ εντ ρολ, η εισβολή
Παρ 04 Νοε 2016, 11:13 από DJL

» ΑΝΤΙ- Η Κασέτα με την τσίχλα, 1985.
Κυρ 30 Οκτ 2016, 15:55 από Κωστας Βυζαντινος

» Σαν σήμερα: Σκάει σαν κεραυνός το ‘Ace Of Spades’ των Motörhead!
Παρ 28 Οκτ 2016, 00:13 από DJL

» Σκέψεις, Αύγουστος 2016
Τρι 25 Οκτ 2016, 18:14 από Τζίνα

» Οι 10 ατάκες που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πεις σ' ένα DJ!
Τετ 19 Οκτ 2016, 15:07 από DJL

» Το νέο βίντεο κλίπ του Moby είναι ένα καρτούν-αριστούργημα που όλοι πρέπει να δουν
Τρι 18 Οκτ 2016, 21:23 από sissy

» 10 Λόγοι για τους οποίους οι IRON MAIDEN είναι η καλύτερη heavy metal μπάντα όλων των εποχών
Σαβ 15 Οκτ 2016, 10:58 από sissy

» Εορταστικό Vinyl Is Back στο «Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου» (Γ’ Σεπτεμβρίου & Ιουλιανού) το τριήμερο: Παρασκευή 9, Σάββατο 10 και Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016, με ελεύθερη είσοδο!
Παρ 14 Οκτ 2016, 18:22 από DJL

» Γιατί ο τάφος του Jim Morrison έχει Ελληνική επιγραφή;
Παρ 14 Οκτ 2016, 09:00 από sissy

Παρόντες χρήστες
12 χρήστες είναι συνδεδεμένοι αυτήν την στιγμή:: 0 μέλη, 0 μη ορατοί και 12 επισκέπτες :: 2 μηχανές αναζήτησης

Κανένας

Περισσότεροι χρήστες υπό σύνδεση 117, στις Παρ 02 Ιαν 2015, 20:08
Πιο αναγνωσμένα θέματα
ΙΝΔΙΑΝΟΙ.......
ΣΤΑΜΠΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΛΟΥΖΕΣ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΜΑΣ
Η Θρυλική Route 66
Up The Irons Party
Καλημέρα!... με αναμνήσεις...
Φιλίες
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ UP THE IRONS 10-11-2013
Progressive Metal
ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ ΣΑΣ???
5 ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΜΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

Μοιραστείτε | 
 

 Ελληνικό Ροκ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Ελληνικό Ροκ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 10:44


Στην Ελλάδα τη δεκαετία του 60’ είχαν αρχίσει να αλλάζουν όλα, ακόμα και ο τρόπος ενδυματολογικής εμφάνισης, τζιν παντελόνια με καμπάνες, και μακριά μαλλιά, κυρίως για την νεολαία.
Μέσα από μια συντηρητική κοινωνία άρχισαν να ξεπηδούν μουσικά σχήματα με Rock κατεύθυνση, όπως ήταν στην δεκαετία του ΄60 ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Αλλά και Pop, δηλαδή το μοντέρνο εκείνης της εποχής, όπως οι Αρίωνες, που δημιουργήθηκαν το 1965 με μεγαλύτερη επιτυχία το “Τρέμει η καρδιά μου”, οι Βόρειοι από την Θεσσαλονίκη, το 1965 με επιτυχία “το τζίνι”, οι Olympians από την Θεσσαλονίκη 1965, με τις μεγαλύτερες επιτυχίες όπως :
<Ο τρόπος>, <το σχολείο>,< το κορίτσι του Μάη>,< το καλοκαίρι>, <συγνώμη>, <ο Αλέξης>.
Πασχάλης Αρβανιτίδης, τραγούδι, Κούλης Καλογιαννίδης, κιθάρα , Βασίλης Παπαβασιλείου, κιθάρα, Παντελής Δελιγιαννίδης, κιθάρα, αργότερα προστέθηκαν, Βαγγέλης Κουτσοτόλης, Δημήτρης Λαζαρίδης, Νίκος Αρχοντής και Αντώνης Θεοδωρόπουλος, σαξόφωνα. Οι Ολύμπιανς υπήρξε η δημοφιλέστερη μπάντα της Θεσσαλονίκης και οι πρωτοπόροι στο Ελληνικό στίχο.
Το 1965 στην Αθήνα δημιουργήθηκαν οι Play Boys με μεγαλύτερη επιτυχία το 1070 το “Έτσι είναι η ζωή”, και τραγουδιστή τον Δάκη. Οι Forminx το 1965 με τη επιτυχία Jeronimo Yanka, οι Juniors to 1962 με την επιτυχία Special Yanka, οι Sound, το 1963 με τις επιτυχίες, “Απόψε σε Θέλω”, και το “μάθημα”, οι Charms το 1963, με τις επιτυχίες “Ο Διωγμός”, “Απ΄ τον κόσμο”, Blue Birds το 1964, Dragons το 1964, μέλος των οποίων είναι ο γνωστός Λάκης Παπαδόπουλος, ή αλλιώς Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ. Οι Monks δημιουργήθηκαν το 1964, οι Ibols το 1964, με τις επιτυχίες “Ξαφνικά μ΄ αγαπάς”, “Σου δωσα την αγάπη μου”, “Τρικυμία στην καρδιά μου” , Vikings το 1964, μέλος των οποίων ήταν ο Αντώνης Βαρδής, ο οποίος έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε. Οι Στυλίστες το 1964 με την επιτυχία Vita Mia, οι Rabbits to 1965, το μόνο επαρχιακό συγκρότημα από την Ρόδο.
Οι Stormies δημιουργήθηκαν το 1964, οι Cinquetti, το 1967 με τον Λάκη Τζορντανέλλι στο τραγούδι, και την επιτυχία το «Kορίτσι του φίλου μου», οι Sounds στο τραγούδι με τον Τάκη Αντωνιάδη, και επιτυχίες, το Ιταλικό «στα σε ρα μι μπούτο, και το διασκευασμένο στα Ελληνικά "πόψε σε θέλω".
Οι Πελόμα Μποκιού το 1969, με ψυχή του συγκροτήματος τον Βλάση Μπονάτσο και την επιτυχία “Γαρύφαλε – Γαρύφαλε»
Οι poll, Νοστράδαμος, Εξαδάκτυλος, είναι μερικά από τα πιο σημαντικά στην αρχή της δεκαετίας του ΄ 70. Η έκρηξη σταμάτησε το 1974 με την μεταπολίτευση και το πολιτικό τραγούδι. Το 1976 πήραν την σκυτάλη ο Δημήτρης Πουλικάκος και ο Παύλος Σιδηρόπουλος
Τα συγκροτήματα της δεκαετίας του ΄70 ήταν:
“Τα παιδιά της Αφροδίτης”, Ντέμης Ρούσος, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Λουκάς Σιδεράς. Το 1972 κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό άλμπουμ που πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σ΄ όλον τον κόσμο. Το 1969 έγιναν οι Socrates Drank the Conium, με μέλη τον Αντώνη Τουρκογιώργη – μπάσο – φωνητικά, Γιάννης Σπάθας κιθάρα- συνθεσάιζερ, Ηλίας Μπουκουβάλας, ντραμς, Γιώργος Τρανταλίδης και Νίκος Αντύπας, ντραμς, από τα πιο σημαντικά rock συγκροτήματα της εποχής.
Το 1970 εμφανίζονται οι poll, Κώστας Τουρνάς, κιθάρα – τραγούδι, Σταύρος Λογαρίδης, κιθάρα τραγούδι, Robert Williams, κιθάρα- τραγούδι, Κώστας Παπαϊωάννου, ντραμς. Ήταν το πιο δημοφιλές συγκρότημα στην Ελληνική μουσική, με τραγούδια όπως “Το άνθρωπε αγάπα”, “Ήλιε μου”, που παίζονται στα ραδιόφωνα μέχρι και σήμερα. Ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει την εποχή εκείνη σε συλλεκτική έκδοση, μέσα σε ένα ταγάρι, και πολύ αργότερα το συγκρότημα διαλύεται.
Το 1971 δημιουργούνται οι Νοστράδαμος, Στέλιος Φωτιάδης, μπάσο – φωνή, Δέσποινα Γλέζου από το 1972 κιθάρα- φωνή, Ιπποκράτης Εξαρχόπουλος, ονόματι Τσάρλι, κιθάρα – φωνή έως το 1974. Κυκλοφορούν το άλμπουμ με τίτλο “Δωσ΄μου το χέρι σου”.
Πολλοί είναι οι καλλιτέχνες που όταν τα συγκροτήματα έπαψαν να υφίστανται έκαναν σόλο καριέρα με πολλούς δίσκους στο ενεργητικό τους, όπως: Κώστας Τουρνάς, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Πασχάλη Αρβανιτίδης, Βλάσης Μπονάτσος, Στέλιος Φωτιάδης, Δέσποινα Γλέζου, Α. Βαρδής. Λ. Παπαδόπουλος, Αντώνης Τουρκογιώργης, Γιάννης Σπάθας ενώ οι Ντέμης Ρούσος, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Λουκάς Σιδεράς έκαναν διεθνή καριέρα, με πωλήσεις πολλών εκατομμυρίων δίσκων, σε όλον τον κόσμο, ξεκινώντας από την Γαλλλία.
Η δισκογραφική εταιρεία ΜΒΙ, είχε κυκλοφορήσει μια σειρά δίσκων με τίτλο «Oldies But Goodies» με τραγούδια διάφορα από Ελληνικά συγκροτήματα των δεκαετιών ΄60 – ΄70. Η δε Polygram κυκλοφόρησε τα Ελληνικά συγκροτήματα Νο1, Νο2, Νο3.
Η καλύτερη επιλογή διασκέδασης της νεολαίας, για χορευτική εκτόνωση την εποχή των δεκαετιών ΄60 – ΄70 εκτός από τα πάρτυ, ήταν και οι παρακολούθηση συναυλιών που έκαναν τα διάφορα συγκροτήματα. Τις εκδηλώσεις αυτές στην Αθήνα φιλοξενούσαν τα θέατρα, αλλά και οι κινηματογράφοι.
Όσο αφορά την πολυτέλεια να απολαμβάνουν τα γκρουπ στα Club όπως “Κουΐντα”, “το Ιγγλού” “On the Rocks” , την είχαν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία.
Eνώ στην Θεσσαλονίκη τα συγκροτήματα φιλοξενούσε το Παλαί Ντε Σπορ, τους Ολύμπιανς, τους Forminx κ.τ.λ.π, και οι κινηματογράφοι “Παλλάς” και “Αχίλλειον”, τα δε Club της συμπρωτεύουσας ήταν στην Νέα Κρήνη όπως: «Χαβάη», «Ρέμβη», «Κούνιες» στο Πανόραμα.
Στην δεκαετία του ΄70 ο πιο σημαντικός χώρος για το Ελληνικό Rock ήταν το Club “Κύτταρο” στην Αθήνα από όπου παρήλασαν όλα τα μεγάλα Rock συγκροτήματα.
Μπουρμπούλια ήταν το όνομα ελληνικού μουσικού συγκροτήματος που έγινε γνωστό συνοδεύοντας το Διονύση Σαββόπουλο, όταν αυτός έκανε στροφή προς το ροκ και ηχογράφησε τον «Μπάλλο». Οι Τάκης Ανδρούτσος, Νίκος Τσιλογιάννης, Βασίλης Ντάλλας και Άρης Τασούλης έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις το 1968-69 και την επόμενη χρονιά τους βρίσκουμε στο «Ροντέο» με τον Σπύρο Καζιάνη και τον Γιάνο Λαμπίτσι στη θέση του Ανδρούτσου και του Τασούλη. Στην πορεία τους ανεξαρτητοποιήθηκαν απ' τον Σαββόπουλο και στο άλμπουμ «Ζωντανοί Στο Κύτταρο» παίζουν τη «Μαύρη Θάλασσα», με την προσθήκη της Στέλλας Γαδέδη στη θέση του Καζιάνη, ενώ στη συνέχεια ο Λαμπίτσι αντικαταστάθηκε από τον Αλέκο Γλύκα κι αυτός με την σειρά του από τον Νίκο Δαπέρη. Στις αρχές τού 1972 οι εναπομείναντες Τσιλογιάννης και Ντάλλας, ενώθηκαν με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Παντελή Δεληγιαννίδη (πρώην Δάμων και Φιντίας), και ηχογράφησαν για τη «Λύρα» το 45ρι «Ο Ντάμης ο Σκληρός / Απογοήτευση». Προστέθηκε σαν πέμπτο μέλος ο Αμερικάνος Mikel Frogg και με τον Νίκο Δαπέρη στη θέση του Δεληγιαννίδη δοκίμασαν την τύχη τους στη Θεσσαλονίκη, όπου και διαλύθηκαν οριστικά το φθινόπωρο του 1973.
Στην δεκαετία του 70 ο Παύλος Σιδηρόπουλος πειραματίζεται για πρώτη φορά με το Ελληνικό Ροκ το οποίο αρχίζει να απειλεί και ενίοτε να διασπά την "παρωχημένη" μουσική μας άποψη για τον ροκ ήχο. Σε μεγάλο βαθμό επηρέασαν τις εξελίξεις του ελληνικού ροκ από το 1970 μέχρι και σήμερα, εκτός από τον Παύλο Σιδηρόπουλο και το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Διονύσης Σαββόπουλος καθώς και οι αδερφοί Κατσιμίχα. Σήμερα η ελληνική ροκ σκηνή διέρχεται μια εποχή άνθησης με αξιόλογα γκρουπ όπως οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά, οι Πυξ Λαξ, τα Διάφανα Κρίνα, οι Ενδελέχεια, και πολλοί άλλοι. Πιο συγκεκριμένα:




ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Παύλος Σιδηρόπουλος είναι o σηµαντικότερος εκπρόσωπος της Ελληνικής ροκ μουσικής. Γεννήθηκε στις 20/7/1948 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1970 από τη Θεσσαλονίκη. Με το γκρουπ τα"Μπουρµπούλια" (1972), ο Παύλος Σιδηρόπουλος άρχισε τα πρώτα του πειράµατα για να παντρέψει το ροκ µε την Ελληνική µουσική. Το 1976 µε το γκρουπ "Σπυριδούλα", δηµιουργεί τον σηµαντικότερο ίσως δίσκο στην περίεργη ιστορία του Ελληνικού rock, το "Φλού". Το πιο γνωστό τραγούδι από αυτόν τον δίσκο είναι ο «Μπάµπης ο Φλου» «Μια ιστορία θα σας πω για το Μπάµπη το Μπάµπη τον φλου που του 'λεγες βρε Μπάµπη τι τρέχει εδώ και σου 'λεγε φλου, φίλε µου όλα είναι φλου». Το 1979 μαζί με Παπαντίνα, Νέστορα, Τζιμόπουλο (παλιά μέλη Μακεδονομάχων, IDOLS κ.α.) φτιάχνει το σχήμα "Εταιρία Καλλιτεχνών" με αγγλικό στίχο. Το σχήμα αυτό δεν κυκλοφορεί δίσκο. Ενα όμως τραγούδι από αυτήν την περίοδο περιλαμβάνεται στον κατοπινό του δίσκο "Zorba the freak" πρόκειται για το τραγούδι "Clown".Εκείνη την περίοδο κάνει και την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου "Ο Ασυμβίβαστος" όπου και ερμηνεύει τα τραγούδια του soundtrack. Τον ίδιο καιρό πρωταγωνιστεί και σε μία ακόμη ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου με τίτλο "Αλδεβαράν" και με συμπρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στην μικρή καριέρα του ως ηθοποιού περιλαμβάνεται και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη "Οικογένεια Ζαρντή" που προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1.Η συνεχής αλλαγή συνεργατών σταματάει το 1980 όπου ο Π.Σ. καταλήγει σε ένα σχήμα που με λίγες αλλαγές παίζει μαζί του μέχρι το τέλος, τους "ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΣ". Μαζί ηχογραφούν μιά σειρά σημαντικών δίσκων και με συνεχή παρουσία μέσω ζωντανών εμφανίσεων δημιουργούν τον μύθο ενός πραγματικού Ελληνικού rock συγκροτήματος, μακρυά από ερασιτεχνισμούς και μιμητισμούς. Το 1982 κυκλοφορούν το "Εν λευκώ" με αρκετές αναφορές στην εμπειρία του με την ηρωίνη (γιά άλλη μιά φορά αντιμετωπίζει προβλήματα λογοκρισίας. Με τα τραγούδια "Η" και "Ανταργκράουντ με στράς" για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και "Υστατη στιγμή" για προσβολή της δημοσίας αιδούς).Το 1985 κυκλοφορούν το "Zorba the freak" ένα δίσκο μπολιασμένο με το χιούμορ του Δημήτρη Πουλικάκου που έχει κάνει την παραγωγή.Το 1989 κυκλοφορεί το "Χωρίς μακιγιάζ" που είναι ένας δίσκος ηχογραφημένος ζωντανά στο Μετρό. Τα τραγούδια αυτού του δίσκου το συγκρότημα τα έπαιζε τα προηγούμενα χρόνια στις ζωντανές του εμφανίσεις ( κυρίως στο club "Αν" στα Εξάρχεια μόνιμο στέκι των τελευταίων χρόνων ). Τον δίσκο αυτό χαρακτηρίζουν τα blues κομμάτια που πάνω στις στενές του φόρμες ο Π.Σ. εκφράζεται με τον δικό του τρόπο.Το καλοκαίρι του 1990 ξαφνικά άρχισε να παραλύει το δεξί του χέρι. Οι γιατροί υπέθεταν πρόβλημα στα αγγεία, αλλά κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς είχε. Αυτή η ιστορία τον έκανε ψυχολογικό ράκος. Το φθινόπωρο το συγκρότημα άρχισε τις συνηθισμένες του εμφανίσεις στο Αν. Ο Παύλος άρχισε να εμφανίζεται με το χέρι δεμένο. Έχοντας αρκετά νέα τραγούδια (τα οποία σταδιακά παρουσίαζαν στο κοινό των συναυλιών) και μερικά παλιά ακυκλοφόρητα σε νέες ενορχηστρώσεις (το συγκρότημα πειραματιζόταν με funk στοιχεία στον ήχο του) άρχισαν να ηχογραφούν το υλικό αυτό, ενώ συγχρόνως είχαν προγραμματίσει σειρά ζωντανών εμφανίσεων για το Δεκέμβριο. Όμως το απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου ο Παύλος Σιδηρόπουλος πεθαίνει από χρήση ηρωίνης στο πατρικό του σπίτι. Κηδεύεται στον Κόκκινο Μύλο.
Άκρως υποκειμενικά, τα σημαντικότερα τραγούδια του Παύλου Σιδηρόπουλου είναι τα εξής:
Rock n' Roll στο κρεβάτι ---->http://www.youtube.com/watch?v=p5t-HPgNvG0
Το '69 με κάποιο φίλο----->http://www.youtube.com/watch?v=7FtZjWewEpo
Ο Μπάμπης ο Φλου-----> http://www.youtube.com/watch?v=uy6sS0hxG08
Μου'πες θα φύγω--->http://www.youtube.com/watch?v=dXkR1fTreI0
Κρίμα το παιδί------>http://www.youtube.com/watch?v=GmFf7SEXArw
Στον ύπνο μου----->http://www.youtube.com/watch?v=MaLhcesvyaI
Και φυσικά δε γίνεται να λείπουν τα θρυλικά :
Κάποτε θα'ρθουν----> http://www.youtube.com/watch?v=BSW9EXBkNr8
Μπορεί να μην είναι πια στη ζωή, αλλά η φωνή του έχει σημαδέψει έρωτες, φιλίες, μοναχικούς..Η μουσική τελικά αυτό είναι :Η πιο δυνατή μορφή μαγείας. Όλους μας μάγεψε η φωνή του και θα εξακολουθήσει να μας μαγεύει, θυμίζοντας μας ότι πάντα, κάπου υπάρχει ένας εκπρόσωπος , ένας εκφραστής των δικών μας, προσωπικών, εχέμυθων συναισθημάτων μας.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ
Συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού "Πάλι" μαζί με τους Νάνο Βαλαωρίτη, Παναγιώτη Κουτρουμπούση, Γιώργο Μακρή με δικά του κείμενα καθώς και μεταφράσεις. Για πολλά χρόνια έκανε ραδιοφωνικές εκπομπές, αυτοαποκαλούμενος "Θείος Νώντας" (έτσι τον αποκαλούσε και ο Παύλος Σιδηρόπουλος, τον οποίο ο ίδιος αποκαλούσε ανηψιό), σε διάφορους σταθμούς (ποτέ δεν χρησιμοποίησε το πραγματικό του όνομα σαν ραδιοφωνικός παραγωγός). Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος MGC, το οποίο οφείλει το όνομά του στον ηθοποιό Ντίνο Ηλιόπουλο, και αρχηγός του ροκ συγκροτήματος Εξαδάκτυλος και των "Αχ-Βαχ" (στους οποίους έπαιζαν εκτός των άλλων, μπάσο-φωνητικά ο Σταμάτης Σπανουδάκης και πλήκτρα ο Άλεξ Σπυρόπουλος, γνωστός από το Aγγλικό συγκρότημα των δεκαετιών 60-70 "Nirvana". Συνεργάσθηκε ως συνθέτης, εκτελεστής, παραγωγός και μουσικός με πολλούς άλλους 'Έλληνες rockers και συγκροτήματα. Έγινε γνωστός με τις εμφανίσεις του σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές στις δεκαετίες του '70, ’80 και του ’90. Κυριότερες εμφανίσεις: Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978), Άρπα κόλλα (1982), Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1983), Βίος και Πολιτεία (1987), Made in Greece (1987),Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991), Θηλυκή εταιρεία (1999), Σαπουνόπετρα (1995) κ.α. Οι κυριότερες τηλεοπτικές του εμφανίσεις είναι στις σειρές Οι Αυθαίρετοι (1990), το (1997) στην σειρά Δύο Ξένοι κ.α .
Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ελληνικού ροκ. Ο δίσκος του "Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος" αποτελεί τον πρόδρομο της ελληνικής rock 'n roll δισκογραφίας. Η συναυλία του στα τέλη της δεκαετίας του '70 στου Ζωγράφου αποτελεί σταθμό στην ελληνική rock μουσική ιστορία.
Ορισμένα τραγούδια:


ΤΡΥΠΕΣ
Ξεκίνησε το 1983 με τον Γιώργο Καρρά και τον Γιάννη Αγγελάκα να γράφουν μουσική με ελληνικό στίχο και επιρροές από punk και εναλλακτικό ροκ. Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο στούντιο Αγροτικόν με μηχανικό ήχου τον Νίκο Παπάζογλου. Κυκλοφόρησε το 1985 και το κομμάτι Ταξιδιάρα Ψυχή έγινε επιτυχία στους θαυμαστές του ελληνικού ροκ. Το 1987 αφού διαταράχθηκαν οι σχέσεις με την δισκογραφική τους εταιρία ηχογραφούν το δεύτερο τους άλμπουμ Πάρτυ στο 13ο Όροφο με δανεικά λεφτά από τον φίλο τους Σπύρο Βεδουρά. Τότε γίνεται η συνάντηση με τον Γιάννη Πετρίδη και το συμβόλαιο με την εταιρία Virgin.Οι συχνές ζωντανές εμφανίσεις στην Θεσσαλονίκη πρώτα και αργότερα στην Αθήνα τους καθιέρωσαν σαν μια δυναμική ανερχόμενη μπάντα με καλή σκηνική παρουσία και ένα κοινό που τους ακολουθούσε παντού. Το συγκρότημα απέκτησε πανελλήνια φήμη στην δεκαετία του '90 μετά την κυκλοφορία του τρίτου δίσκου Τρύπες στον Παράδεισο. Κατά την ίδια δεκαετία ακολούθησαν οι πρώτες εμφανίσεις στο εξωτερικό, παίζουν στο διεθνές festival του Belfort της Γαλλίας, στο Λονδίνο και στο Μάντσεστερ. Το καθοριστικό τέταρτο άλμπουμΕννιά Πληρωμένα Τραγούδια έκανε την μουσική τους γνωστή στο ευρύτερο κοινό. Έως τότε ο στίχος είχε γίνει πιο προσωπικός και η μουσική παραγωγή τελειοποιήθηκε. Το συγκρότημα είχε γίνει γνωστό σε όλη την Ελλάδα παρά την συστηματική αποχή από ΜΜΕ όπως τηλεόραση, ραδιόφωνο και περιοδικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις.Τον Απρίλιο του 1993 ηχογραφήθηκε επίσης το άλμπουμ Υπέροχο τίποτα και είναι πειραματική μουσική του Γιώργου Καρρά σε στίχους του Γιάννη Αγγελάκα. Σε αυτό το άλμπουμ ο Γιώργος Καρράς που είναι ο βασικός συνθέτης του συγκροτήματος εκδηλώνει τις αναζητήσεις του και σε άλλα είδη μουσικής εκτός από την ροκ και δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει όργανα όπως το ακορντεόν, τσέλο,κοντραμπάσο, βιολί και τα συνθεσάιζερ για να πετύχει ένα μουσικό αποτέλεσμα που σε παραπέμπει σε εικόνα. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από λίγο καιρό από την κυκλοφορία του το άλμπουμ αυτό χρησιμοποιείται για την μουσική επένδυση ταινίας του Ελληνικού Κινηματογράφου. Κυκλοφόρησε σε βινύλιο και αργότερα όταν κυκλοφόρησε σε CD προστέθηκαν τέσσερα μουσικά κομμάτια από την μουσική που έγραψαν οι Τρύπες για την ταινία Η εποχή των δολοφόνων[1] του σκηνοθέτη Νίκου Γραμματικού.
Το 1994 ηχογραφούν στο Club ΡΟΔΟΝ το live άλμπουμ Κράτα το Σώου Μαϊμού με αυτό το άλμπουμ τους που έχει και κάποια τραγούδια τους σε εκτέλεση με ακουστικά όργανα κλείνει η πρώτη δημιουργική περίοδος του συγκροτήματος. Το 1996 ηχογραφούν τοΚεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι τότε ανοίγει ένας νέος κύκλος και μια νέα δημιουργική περίοδος. Η πορεία τους σταματά μετά την τελευταία δισκογραφική δουλειά που κυκλοφορεί το 1999 Μέσα στη Νύχτα των Άλλων. Το συγκρότημα διαλύεται στην καλύτερη του περίοδο το 2001 μετά την απόφαση του τραγουδιστή Γιάννη Αγγελάκα να ακολουθήσει σόλο καριέρα.
Ορισμένα τραγούδια:

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ:

Ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι ένας σύγχρονος Έλληνας συνθέτης και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεμβρίου 1944.
Εγκατέλειψε τη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης προκειμένου να ασχοληθεί με το τραγούδι. Άρχισε την καριέρα του το 1964, με εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα. Κατά τη διάρκεια της χούντας φυλακίστηκε δύο φορές, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1967. Έγραψε τραγούδια με πολιτικό, ρομαντικό αλλά και σκωπτικό περιεχόμενο.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ελληνικό Ροκ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 10:45






ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Άρχισε να τραγουδά έντεχνο ελληνικό τραγούδι στις αρχές της δεκαετίας του '70. Η πρώτη του σημαντική γνωριμία έγινε το καλοκαίρι του 1974, συναντώντας, στο Παρίσι, το Μίκη Θεοδωράκη. Η συνεργασία τους όμως έμελλε να αρχίσει δύο χρόνια αργότερα.
Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε ουσιαστικά την επαγγελματική του πορεία στο τραγούδι. Τραγούδησε σε μπουάτ και ηχογράφησε ένα μικρό δίσκο 45 στροφών. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στην ηχογράφηση του δίσκου του Μάνου Λοΐζου «Τα τραγούδια του δρόμου».
Το 1975 ηχογράφησε «Τα αγροτικά» του Θωμά Μπακαλάκου. Την ίδια εποχή γνώρισε δυο συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε στενά στην πορεία του. Τον Μάνο Λοΐζο και τον Θάνο Μικρούτσικο. Η ερμηνεία του Παπακωνσταντίνου ήταν ιδανική για να εκφράσει το δυναμισμό και τη λυρικότητα τους.
Το 1976 συνεργάστηκε για πρώτη φορά στη δισκογραφία με το Μίκη Θεοδωράκη, στο δίσκο «Της εξορίας», και το 1978 ο συνθέτης τον επέλεξε για την παγκόσμια περιοδεία του. Τραγούδησε σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Στην Ελλάδα, συμμετείχε ενεργά σε εκδηλώσεις του νεολαιίστικου και του εργατικού κινήματος. Τραγούδησε σε απεργίες, συγκεντρώσεις και συναυλίες αλληλεγγύης κατά του ρατσισμού και του φασισμού. Από εκείνη την εποχή, λίγο πριν το πέρασμα στη δεκαετία του "80, αρχίζει να εκδηλώνει τις επιρροές του από τη διεθνή ροκ μουσική σκηνή.Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου αρχίζει να εδραιώνεται ως ένας κατ' εξοχήν "συναυλιακός" καλλιτέχνης. Τον Απρίλιο του 1985, 16.000 θεατές συγκεντρώνονται στην πρώτη του μεγάλη προσωπική συναυλία, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το επαναλαμβάνει τον Ιούνιο του 1987 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Από τότε, οι συναυλίες του αποτελούν γεγονότα και σημεία αναφοράς της μαζικότητας.
Το Σεπτέμβριο του '85 συμμετέχει στη μεγάλη συναυλία-αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο, που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, μαζί με τον Γ. Νταλάρα, την Χ. Αλεξίου, την Δ. Γαλάνη και τον Γ. Καλατζή.Ακολούθησε ο δίσκος «Χρόνια Πολλά» το 1991, ενώ προηγουμένως κυκλοφόρησε η ζωντανή ηχογράφιση των εμφανίσεων που πραγματοποίησε μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα στο Αττικόν το Φεβρουάριο του '91.Τον Μάρτιο του 2007 κυκλοφόρησε ο δίσκος "Μετωπική" σε στίχους του Γιώργου Κλεφτογιώργου και μουσικές των: Σοφίας Βόσσου, Τάνιας Κικίδη, Θανάση Τάσση, Λάκη Παπαδόπουλου, Ρουσσέτου Δημητρόγλου, Γιάννη Κωνσταντινίδη, Αντώνη Βαρδή, Φίλιππου Πλιάτσικα, Μάνου Πυροβολάκη, Νίκου Κυπουργού.
Τον Ιούνιο του 2008, ο Βασίλης βγάζει τον καινούριο του δίσκο με τίτλο "Βατόμουρα", σε στίχους και μουσική του Σταμάτη Μεσημέρη.
Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί η νέα δουλειά του με τίτλο: "Ουράνια τόξα κυνηγώ", σε στίχους που του Άλκη Αλκαίου, ενώ γράφει τη μουσική και ενορχηστρώνει όλα τα τραγούδια του μουσικού δίσκου. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου, συμμετέχει στη συναυλία των Scorpionsπου γίνεται στο στάδιο Καραϊσκάκη, την οποία παρακολούθησαν 35.000 θεατές. Σημαντικό σημείο της βραδιάς, η κοινή ερμηνεία του Klaus Meine με τον τραγουδιστή, στο τραγούδι "Holiday". Η ίδια συναυλία, διοργανώθηκε αμέσως μετά και στη Λάρισα στο στάδιο Αλκαζάρ.
Το Μάιο του 2010, κυκλοφορεί η δισκογραφική δουλειά "Το παιχνίδι παίζεται", με στίχους Οδυσσέα Ιωάννου, που αποτέλεσε τον δεύτερο δίσκο που ο ίδιος ο τραγουδιστής συνέθεσε. Στο τραγούδι "Σαν ναυαγός", τραγουδά ντουέτο με το Δημήτρη Μητροπάνο. Το Μάιο του 2011, συμμετέχει στις συναυλίες του ιστορικού συγκροτήματος της ξένης ροκ σκηνής Deep Purple. Η συναυλία διοργανώθηκε εκτός από την Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Πάτρα, στο Ηράκλειο και στη Λευκωσία.
Στα τέλη του 2011, σε συνεργασία με τον στιχουργό Οδυσσέα Ιωάννου, κάλει μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του, νέους μουσικούς να συνθέσουν τις δικές τους μελωδίες για το δίσκο, μια κίνηση που θεωρήθηκε πρωτοποριακή. Ο δίσκος κυκλοφορεί το Νοέμβριο του 2012, με τίτλο "Αφετηρία".

Ορισμένα τραγούδια:
Τα παρακάτω συγκροτήματα και καλλιτέχνες ξεκίνησαν την καριέρα τους βαδίζοντας πάνω στη ροκ μουσική, ωστόσο σήμερα αποτελούν την έντεχνη ελληνική μουσικη.



ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ
Το 1992, ο Παυλίδης μαζί με τους Βασίλη Γκουνταρούλη, Χρήστο Τσαπράζη, Πάνο Τόλιο και Σταύρο Ρωσσόπουλο δουλεύουν πάνω στο υλικό που είχε ο ίδιος ετοιμάσει κατά τη διαμονή του στη Γαλλία. Με αυτή τη σύνθεση εμφανίζονται, για πρώτη φορά, ζωντανά στην Καρδίτσα ως «Brancaleone». Αργότερα παίρνουν το όνομα «Τα Ξύλινα Σπαθιά» από το ομότιτλο παιδικό βιβλίο του Παντελή Καλιότσου. Το 1993, κυκλοφορεί το album «Ξεσσαλονίκη» από την Ano-Kato Records. Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 τραγούδια μεταξύ των οποίων και τα τραγούδια του Στέλιου Σαλβαδόρ τραγουδιστή , συνθέτη και στιχουργού του συγκροτήματος Μωρά Στη Φωτιά: Αδρεναλίνη,Σαλονίκη ,Γυναίκα που παρουσιάζει ως δικά του ο πρώην κιθαριστας του συγροτήματος Παύλος Παυλίδης και νυν τραγουδιστης των Ξυλινων Σπαθιών χωρίς την άδεια του Στέλιου Σαλβαδόρ με τους τίτλους Αδρεναλίνη ,Ξεσσαλονίκη-Ερώτηση Κλειδί,Καβαλάρης του τρόμου που ηχογραφήθηκαν μαζί με τα υπόλοιπα από το Σεπτέμβριο ως τον Οκτώβριο του 1993 στο studio Magnanimοus του Γιώργου Πεντζίκη στη Θεσσαλονίκη, με ηχολήπτη το Χρήστο Χαρμπίλα, και 2 τραγούδια («Το νερό που κυλάει» και «Πουλιά 2») που προέρχονται από τις ηχογραφήσεις του Παυλίδη στο studio Brancaleone το 1992. Ως σημαντικότερα από το album ξεχωρίζουν τα: «Αδρεναλίνη»(στην πραγματικότητα πρόκειται για τραγούδι του τραγουδιστή του συγκροτήματος Μωρά Στη Φωτιά Στέλιου Σαλβαδόρ,ενώ στον εν λόγω δίσκο παρουσιάζεται σαν τραγούδι του Παυλίδη ), «Τραίνο φάντασμα», «Ρόδες», και «Σιωπή», με κορυφαίο το «Ο Βασιλιάς της σκόνης» που έτυχε μεγάλης απήχησης και αποτελεί πλέον ένα από τα κλασικά τραγούδια της ελληνικής ροκ σκηνής. Μια κριτική του δίσκου από την ιστοσελίδα mic.gr το 2005 αναφέρει: «Το "Ξεσσαλονίκη" πρόκειται για κάτι πολύ πιο σπουδαίο από αυτό που φαινομενικά υπήρξε τότε: ένα νέο ρεύμα για το εγχώριο ροκ...».Το 1994, τα Ξύλινα Σπαθιά εμφανίζονται ζωντανά σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Τα τραγούδια της «Ξεσσαλονίκης» αρχίζουν να μεταδίδονται από το ραδιόφωνο, η ανταπόκριση του κόσμου είναι θετική, και το κοινό τους αρχίζει να μεγαλώνει. Εκείνη την εποχή αποχωρεί οριστικά από το συγκρότημα ο Σταύρος Ρωσσόπουλος, χωρίς να αντικατασταθεί από κάποιον άλλο κιθαρίστα.
Το 1995, κυκλοφορεί το album «Πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από το Σεπτέμβριο ως τον Νοέμβριο του 1994 στο studio Magnanimοus, με ηχολήπτες τους Χρήστο Χαρμπίλα και Τίτο Καρυωτάκη. Ως σημαντικότερα από το album ξεχωρίζουν τα «Ρίτα», «Ό,τι θες εσύ», «Φωτιά στο λιμάνι» και «Ατλαντίς» με κορυφαίο το «Λιωμένο παγωτό» το οποίο αποτελεί τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του γκρουπ, που τους έκανε γνωστούς στο πλατύ κοινό. Εξαιτίας κάποιων νομικών προβλημάτων με την πρoηγούμενη δισκογραφική εταιρεία της μπάντας ο δίσκος αποσύρεται για λίγο καιρό, όμως τα Ξύλινα Σπαθιά δικαιώνονται δικαστικά (μάλιστα στη δίκη που έγινε παρέστη ως μάρτυρας ο Διονύσης Σαβόπουλος) και το album συνεχίζει να κυκλοφορεί κανονικά. Οι πωλήσεις και οι ραδιοφωνικές αναμεταδόσεις ξεπερνούν κατά πολύ τα αναμενόμενα και ο Παύλος Παυλίδης δηλώνει: «Ο κόσμος σε βοηθάει να πας πιο πάνω, αν έχεις κάπου να πας...»
Το 1996, το «Πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου» γίνεται χρυσό. Τα Ξύλινα Σπαθιά δίνουν συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και αποκτούν ένα ευρύ ακροατήριο. Το «Λιωμένο παγωτό» και το «Φωτιά στο λιμάνι» είναι τα super hits της ελληνικής νεολαίας.
Το 1997, κυκλοφορεί το album «Μια ματιά σαν βροχή» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο του 1997 στο studio Magnanimοus, με ηχολήπτες τους Χρήστο Χαρμπίλα και Τίτο Καρυωτάκη. Ως σημαντικότερα από το album ξεχωρίζουν τα «Βροχοποιός», «Δεν έχει τέλος», «Ένα παράξενο τραγούδι», «Στο βράχο» και «Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη» με κορυφαίο το εκρηκτικό «Ρομπότ». Το «Μιά ματιά σαν βροχή» είναι το αρτιότερο album των Ξύλινων Σπαθιών και ίσως η σημαντικότερη -καλλιτεχνικά- από όλες τις κυκλοφορίες τους. Εδώ γίνονται πλέον ξεκάθαρες οι προθέσεις της μπάντας να πειραματιστεί σε πιο ηλεκτρονικά ηχητικά μονοπάτια και το synthesizer του Βασίλη Γκουνταρούλη αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις συνθέσεις, τις οποίες υπογράφουν πλέον όλα τα μέλη του γκρουπ. Όσον αφορά τα κείμενα, ο Παύλος Παυλίδης έχει ωριμάσει στιχουργικά και καταθέτει τραγούδια-ποιήματα όπως το «Μόνο αυτό» και το «Στο βράχο». Σε μια συνέντευξη, εκείνης της εποχής, δηλώνει: «Αυτό που μ' ενδιέφερε από την αρχή, είναι ένα συγκρότημα που εάν πετύχαινε, να προχωρούσε και παραπέρα. 'Όταν βρεθήκαμε μαζί με τα παιδιά, κατάλαβα ότι είμαστε ένα καλό group, με απρόβλεπτη συνέχεια. Τώρα, στο υλικό του τρίτου δίσκου, η δουλειά είναι συνολική και οι ιδέες ξεπηδάνε από παντού...» Την ίδια χρονιά τα Ξύλινα Σπαθιά συνεχίζουν τις συναυλίες σε Ελλάδα και Κύπρο, με αποκορύφωμα το Φεστιβάλ Βύρωνα όπου συγκεντρώνουν 8.000 άτομα, ενώ, στο τέλος του χρόνου, έπειτα από πρόσκληση του MTV, εμφανίζονται στο H.Q. club του Λονδίνου. Αυτή είναι και η πρώτη ζωντανή τους εμφάνιση χωρίς τον Πάνο Τόλιο, ο οποίος αποχωρεί οριστικά από το συγκρότημα και τη θέση του στα τύμπανα παίρνει ο Τάκης Καννέλος των Mode Plagal. Την περίοδο 2001 - 2002, τα Ξύλινα Σπαθιά συνεχίζουν τις επιτυχημένες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα παίζοντας καινούργια τραγούδια ενώ στη σύνθεση τους προστίθεται ένα έκτο μέλος, ο Νίκος Κυριακόπουλος που παίζει κρουστά και αναλαμβάνει τα φωνητικά. Το κλίμα δείχνει να είναι θετικό και φαίνεται πως έχει ανοίξει ένας νέος δημιουργικός κύκλος για το συγκρότημα. Ωστόσο η διάλυση βρίσκεται κοντά.Το 2003, κυκλοφορεί το album «Live» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 τραγούδια που παρουσιάστηκαν ζωντανά σε συναυλίες που έγιναν από τον Φεβρουάριο ως τον Νοέμβριο του 2001 και ηχογραφήθηκαν από την κινητή μονάδα ηχογράφησης των studio Polytropon και Octal One, με ηχολήπτες τους Χρήστο Μέγα, Μάκη Πελοπίδα, Κώστα Βάμβουκα, Αργύρη Παπαγεωργίου, Γιώργο Καζαντζή και Βαγγέλη Καλαρά. Όλα τα τραγούδια προέρχονται από τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους εκτός από ένα καινούριο, το «Γκραντ Οτέλ» στο τέλος του οποίου ακούγεται ο Παυλίδης να λέει ανάμεσα στα χειροκροτήματα: «...ευχαριστούμε, πρώτη φορά το παίζουμε...». Το «Live» είναι ένας δίσκος που επιχειρεί να καταγράψει το εκρηκτικό κλίμα που επικρατούσε στις συναυλίες του συγκροτήματος και να επιβεβαιώσει τη φήμη που είχαν τα Ξύλινα Σπαθιά ως δυναμική live μπάντα. Στο album αυτό καταγράφονται επίσης η αυτοσχεδιαστική διάθεση με την οποία προσέγγιζαν το υλικό τους και η εξέλιξη του ήχου τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό φαίνεται πολύ έντονα στα τραγούδια από τα δύο πρώτα album τους τα οποία έχουν γίνει σχεδόν αγνώριστα. Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως από τον δίσκο λείπουν οι μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος, κάτι που έγινε σκόπιμα για να προβληθούν τραγούδια που αν και οι ίδιοι αγαπούσαν πολύ, είχαν μείνει στη σκιά των μεγάλων εμπορικών τους επιτυχιών. Ειδικά το «Λιωμένο παγωτό» το έπαιζαν πολύ σπάνια θεωρώντας το ένα πολύ "ταλαιπωρημένο" τραγούδι. Το album «Live» ήταν ο αποχαιρετιστήριος δίσκος της μπάντας και τον αφιέρωσαν «Σε αυτούς που ήταν μαζί μας όλα αυτά τα βράδια...»
Στα τέλη του 2003, τα Ξύλινα Σπαθιά διαλύθηκαν και τα μέλη της μπάντας ακολούθησαν διαφορετικές μουσικές διαδρομές. Η δουλειά τους όμως συνέχισε να αναγνωρίζεται και μαζί με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τις Τρύπες, συγκαταλέγονται πλέον ανάμεσα στους καλλιτέχνες που καθόρισαν το Ελληνικό Rock.
Το 2005, δύο χρόνια μετά τη διάλυση του γκρουπ, κυκλοφορεί το άλμπουμ "The Best Of" από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 τραγούδια από τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του συγκροτήματος, καθώς κι ένα remix του "Βασιλιά της σκόνης" με τον τίτλο "Wooden Swordz", από τους Viton & Stel, ως bonus track. Στο άλμπουμ αυτό δεν είχε συμβολή κανένα μέλος του συγκροτήματος
Ορισμένα τραγούδια:



ΠΥΞ-ΛΑΞ
Δημιουργήθηκαν το 1989 και εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 1990 με το δίσκο "Τι άλλο να πεις πιο απλά". Η ονομασία τους προέρχεται από την αρχαιοελληνική γλώσσα και σημαίνει "Με γροθιές και κλωτσιές". Στις αρχές της δεκαετίας του 90, ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας, δυο παιδικοί φίλοι προερχόμενοι από τις δυτικές συνοικίες γύρω από την Αθήνα, παρέδωσαν κάποια ηχογραφημένα τραγούδια στον Μάνο Ξυδούς, ο οποίος εκείνη την περίοδο εργαζόταν σε δισκογραφική εταιρεία και με τη βοήθεια του τρίτου άρχισε να διαφαίνεται δισκογραφικά η ύπαρξη των Πυξ Λαξ. Έναν χρόνο αργότερα πραγματώθηκε ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος. Ο πρώτος τους δίσκος ονομαζόταν Τι άλλο να πεις πιο απλά και κυκλοφόρησε το 1990. Έναν χρόνο μετά εκδόθηκαν οι Ζόρικοι Καιροί, και 2 χρόνια αργότερα Ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί, στον οποίο τους βοήθησε συμμετέχοντας ο Βασίλης Καρράς. Από τον δίσκο αυτό και ύστερα, το συγκρότημα άρχισε να καθιερώνεται και να γίνεται όλο και γνωστότερο στο κοινό.Ακολουθούν δύο Για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης (1994) που γίνεται χρυσό, και το 1996 το Ο μπαμπούλας τραγουδάει μόνος τις νύχτες όπου είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που γίνεται πλατινένιο. Το 1997 εκδίδονται δυο άλμπουμ (single + LP) σε συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα, το Νυχτερινός περίπατος στην Ιερά Οδό και ηΖωντανή ηχογράφηση στην Ιερά Οδό που έγιναν και αυτά πλατινένια. Το δεύτερο μάλιστα έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία, καθώς πούλησε περισσότερα από 100.000 αντίτυπα, πράγμα πρωτόγνωρο έως τότε για το συγκρότημα.Ακολουθεί η κυκλοφορία του δίσκου Παίξε παλιάτσο, τα τραγούδια σου τελειώνουν (1997) που περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις της περιόδου 1993-1997. Το επόμενο άλμπουμ, η Στίλβη, κυκλοφόρησε το 1998, έγινε πλατινένιο και περιέχει τραγούδια που ακούγονται μέχρι σήμερα όπως τα Μοναξιά μου όλα, Μια συνουσία μυστική, Έπαψες αγάπη να θυμίζεις, Senor (διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού του Μπομπ Ντίλαν). Στη Στίλβη, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονται τραγούδια γραμμένα για τις ταινίες "Μοναξιά μου όλα" και "Ο έρωτας κοιμήθηκε νωρίς".Ύστερα από κάποια προσωρινή (τουλάχιστον συναυλιακά) αποχή ως συγκρότημα, επανέρχονται στη δισκογραφία το 2001 με Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά, ένα ακόμα διπλό άλμπουμ που γίνεται πλατινένιο.Το 2004 οι Πυξ Λαξ ανακοινώνουν πως θα διαλυθούν αφού προηγηθούν συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και ένας ακόμη ζωντανός δίσκος. Ο δίσκος ονομάστηκε Τέλος, και περιέχει πολλά από τα γνωστά τραγούδια τους με συμμετοχές καλλιτεχνών που παραβρέθηκαν στις εμφανίσεις του Λυκαβηττού στις 18 Σεππτεμβρίου του 2004, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, ο Βασίλης Καρράς, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, οι Όναρ, οι Domenica.[4] Αυτό ήταν το τέλος των Πυξ Λαξ, που χαρακτηρίστηκαν ως ένα από τα πιο αξιόλογα ελληνικά συγκροτήματα των τελευταίων δεκαετιών. Με την ολοκλήρωση του κύκλου αυτού τα μέλη του συγκροτήματος ακολούθησαν αυτόνομη δισκογραφικά πορεία.Το 2010, έξι δηλαδή χρόνια μετά την διάλυση του συγκροτήματος, έφυγε από τη ζωή ένα από τα ιδρυτικά μέλη, αλλά και ο εμπνευστής των Πυξ Λαξ ως συνολο, Μάνος Ξυδούς. Ήταν εκείνος που ως παραγωγός στις αρχές, αλλά και ως ενεργό μέλος αργότερα, άφησε το δικό του μουσικό, και όχι μόνο, στίγμα στο συγκρότημα.Το καλοκαίρι του 2011, οι Πυξ Λαξ επέλεξαν να πραγματοποιήσουν μια μικρή περιοδεία συναυλιών σε κάποιες πόλεις της Ελλάδας, συναυλίες οι οποίες θα συνέβαιναν αργότερα, επισπεύστηκαν όμως λόγω του θανάτου του Μάνου Ξυδούς ένα χρόνο νωρίτερα, με αποτέλεσμα αυτός ο κύκλος να κλείσει με αυτήν την περιοδεία, ως φόρο τιμής στον Μάνο Ξυδούς.
Ορισμένα τραγούδια:


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ελληνικό Ροκ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 10:46





Διονύσης Τσακνής:
Συνολικά έχει εκδώσει 27 δίσκους και 2 CD single, έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Ο Διονύσης Τσακνής έχει κερδίσει τρία βραβεία για τη μουσική του —δύο για το θέατρο και ένα για το τραγούδι—, ενώ έχει να επιδείξει πλήθος συνεργασιών με σημαντικούς συνθέτες και στιχουργούς. Ξεχωριστής σημασίας είναι η δωδεκάχρονη συνεργασία του με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Συνεργάστηκε επίσης με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Πάνο Κατσιμίχα, τον Ορφέα Περίδη, Σωκράτη Μάλαμα και άλλους. Συνεργάστηκε, επίσης, με τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος το2000 του ανέθεσε την μελοποίηση εκ νέου του έργο του Ο ήλιος και ο χρόνος. Στις αρχές του 2001 έθεσε σε κυκλοφορία το άλμπουμ με τίτλο Παίζοντας Με Δυο Ορχήστρες, το οποίο περιέχει ζωντανές ηχογραφήσεις έργων του Τσακνή από τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Ορισμένα τραγούδια:


Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Ο Μαχαιρίτσας γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1956 στο Βόλο. Από πολύ μικρή ηλικία ήρθε σε επαφή με την μουσική. Αργότερα θα εργαστεί χειρωνακτικά στην αποθήκη κάποιας δισκογραφικής εταιρείας, στην οποία αργότερα κατά σύμπτωση θα κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ. Ακολουθούν διάφορες δουλειές, ενώ μετά τη στρατιωτική του θητεία αρχίζει να τραγουδάει αντάρτικα με τον Πάνο Τζαβέλα στη «Συντροφιά». Στα 20 του χρόνια δημιουργεί με τον Παύλο Κικριλή και τον Τάκη Βασαλάκη το συγκρότημα P.L.J. Το 1983 οπότε και κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος, το τελευταίο μετονομάζεται σε «Τερμίτες», όνομα που παραπέμπει στους Beatles (σκαθάρια). Το 1989 ξεκινά η προσωπική του σταδιοδρομία ως συνθέτης και ερμηνευτής.Η πρώτη προσωπική κυκλοφοριά έρχεται το 1989 με τίτλο "Ο Μαγαπάς Και Η Σαγαπώ". Το 1991 κυκλοφορεί ο δίσκος "Διδυμότεινο Blues" και το 1993 ο δίσκος "Ρίξε Κόκκινο Στη Νύχτα". Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί ο δίσκος "Η Νύχτα Θα Το Πει" σε ζωντανή ηχογράφηση μαζί με το Διονύση Τσακνή. Ο επόμενος δίσκος έρχεται το 1995 με τίτλο "Παράθυρα Που Κούρασε Η Θέα" ενώ ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί ο δίσκος "Παυσιλυπον". Το 1999 κυκλοφορεί ο δίσκος "Έτσι Δραπετεύω Απ'τις Παρέες". Έπόμενος δίσκος "Το Διάλειμμα Κρατάει Δυο Ζωές". Το 2003 κυκλοφορεί ο δίσκος "Στο Αφιερώνω", το 2005 ο δίσκος "Αλκυονίδες Μέρες" και το 2006 ο δίσκος "Ήρωες Με Καρμπόν".Έχει συνεργαστεί δισκογραφικά και έχουν τραγουδήσει τραγούδια του οι: Μαρία Φαραντούρη, Γιώργος Νταλάρας, Διονύσης Σαββόπουλος, Δήμητρα Γαλάνη, Δημήτρης Μητροπάνος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Πυξ Λαξ, Γιάννης Κότσιρας, Γιώργος Μαργαρίτης, Βαγγέλης Κονιτόπουλος, Αναστασία Μουτσάτσου,Μίλτος Πασχαλίδης, Κατερίνα Στανίση. Επίσης, έχει συνεργαστεί επί σκηνής με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τη Χαρούλα Αλεξίου, το Δημήτρη Μητροπάνο, το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, το Νότη Μαυρουδή, την Αναστασία Μουτσάτσου, τον Κώστα Μακεδόνα κ.ά.
Ορισμένα τραγούδια:


ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ(συνέντευξη):

Έχω να σε ακούσω σε κάποια συνεργασία από τότε με τον έτερο Σαλονικιό Διονύση Σαββόπουλο και τα Βαλκανικά Ποδήλατα. «Μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα» σα να λέμε;
Εγώ μονάχος μου δουλεύω χρόνια τώρα κι έχω αλωνίσει όλη την Ελλάδα. Όποτε προκύψει πρόταση για συνεργασία με το Διονύση είμαι παραπάνω από πρόθυμος. Για άλλες συνεργασίες όμως είμαι πάρα πολύ προσεχτικός. Έχω δουλέψει μέχρι τώρα μονάχα με τη Χαρούλα την Αλεξίου, τη Γλυκερία και με το Διονύση. Δεν έχω σκεφτεί να δουλέψω με κανέναν άλλο.
Από την άλλη είναι τιμή να παίζεις στη μπάντα του Παπάζογλου.
Ποιος το ‘πε αυτό; Ναι, η αλήθεια είναι ότι με τους περισσότερους είμαστε χρόνια παρέα, όπως για παράδειγμα με το Γιάννη τον Κολοβό, το μπασίστα, που πάνε προ Χριστού τα πράγματα. Έχω όμως και καινούριους, όπως τον Δημητράκη τον Τσικούρη, την Έλενα Δεληχρήστου που τώρα μαθαίνουν τα χούγια μου.
Ο Γιάννης Αγγελάκας δήλωσε πρόσφατα ότι κάνει pop μουσική με την έννοια του «popular», της δημοφιλούς μουσικής. Εσύ τι μουσική κάνεις;
Για ράφια δισκοπωλείων θα μιλάμε; Αυτό το «λαϊκοπαράξενο» κάνω. Αυτό που κινήθηκε από ηλεκτρικές κιθάρες και μπάντες μέχρι μπαλάντες παιγμένες με ένα πιάνο ή μια κιθάρα και ενδιάμεσα μπουζούκια, κιθάρες, τα πάντα.
Έχεις δηλώσει ότι τα διαφορετικά σου ακούσματα δεν ενώνονται απλά στα τραγούδια σου, αλλά ότι έγινε «σύντηξη», όπως γίνεται στη χημεία που μιλάμε για «συνέργεια».
Αυτό έγινε μέσα μου και αυτό γράφω και στο σημείωμα του δίσκου «Χαράτσι». Γιατί όλοι μου λέγανε «Μα τι είναι τώρα αυτό; Δε ξεχωρίζει κάποιο είδος» και απαντούσα «βρε παιδιά εγώ έχω παίξει με πάρα πολλές μπάντες, αγαπώ πάρα πολλά είδη και αν προκύψουν και πέντε καλά τραγούδια από αυτά τα διαφορετικά ακούσματα καλώς να ‘ρθουν»
Είσαι μάλλον ο κύριος υπεύθυνος για τη λεγόμενη «Σχολή Θεσσαλονίκης», όπως ο Σωκράτης Μάλαμας, η Μελίνα Κανά, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου –κι ας ήταν από Λάρισα μεριά– και άλλοι πολλοί. Νιώθεις ικανοποιημένος από την πορεία που ακολούθησε το λεγόμενο «έντεχνο τραγούδι»; Γιατί μοιάζει να έχει ξεφτίσει λιγάκι πια…
Αυτά τα παιδιά, που λες, ήταν όλοι συνεργάτες μου και όσο μπορούσα τα βοήθησα. Από εκεί και πέρα αυτονομήθηκαν και είχαν την πορεία τους. Πάντως ας μην είμαστε και αγνώμονες… γέμισαν τον τόπο ωραία τραγούδια. Δε θέλουμε τίποτε άλλο ένα τραγούδι καλό ας βγάλει καθένας από εμάς και εμείς να ‘μαστε καλά. Όπως έλεγε και ο Μάο «ο καθένας από εμάς ας φυτέψει ένα δέντρο, να κάνει έναν εξαιρετικό έρωτα και να αφήσει ένα τραγούδι».
Στο νου μου θα σε έχω πάντα σαν πρεσβευτή της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Ξέρω ότι γυρνάς και συλλέγεις τραγούδια. Τι σκοπεύεις να κάνεις με αυτό; Πώς θα το αξιοποιήσεις αυτό το αρχείο;
Είναι μια δική μου, προσωπική αναζήτηση όλα αυτά και θα βγαίνει στα τραγούδια μου. Προσπαθώ να βαθύνω στα όμορφα ακούσματα, γιατί είναι τρομερή περιουσία η παράδοση μας, απίστευτη. Όταν πάω για παράδειγμα σε ένα πανηγύρι στην Ικαριά και ακούσω ένα όμορφο τραγούδι, ρωτάω για αυτό ή σε ένα άλλον τόπο, σε ένα χωριουδάκι που κάτι θα ακούσω και θα μ’ αρέσει. Υπάρχει σε κάθε όμορφο τραγούδι κάτι που σε ζεσταίνει, χωρίς να ξέρεις γιατί. Μερικές φορές αναρωτιέσαι, άλλες φορές λες «τι το ψάχνεις;» αλλά λίγο πολύ σε καθορίζουν αυτά τα πράγματα. Έτσι και αλλιώς εμένα με καθόρισαν αυτά που άκουγα, δεν έχω σπουδάσει μουσική, ούτε κανείς με έπιασε και μου είπε αυτό θα κάνεις.
Έχω την αίσθηση ότι σταματήσαμε καιρό τώρα να συζητάμε για την παγκοσμιοποίηση. Τώρα προσπαθούμε να ευαισθητοποιηθούμε για το περιβάλλον… Να υποθέσω ότι την αποδεχθήκαμε την παγκοσμιοποίηση ή όλα είναι θέμα marketing;
Αυτά είναι χαζομάρες. Η μουσική είναι μία, αλλά η ελληνική μουσική είναι διαφορετική από τη μουσική των Αιγυπτίων ή των Περσών ή των Αγγλοσαξόνων. Τι πάει να πει «παγκοσμιοποίηση»; Αφήστε να ανθίσουν χίλια λουλούδια. Πάλι με φράσεις του Μάο θα τα πω. Αυτά είναι τερτίπια αυτών που εμπορεύονται τη μουσική και προσπαθούν να σε πείσουν ότι «όλα ίδια είναι μωρέ και μην την ψάχνεις». Δεν είναι έτσι. Εγώ που φροντίζω τον κήπο μου ξέρω πως δε μπορείς να πάρεις μια μπάμια από εδώ και να πας να τη φυτέψεις εκεί, γιατί θα βγει ένα τέρας.
Για την επικαιρότητα πως ενημερώνεσαι;
Ραδιόφωνο. Ακούω πολύ ραδιόφωνο, κυρίως 9,58 και ΕΡΑ. Ακούω ωραίες μουσικές, αν και δε βγαίνουν πια οι παραγωγοί να πουν «αυτό είναι το τάδε τραγούδι του τάδε, τη μουσική την έγραψε αυτός και τους στίχους αυτός». Και αν υπάρχει και ένα εξαιρετικό σόλο να αναφερθεί και ο σολίστ. Ακούγεται σαν πολυτέλεια με τον τρόπο που κάνουν ραδιόφωνο σήμερα όμως έτσι μαθαίνεις μουσική. Το αγαπώ το ραδιόφωνο γιατί ήμουν πειρατής των μεσαίων εδώ στη Θεσσαλονίκη, τα χρόνια λίγο πριν τη δικτατορία. Να σκεφτείς ότι με συνέλαβαν κιόλας. Ήρθαν την ώρα που κοιμόμουν και με ‘πιάσαν… στον ύπνο κυριολεχτικά. Είχα το «Ράδιο Πουσπούλ» με μια διάταξη πολύ πρωτοποριακή, που την είχα ονομάσει έτσι από το «push» και το «pull». Μη βλέπεις τώρα που όλοι έχουν και από ένα κινητό. Τότε σε παρέπεμπαν με τον νόμο «περί ασυρμάτων» πως τάχα επικοινωνείς με το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» και πήγαινες για εσχάτη προδοσία.
Και πώς τη σκαπούλαρες;
Τι να μου έκαναν; Έχω ακόμη το «Πρωτόκολλο Παραδόσεως και Καταστροφής Ραδιοφωνικού πομπού» έτσι λεγόταν. Μάζεψαν ότι βιβλία και δίσκούς είχαν και αυτό ήταν.
Τηλεόραση δεν παρακολουθείς καθόλου;
Καθόλου. Και τις Κυριακές κυρίως αγοράζω εφημερίδες.
Δεν σε ενδιαφέρει όλο αυτό το παιχνίδι με τη δημοσιότητα και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης;
Δε βασίστηκα ποτέ σε αυτά. Το μόνο που κάνουν είναι να συνεχίζουν τον κύκλο της αθλιοσύνης. Όταν πρωτοάρχισα το ’78 να κάνω μια παρέα και να γυρνάω να διαλαλώ την πραμάτεια μου δεν είχε παιχτεί κανένα τραγούδι μου στο ραδιόφωνο. Οι δίσκοι «Η εκδίκηση της γυφτιάς», «Τα δήθεν» «Το χαράτσι» δεν παιζόντουσαν στα ραδιόφωνα. Και ούτε σήμερα παίζονται παρ’ όλο που τα ραδιόφωνα γινήκαν χιλιάδες. Έχουν σχεδόν πέσει στην παγίδα που λένε αυτά τα τσινάρια με τα αγγλικά του Στρατηγάκη πως ένα τραγούδι πρέπει να είναι «radio friendly». Όλα ίδια. Εγώ δεν είμαι σε αυτό το παιχνίδι και έτσι δεν είχα ποτέ ευνοϊκή μεταχείριση.
Είχες όμως τις συναυλίες, που ήταν και είναι ο καλύτερος τρόπος για να «διαλαλήσεις την πραμάτεια» σου, όπως είπες.
Όντως. Έκανα χιλιάδες φίλους σε όλη την Ελλάδα και κάθε καλοκαίρι κάναμε σαράντα συναυλίες σε νησιά, βουνά, σε ό,τι θέλεις. Και είναι κρίμα που αυτό έχει γίνει πια ανέφικτο.
Ανέφικτο γιατί; Δηλαδή μου λες πως φέτος δε θα κάνετε περιοδεία;
Όχι, φέτος δε θα κάνουμε γιατί δε βγαίνει πια από οικονομικής πλευράς.
Αν το λες εσύ αυτό που είσαι ο Παπάζογλου, τι θα έπρεπε να πουν οι άλλοι μουσικοί, οι πιτσιρικάδες που ονειρεύονται να ζήσουν από αυτήν τη δουλειά;
Αυτές οι συναυλίες σε κάθε χωριουδάκι, σε κάθε νησί γινόταν γιατί είχα αποκούμπι τις συναυλίες που κάναμε στις μεγάλες πόλεις, σε Αθήνα στο Λυκαβηττό και στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Δάσους. Από τα έσοδα αυτών των μεγάλων συναυλιών ερχόταν το πράγμα ίσα βάρκα, ίσα νερά. Είχα στήσει ένα δικό μου μηχανισμό, ένα μικρό «υπουργείο πολιτισμού» για να πηγαίνουμε σε κάθε χωριό. Εγώ πρωτοπήγα στην Κάρπαθο, στην Αστυπάλαια, στο Αγαθονήσι, στη Νίσυρο μες τον κρατήρα του ηφαιστείου. Πλέον όμως έχω αποκλειστεί από τους μεγάλους χώρους. Στο Θέατρο Δάσους για να καταλάβεις την τελευταία φορά μου έστησαν μια κασκαρίκα που αν τον είχα μπροστά μου αυτόν που μου την έστησε, με το ζόρι θα τον γνωρίζανε μετά.
Τι κάνανε δηλαδή; Γιατί δεν τα έχεις πει ποτέ αυτά.
Κοίταξε, όπως πάντα στη συναυλία είχαμε πολλή νεολαία, που είχε έρθει στο Θέατρο Δάσους με το εισιτήριο της και με τις μπύρες της από τις καντίνες στο χέρι, ήρεμα, ωραία, συναυλιακά. Οι κύριοι όμως που έχουν το κυλικείο, που έχει δηλωθεί και ως μπαρ, αποφάσισαν ξαφνικά να φωνάξουν την αστυνομία. Ήρθε λοιπόν ο υποδιοικητής του τμήματος με το πιστολάκι του και έγραψε σε ένα χαρτί «απαγορεύονται τα οινοπνευματώδη» και έπρεπε ή να πιει ο κόσμος τη μπύρα του πριν μπει ή να τη χύσει. Έμεινε όλος ο κόσμος έξω και το θέατρο ήταν μισοάδειο. Άσε τα τεράστια ενοίκια που ζητούν για τους χώρους αυτούς, πρέπει να τα καταβάλεις μήνες πριν και αν για οποιοδήποτε λόγο ματαιωθεί η συναυλία εσύ χάνεις τα χρήματα σου. Και μετά με ρωτάς για τα υπουργεία… Και στην Αθήνα την τελευταία φορά δεν μπορούσαν να βάλουν μπρος τη γεννήτρια και πήγα ο ίδιος και τους έφερα δυο μπιτονάκια πετρέλαιο, γιατί δεν είχαν, ενώ έπαιρναν 14 χιλιάδες ευρώ για δύο ώρες. Σου δείχνουν δηλαδή πως δε σε θέλουν. Ε! δεν τους θέλω και εγώ!
Έτσι και αποφασίσεις να τα γράψεις αυτά θα γελάσει πολύς κόσμος.
Το λέμε και εμείς μεταξύ σοβαρού και αστείου. Μπορεί και να το κάνω όταν θα έχει περάσει ο θυμός, όταν θα έχει καταλαγιάσει. Και δε σου έχω πει ούτε τα μισά…
Μόνο που το πληρώνει ο κόσμος, ειδικά στα μικρά μέρη, που θέλει να μας ξανακούσει. Τι να κάνω; Να βάλω χορηγό; Όπως ξεφτιλίσανε τους ποδοσφαιριστές και τους μπασκετμπολίστες;
Πολλοί μουσικοί το κάνουν πια ή το γυρίζουν στις διαφημίσεις.
Εγώ δεν το κάνω λοιπόν! Φαντάζεσαι δηλαδή το Μάρκο Βαμβακάρη να παίζει με την μπύρα τάδε πάνω από το κεφάλι του ως χορηγό; Όσο μπορούμε θα παίζουμε, αλλιώς θα βουβαθούμε. Όπως γίνεται και με τα μαγαζιά που λέγαμε πριν που θέλουν τον κόσμο να αποχαυνώνεται. Πάρε για παράδειγμα τη Θεσσαλονίκη, μια πόλη με εβδομήντα χιλιάδες ανήσυχους φοιτητές, που τη βγάζουν μέσα σε τούτες τις άθλιες καφετέριες με τη μουσική που σχεδιάστηκε για πλύση εγκεφάλου το ’55 και τώρα σε κάνει βλάκα και νερουλιάζει το μυαλό σου.
Τους παρατηρώ λίγο αμήχανα, λίγο θλιμμένα στην Εγνατία που δίνουν ραντεβού πριν τα «ελληνάδικα» , τα μπουζούκια που μόνο μπουζούκια δεν είναι και μιλούν στο κινητό με το μπαμπά που θα τους στείλει πάλι λεφτά. Παρ΄ όλα αυτά όμως, λόγω δουλειάς, νομίζω θα συμφωνήσουμε και οι δύο ότι γνωρίζουμε πολλά νέα παιδιά που τη ψάχνουν με τη μουσική σε ένα περιβάλλον που δεν ευνοεί τη δημιουργία.
Και αυτό είναι που με στεναχωρεί πιο πολύ που κλείνουμε το «Αγροτικόν». Αυτό το στούντιο υπήρξε κάποτε ο πυρήνας μιας κίνησης, από όπου περνούσε οτιδήποτε μικρό ή μεγάλο γινόταν μουσικά. Γνωρίστηκαν μεταξύ τους αυτά τα παιδιά και βγήκαν ωραία πράγματα.
Ερχόταν και σε βρίσκανε οι μουσικοί… Οι κυνικοί της παρέας όμως θα πουν ότι «αλλάζουν οι καιροί». Και εμείς ακολουθούμε την εξέλιξη; Γιατί και το αντίθετο είναι ήττα.
Εγώ ξέρεις για τι λυπάμαι πιο πολύ; Ότι αυτά τα παιδιά σήμερα δεν είναι αισιόδοξα, δεν σκέφτονται τα καημένα , όπως εμείς παλιά, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, πως μόνο καλύτερα θα πάνε. Και δε μιλώ μόνο για τους μουσικούς, αλλά για όλα τα παιδιά. Είναι κρίμα γιατί τους φτιάξαμε μια κοινωνία που τους λέει να μαζέψουν φράγκα, να τα κάνουν μασούρια, να κοιτάζουν την πάρτη τους.
Να υποθέσω ότι δεν έπεσες από τα σύννεφα με τη «Ζαχοπουλιάδα» και όσα αποκαλύπτονται για τα πάρε δώσε στο Υπουργείο Πολιτισμού;
Όχι, γιατί πάντα για μένα εκεί ήταν μια μολυσματική εστία και εγώ έχω νιώσει αυτή τη σαπίλα και από τα τελευταία, τελευταία στελέχη του Υπουργείου Πολιτισμού, κάποιους υπαλληλίσκους εδώ στα μέρη μας, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Σκέψου τι γίνεται εκεί πέρα μέσα. Τέλος πάντων, ούτε που βρίσκεται το κτίριο δε ξέρω. Μακριά, μακριά…
Επιχορήγηση πήρες ποτέ;
Ποτέ! Ούτε καν προσπάθησα ποτέ.
Ξαφνικά μετά από χρόνια ανακάλυψαν τα κανάλια ότι οι Χρυσαυγίτες τα έχουν καλά με τα ματ, ότι οι αστυνομικοί δέρνουν τους μετανάστες και πουλούν προστασία σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Πόσο υποκριτική είναι αυτή η κοινωνία;
Δε μ ’ αρέσουν καθόλου όλα αυτά. Πάρα πολύ υποκρισία γύρω μας αλλά τι να κάνουμε;
Μη μου πεις πάλι να φυτέψουμε λουλούδια… Δε ξέρω πόσο θα βοηθήσει.
Δε σου μένει να κάνεις και τίποτε άλλο. Τι να κάνεις δηλαδή; Να βγεις να συγκρουστείς; Θα σου σπάσουν το κεφάλι και θα πουν ότι βγήκες και χτύπησες στη ζαρντινιέρα! Ό, τι μπορείς να κάνεις για το μικρό κύκλο των ανθρώπων γύρω σου, για τους φίλους σου κάντο. Εγώ είμαι τυχερός που έχω ένα μεγάλο κύκλο ανθρώπων κοντά μου, που αγαπούν τα τραγούδια μου και κρατώ επαφή μαζί τους και γεμίζω χαρά. Κατά τα άλλα η καθημερινότητα είναι μια μαύρη μιζέρια, δε ξέρεις τι να κάνεις. Είναι φρίκη.
Η Μελίνα Μερκούρη είχε πει όταν άρχιζε και στη χώρα μας να καταφθάνει η μόδα της ψυχανάλυσης πως «στην Ελλάδα δε χρειαζόμαστε ψυχοθεραπεία, γιατί έχουμε φίλους». Μας χρειάζεται μαζική, εθνική ψυχοθεραπεία για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε;
Έχει διαρραγεί τόσο ο κοινωνικός ιστός, υπάρχει τέτοια υποκρισία που ο κόσμος θα αρχίσει να τη βγάζει με αντικαταθλιπτικά. Όσοι έχουν φίλους είναι τυχεροί. Αλλά τι να πεις όταν πηγαίνεις πια στο σπίτι ενός φίλου, σου ανοίγουν και σου λένε «γιατί δεν πήρες ένα τηλέφωνο πριν έρθεις;». Χάλια. Εγώ πάντως έχω αρχίσει να αποζητώ τη ζωή, όπως είναι σε μια πολύ μικρή κοινωνία.
Υπάρχουν ακόμη λέξεις στο λεξιλόγιο μας, όπως «προγαμιαίες σχέσεις» (πλέον υπάρχει και το «προγαμιαίο συμβόλαιο») και η νοοτροπία ότι με το γάμο ολοκληρώνεσαι, πώς κάνεις το χρέος σου στην κοινωνία. Την ίδια στιγμή και όχι μόνο τη νύχτα, βλέπω ανθρώπους μόνους, που ακόμη και όταν βρίσκονται μέσα σε σχέσεις- συμβάσεις, δεν έχουν κανέναν να μιλήσουν. Στο δρόμο πλέον βλέπω διαρκώς ανθρώπους που μιλούν μόνοι τους. Μου θυμίζουν την εικόνα που περιέγραφε το τραγούδι σου ο «Μοναχός», μια εικόνα που με έθλιβε από παιδί. Υπάρχει ελπίδα;
Ναι, υπάρχει. Εγώ τη βρήκα αυτήν την κοινωνία, τους φίλους σε ένα νησάκι του Αιγαίου, στη Νίσυρο. Μου έδωσαν ένα σπιτάκι που αναπαλαίωσα και ακόμη και το «Αγροτικόν», τα μηχανήματα τα πιο καινούρια θα μεταφερθούν εκεί. Θα φτιάξουμε δηλαδή το «Νησιωτικόν!». Υπάρχει ακόμη ελπίδα για τα νέα παιδιά, πράγμα που δεν τους το διδάσκει ο περίγυρος και τα περιοδικά του life –style. Όπως το «στιλ είναι εχθρός της τέχνης» το life – style είναι εχθρός της ζωής.
Της αληθινής ζωής θες να πεις.
Πρέπει να αποφασίσουμε ότι όλες οι σχέσεις σε τούτη τη ζωή δεν είναι μόνο «τι θα πάρω από αυτόν;» . Είναι και τι μπορώ να δώσω. Σου δίνει ο άλλος το χέρι και σκέφτεσαι «Σε τι μπορεί να μου φανεί χρήσιμος;». Και αν σε έχει κάνει τσιγκούνη ο περίγυρος δε θα νιώσεις ποτέ ευτυχία, δε θα χαρείς όσα λεφτά, πτυχία, σπίτια και αν έχεις.
«Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό» δηλαδή; Άσε αυτό το έχει πληρώσει πολύς κόσμος κι εγώ μαζί.
Δε γίνεται να κλείσεις ένα συρτάρι, να το κλειδώσεις και να προλάβεις να έχεις και το κλειδί μέσα. Πρέπει να μάθουμε να αγαπιόμαστε, να αφηνόμαστε σε ό, τι μας λέει η καρδούλα μας.
Διάλεξες να μένεις εκτός πόλης. Ποια είναι η Θεσσαλονίκη που θυμάσαι εσύ;
Ήταν μια κούκλα που ασχήμαινε, για αυτό και εγώ την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια. Διάλεξα από το ’74 να μένω σε ένα μέρος, όπου δεν παίρνεις χαμπάρι ότι δίπλα σου είναι μια μεγάλη πόλη. Έχω τους μπαξέδες μου, το σκύλο μου και ζω, όπως διάλεξα.
Ήταν μια «προχωρημένη» απόφαση για τότε, δεν ήταν; Γιατί τώρα τα προάστια σφύζουν από ζωή και από μεζονέτες και τζιπάκια.
Είπαμε το life- style σε ένα πράγμα μόνο χρησιμεύει: σε κρατά μακριά από την αληθινή ζωή.
Η αγάπη σου για την πόλη, τη Θεσσαλονίκη όμως είναι δεδομένη. Πως και δεν έμπλεξες με τα κοινά; Γιατί υποθέτω ότι υπήρχαν προτάσεις.
Οι παλιοί λέγανε «πάρε γυναίκα με ωραία μάτια». Αν πάρεις γυναίκα με όμορφα μάτια, ότι και να γίνει το σώμα της, να χοντρύνει, να γίνει άσχημη μεγαλώνοντας τα μάτια της θα είναι πάντα εκεί όταν σε κοιτά. Η Θεσσαλονίκη έχει γίνει μια άσχημη, μια χοντροκώλα αλλά τι να κάνω; Εγώ την κοιτάζω ακόμη στα μάτια. Προτάσεις υπήρχαν αλλά δε με ενδιέφερε. Ασχολούμαι με τα κοινά αλλά με τον τρόπο μου, στο περιβάλλον μου. Αν ήταν λίγο πιο «εύκρατες» οι συνθήκες θα έκανα πάρα πολλά πράγματα εθελοντικά. Αλλά ήταν όλες οι πόρτες κλειστές. Μου λέγανε «αφήστε το στους ειδικούς». Ποιοι είναι αυτοί οι ειδικοί δηλαδή; Τους είδαμε τους ειδικούς. Το πώς γλυτώνουν το κάγκελο, το πώς ξεγλιστρούν είναι μεγάλη τέχνη…
Νομίζω ότι υπήρξες πάντα συνεπής στις αρχές σου και αυτό στα μάτια μου σε κάνει ροκ όσο λίγους. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία έχεις μετανιώσει;
Μόνο για μικροπράγματα. Μόνο σε ζητήματα στρατηγικής έχω κάνει μικροελιγμούς, σε ζητήματα αρχών είμαι αμετακίνητος. Για αυτό κοιμάμαι ένα ολόκληρο οχτάωρο κάθε βράδυ ήσυχος.
Είμαστε μια χώρα που δεν καταφέραμε να αγκαλιάσουμε τους μετανάστες. Όχι ότι ισχύει κάτι πολύ διαφορετικό στα άλλα κράτη, αλλά φτάσαμε πλέον στην άλλη άκρη. Δε θα ξεχάσω εκείνη τη φορά που επιχείρησαν κάποιοι να αναφερθούν στις στατιστικές που αποδείκνυαν πως «για την εγκληματικότητα δεν ευθύνονται οι…Αλβανοί», όπως νομίζει συνήθως η έντρομη κυρία απέναντι και υπήρξαν πολιτικοί και δημοσιογράφοι που ισχυρίστηκαν πως και αυτό αποτελεί ρατσιστική προσέγγιση και για αυτό δε δόθηκε έκταση στο θέμα!
Εγώ δε βλέπω χρώματα ή θρησκείες. Κάποιοι ίσως είναι μπλεγμένοι σε ύποπτες δουλειές, αλλά και Έλληνες έχουμε τέτοιους κι είχαμε πάντα. Ίσα ίσα που οι περισσότεροι μετανάστες δουλεύουν από νύχτα σε νύχτα και πολλά παιδιά τους είναι φωστήρες. Μαλώνουν λέει στα σχολεία μας για το αν θα κρατήσει το Αλβανάκι που αρίστευσε τη σημαία. Είναι η σημαία του σχολείου και έχει κάθε δικαίωμα αυτό το παιδί να την κρατήσει!
Πιστεύεις ότι το διαδίκτυο έδωσε ελευθερία στους μουσικούς;
Μόνο για να κλέβουν μουσική. Αλλά έχει άλλα καλά το ίντερνετ και είναι φυσικό να έχουμε και παράπλευρες απώλειες.
Σε ενοχλεί για παράδειγμα αν κάποιοι κατεβάσουν ελεύθερα από το διαδίκτυο τη μουσική σου;
Με ενοχλεί η εντύπωση που έχει καλλιεργηθεί ότι η μουσική θα πρέπει να είναι τσάμπα, ενώ πληρώνεις για το φαγητό σου ή για τα ποτά σου. Από εκεί και πέρα το θέμα εναπόκειται στη συνείδηση του καθενός. Υπάρχει πλέον τρόπος να κατεβάσεις πληρώνοντας ελάχιστα ένα τραγούδι. Εγώ για παράδειγμα ότι προγράμματα έχω στον υπολογιστή μου είναι αγορασμένα. Θα μπορούσα πάρα πολύ εύκολα να πω σε ένα από τα νέα παιδιά, από τα τσακαλάκια να μου το κατεβάσει, να το «σπάσει» αλλά δε μου πάει η καρδιά.
Έστησες και site στο internet πάντως.
Το στήσαμε πιο πολύ για να ενημερώνεται ο κόσμος για τις συναυλίες μας αλλά δεν το συνεχίσαμε.
Σε απασχολεί η διανομή της μουσικής;
Πιστεύω ότι το ίντερνετ σκότωσε τη δισκογραφία. Έχω δει κόσμο να μένει χωρίς δουλειά, κόσμο που δούλευε σε μεγάλες δισκογραφικές που έκλεισαν. Ξέρω πως είναι τσιμπημένες οι τιμές των cd και αυτό είναι παλιό. Ήταν μια απάτη των εταιριών , από την οποία κέρδισαν λεφτά βραχυπρόθεσμα αλλά έβλαψε την ίδια τη δουλειά. Όταν πρωτοβγήκε το cd η μαγική λέξη ήταν «digital», ψηφιακό και ότι ψηφιακό ήταν και ακριβό, τελευταία λέξη της τεχνολογίας, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια κουτσουλιά πλαστικό. Μπροστά στο βινύλιο αυτή η κουτσουλιά δεν κόστιζε τίποτα. Πουλώντας λοιπόν τα cd πούλησαν παλιούς και νέους τίτλους πανάκριβα. Δεν τους ενόχλησε κανείς τότε, αλλά στην ουσία πριόνισαν το σπίτι τους. Ο Αλέκος Πατσιφάς της Lyra, θυμάμαι κάποτε, συνέκρινε τη δισκογραφία με ένα κουτί σοκολατάκια, όταν κάποιος του είπε πως «οι τιμές των δίσκων βινυλίου είχαν διπλασιαστεί μέσα σε μία δεκαετία». Τώρα η Lyra πουλήθηκε στο Γιαννίκο, που δεν είναι απλώς ένας επιχειρηματίας, είναι άνθρωπος της δισκογραφίας, ήταν στην Columbia του Λαμπρόπουλου και σέβεται τη δουλειά μας. Για αυτό και εγώ συνέχισα τη συνεργασία.
Από τη μια χαίρομαι για τις επανεκδόσεις δίσκων αλλά από την άλλη δε με βρίσκει σύμφωνη η αισθητική των νεότερων κυκλοφοριών και του τρόπου προώθησης.
Ίσως έχεις δίκιο αλλά από την άλλη δε μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι έτσι δεν κινδυνεύει να χαθεί το παλιό υλικό.
«Όταν κινδυνεύεις παίξε την πουρούδα». Εσύ όταν νιώθεις ότι κινδυνεύεις τι κάνεις;
Και εγώ σε πολύ βασικά πράγματα τρέχω. Αυτήν την ταμπελίτσα που έχουμε εδώ τη ξήλωσα από ένα φυλάκιο στον Άγιο Κασσιανό στη Λευκωσία, ένα μέρος όπου πολλοί σκοτώθηκαν κοντά στην πράσινη γραμμή. Τη βρήκα εκεί όταν εκκενώθηκε το φυλάκιο και μπήκαν οι του ΟΗΕ. Είχα προσέξει ότι παρά το γεγονός ότι είχαν ασυρμάτους, τηλέφωνα και διάφορα μηχανήματα ο σκοπός για να ειδοποιήσει ότι κινδυνεύει είχαν ένα κλάξον ποδηλάτου, το οποίο έπρεπε να ενεργοποιήσει με το χέρι. Το επόμενη που είχες να κάνεις ήταν να φωνάξεις με το στόμα σου. Μου είχε κάνει λοιπόν εντύπωση πως σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση δεν χρησιμοποιούσαν άλλο τρόπο. Στα δύσκολα δηλαδή επιστρέφανε στα βασικά. Αυτό κάνω και εγώ. Γυρνάω στα πολύ βασικά, εκεί που πατάς γερά. Για να κάνεις ένα άλμα πρέπει να έχεις χώμα από κάτω, στην άμμο όσο και να σαλτάρεις την ενέργεια σου την τρώει η άμμος…

LAST DRIVE
Οι Last Drive ένα ελληνικό μουσικό συγκρότημα από την Αθήνα. Σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 1983 σαν γκαράζ πανκ μπάντα και στην δεκαετία του 90 στράφηκαν σε ένα πιο σκληρό ήχο. Θεωρούνται το σημαντικότερο ελληνικό ροκ συγκρότημα της δεκαετίας του 80 και ένα τα σημοντικότερα ροκ της ελληνικής ιστορίας. Ξεκίνησαν να παίζουν σαν Last Drive στα τέλη του 1983 και εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο κλαμπ Ροντέο . Το γκρουπ έπαιζε κατά βάση γκαράζ με ροκαμπίλλυ και σερφ επιρροές. Τη μουσική τους την ονόμαζαν οι ίδιοι Trash Rockabilly. Οι πρώτες τουςδιασκευές ήταν από fifties, ενώ αργότερα από sexties και seventies. Άρχισαν εμφανίσεις στο underground στέκια της εποχής, ενώ κάποια από τα μέλη έπαιξαν με τους Blue Light στο πρώτο τους live στον Πήγασο. Το 1985 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους επτάιντσο σιγνκλ, Midnite Hop.
mousikikaikoinonia


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
 
Ελληνικό Ροκ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
UP THE IRONS :: ROCK HISTORY-
Μετάβαση σε: