UP THE IRONS, THE BEST ROCK AND HEAVY METAL WEB RADIO,
 
ΦόρουμΕγγραφήΣύνδεση
**


Winamp, iTunesWindows Media PlayerReal PlayerQuickTimeWeb ProxyUP THE IRONS**SIMPLY THE BEST***SIMPLY THE FIRST
Loading ...
******
UP THE IRONS COUNTER
Loading ...
RECENT TRACKS
Loading ...
Πρόσφατα Θέματα
»  Iron Maiden - Trought the years (2016)
Δευ 03 Απρ 2017, 19:47 από cronoschelsea

» Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ UP THE IRONS 10-11-2013
Δευ 03 Απρ 2017, 19:44 από cronoschelsea

» Τα ροκ ημερολόγια - Ιστορική επανέκδοση
Δευ 03 Απρ 2017, 19:39 από cronoschelsea

» GALLAGHER & LYLE
Παρ 24 Μαρ 2017, 06:22 από uxk6000

» Η 10η Γιορτή του Βινυλίου και της Μουσικής Vinyl is Back - Εκεί που συμβαίνει! 17, 18, 19 Μαρτίου 2017 στο «Μουσείο Αυτοκινήτου»
Τρι 14 Μαρ 2017, 12:39 από DJL

» 10 VINYL IS BACK – ΤΟ ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Τρι 14 Μαρ 2017, 12:27 από sissy

» Οι Dropkick Murphys ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Τρι 14 Φεβ 2017, 19:58 από Τζίνα

» Το αντίο των θρυλικών Black Sabbath
Τρι 07 Φεβ 2017, 10:47 από DJL

» Vinyl is Back 17-19 Μαρτίου 2017 Γιορτή του Βινυλίου και της Μουσικής
Σαβ 21 Ιαν 2017, 00:18 από DJL

» 10 εμβληματικές μασκότ metal συγκροτημάτων και η ιστορία τους
Πεμ 19 Ιαν 2017, 23:03 από DJL

» Απίστευτη διασκευή στο “Ήτανε Μια Φορά” του Ξυλούρη από Μάριο Λούπαση- Μάνο Παπαδάκη, με αναφορές σε Iron Maiden & Deep Purple!
Τετ 18 Ιαν 2017, 18:12 από DJL

» Kansas ~ Dust in the Wind
Παρ 13 Ιαν 2017, 18:15 από DJL

» Γιάννης Δρόλαπας - Δεν «πρόδωσε» ποτέ την ροκ για τα φράγκα
Τρι 10 Ιαν 2017, 08:31 από DJL

» Όταν οι Motörhead έπαιξαν για πρώτη φορά στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 1988
Παρ 30 Δεκ 2016, 13:39 από DJL

» ROCK Ρεβεγιόν 2017 - 31 Δεκεμβρίου στο THESIS ROCK CAFE
Τρι 27 Δεκ 2016, 14:55 από DJL

» Maidenance live at Lazy Club – 30/12/2016
Σαβ 24 Δεκ 2016, 19:02 από DJL

» 2016 - Ο μουσικός απολογισμός της χρονιάς!
Σαβ 24 Δεκ 2016, 16:03 από DJL

» Σαν σήμερα ειπώθηκε για πρώτη φορά η ωραιότερη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία»
Τρι 20 Δεκ 2016, 22:57 από DJL

» Είδαμε «Mouniall» με τον Τζίμη Πανούση στο Can Can
Δευ 19 Δεκ 2016, 23:01 από DJL

» Η αληθινή ιστορία του Magic Bus, που τραγούδησαν οι Τρύπες.
Δευ 19 Δεκ 2016, 22:49 από sissy

» Το παζάρι Δίσκων του An Club & AN Groundfloor (2 χώροι-1παζάρι) ΚΥΡIΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Κυρ 18 Δεκ 2016, 03:33 από DJL

» Τι σημαίνει η λέξη «ζαβαρακατρανέμια» στο τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη;
Κυρ 18 Δεκ 2016, 02:40 από DJL

»  VINYL IS BACK for good and is here to stay!!! Τριήμερο μουσικής και...βινυλίων!
Πεμ 15 Δεκ 2016, 11:31 από DJL

» Πλειστηριασμοί Δίσκων Vinyl is Back Δεκεμβρίου!
Τετ 07 Δεκ 2016, 00:50 από DJL

» Νέο άλμπουμ από τους Kreator - Gods Of Violence. Δείτε το Official Video
Κυρ 04 Δεκ 2016, 15:54 από DJL

» Maggot Brain-Funkadelic (Maggot Brain-1971)
Σαβ 03 Δεκ 2016, 22:41 από sissy

» Η «μεγάλη εικόνα» 6 εξωφύλλων κλασικών δίσκων
Πεμ 01 Δεκ 2016, 21:14 από DJL

» Vinyl is Back: Αναλυτικά το πρόγραμμα της μεγαλύτερης γιορτής των δίσκων βινυλίου!
Τρι 29 Νοε 2016, 12:44 από DJL

» MADE IN GREECE
Τρι 29 Νοε 2016, 01:10 από DJL

» Παύλος Σιδηρόπουλος & Οι Απροσάρμοστοι - Συνέντευξη του στο Ποπ & Ροκ τον Σεπτ. του 1982
Σαβ 26 Νοε 2016, 13:01 από DJL

» Μοτοσυκλετες ΚΑΙ φιλοι vol 2 - ΠΑΡΤΥ ΡΕΦΕΝΕ Το Σάββατο στις 26 Νοεμβρίου
Παρ 25 Νοε 2016, 11:24 από DJL

» Ο Τζίμης Πανούσης στο Can Can
Τρι 22 Νοε 2016, 21:05 από cronoschelsea

» Τάκης Ανδρούτσος - Η κιθάρα των Πελόμα Μποκιού
Κυρ 20 Νοε 2016, 12:19 από DJL

» Η ΓΙΟΡΤΗ-GOIN' THROUGH
Πεμ 17 Νοε 2016, 12:16 από sissy

» Ο PAT TRAVERS ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Τετ 16 Νοε 2016, 22:33 από DJL

» Οι MAIDENANCE (Iron Maiden tribute band) το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου στο Remedy Live Club
Τετ 16 Νοε 2016, 22:04 από DJL

»  9ο Vinyl is Back - Το πρόγραμμα
Τετ 16 Νοε 2016, 21:36 από DJL

»  Α.Λ.Μ.Α. ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ - Αγώνας Πανελληνίου Πρωταθλήματος Motocross στην πίστα της Μεγαλόπολης την Κυριακή 13 Νοεμβρίου
Τετ 16 Νοε 2016, 07:53 από sissy

» MC5 - Kick Out the Jams
Τετ 16 Νοε 2016, 07:52 από sissy

» Ονειρευτήκατε ποτέ να ξεφύγετε απ’ όλους και απ’ όλα, σε ένα μικρό μοναχικό σπιτάκι στο δάσος;
Σαβ 05 Νοε 2016, 19:10 από Έντια

» Οι λόγοι που το “Paranoid” των Black Sabbath είναι η πεμπτουσία της Heavy Metal
Παρ 04 Νοε 2016, 11:44 από DJL

» Τα Στέκια - Ροκ εντ ρολ, η εισβολή
Παρ 04 Νοε 2016, 11:13 από DJL

» ΑΝΤΙ- Η Κασέτα με την τσίχλα, 1985.
Κυρ 30 Οκτ 2016, 15:55 από Κωστας Βυζαντινος

» Σαν σήμερα: Σκάει σαν κεραυνός το ‘Ace Of Spades’ των Motörhead!
Παρ 28 Οκτ 2016, 00:13 από DJL

» Σκέψεις, Αύγουστος 2016
Τρι 25 Οκτ 2016, 18:14 από Τζίνα

» Οι 10 ατάκες που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πεις σ' ένα DJ!
Τετ 19 Οκτ 2016, 15:07 από DJL

» Το νέο βίντεο κλίπ του Moby είναι ένα καρτούν-αριστούργημα που όλοι πρέπει να δουν
Τρι 18 Οκτ 2016, 21:23 από sissy

» 10 Λόγοι για τους οποίους οι IRON MAIDEN είναι η καλύτερη heavy metal μπάντα όλων των εποχών
Σαβ 15 Οκτ 2016, 10:58 από sissy

» Εορταστικό Vinyl Is Back στο «Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου» (Γ’ Σεπτεμβρίου & Ιουλιανού) το τριήμερο: Παρασκευή 9, Σάββατο 10 και Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016, με ελεύθερη είσοδο!
Παρ 14 Οκτ 2016, 18:22 από DJL

» Γιατί ο τάφος του Jim Morrison έχει Ελληνική επιγραφή;
Παρ 14 Οκτ 2016, 09:00 από sissy

Παρόντες χρήστες
11 χρήστες είναι συνδεδεμένοι αυτήν την στιγμή:: 0 μέλη, 0 μη ορατοί και 11 επισκέπτες :: 2 μηχανές αναζήτησης

Κανένας

Περισσότεροι χρήστες υπό σύνδεση 117, στις Παρ 02 Ιαν 2015, 20:08
Πιο αναγνωσμένα θέματα
ΙΝΔΙΑΝΟΙ.......
ΣΤΑΜΠΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΛΟΥΖΕΣ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΜΑΣ
Η Θρυλική Route 66
Up The Irons Party
Καλημέρα!... με αναμνήσεις...
Φιλίες
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ UP THE IRONS 10-11-2013
Progressive Metal
ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ ΣΑΣ???
5 ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΜΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

Μοιραστείτε | 
 

 ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:44








Ροκ εν ρολ και χορός υπήρξαν δύο έννοιες απόλυτα συνδεδεμένες. Φαίνεται πως το ροκ εν ρολ υπήρξε για τους νέους τη δεκαετία του '50 μία αφορμή για ξεφάντωμα, για χορό και για διασκέδαση σε πάρτι και εκδρομές. Όχι συμπτωματικά, σε ένα από τα τραγούδια που έγραψε ο Τσακ Μπέρι τη δεκαετία του '50 με τον (χαρακτηριστικό) τίτλο Rock and Roll Music,1 θέλοντας να περιγράψει την εντύπωση και τα συναισθήματα που προκαλούσε στον νέο της εποχής το ροκ εν ρολ, έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην παρουσία του στις χορευτικές συγκεντρώσεις των νέων της εποχής.

Μετά το 1956 το ροκ εν ρολ μεταβλήθηκε σε μία χορευτική μόδα που γνώρισε τεράστια επιτυχία στη νεολαία. Πολλοί ήταν οι νέοι της Αθήνας οι οποίοι γνώρισαν το ροκ εν ρολ στα πάρτι ή τα χοροδιδασκαλεία και επρόκειτο να μεταβληθούν τα επόμενα χρόνια σε «μόνιμους» θαυμαστές του.

Παρά το γεγονός ότι το ροκ εν ρολ ανασύρεται στη συλλογική μνήμη συχνά ως ένας χορός ο οποίος «καταργούσε» τα βήματα και τις συνήθεις πειθαρχίες των χορών, σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε έτσι. Δεδομένου ότι στην πρώτη του περίοδο, μέχρι δηλαδή περίπου το 1963,3 το ροκ εν ρολ ερμηνεύτηκε ως απόληξη μιας μακράς πορείας που είχε η τζαζ μουσική, οι κινήσεις που αυτό απαιτούσε από τους χορευτές του έγιναν αντιληπτές ως τμήμα χορών (όπως το σουίνγκ), οι οποίοι κυριαρχούσαν στη διασκέδαση την πρώτη μεταπολεμική περίοδο. Όταν τον Νοέμβριο του 1956, με αφορμή την πρώτη επίδειξη του ροκ εν ρολ στην Αίγλη του Ζαππείου, ένας δημοσιογράφος θα προσπαθήσει να δώσει τη δική του ερμηνεία στον νέο χορό που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και συζητήσεων, θα διαπιστώσει με έκπληξη ότι τελικά το ροκ εν ρολ ελάχιστες χορευτικές καινοτομίες είχε σε σχέση με ό,τι όχι μόνο ήδη χορευόταν, αλλά και ήταν κοινωνικά αποδεκτό.

Στην ιστορία του ροκ εν ρολ, σύμφωνα με τις περισσότερες αναλύσεις ιστορικών και μουσικολόγων, είναι διακριτές τρεις διαφορετικές περίοδοι. Η πρώτη περιλαμβάνει τα χρόνια από την εμφάνισή του, το 1956, μέχρι περίπου το 1963 και κυριαρχείται από την εμβληματική φυσιογνωμία του Έλβις Πρίσλεϋ και καλλιτεχνών όπως του Τζέρι Λι Λιούις, του Μπιλ Χάλεϋ ή του Πατ Μπουν. Η δεύτερη ξεκινά με την εμφάνιση των Μπητλς στο προσκήνιο (1963) και εκτείνεται χρονικά μέχρι περίπου το 1967 περιλαμβάνοντας τα βρετανικά συγκροτήματα, τα οποία γνώρισαν επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες επηρεάζοντας καταλυτικά τον ήχο του ροκ εν ρολ στην εποχή τους. Μία τρίτη περίοδος ξεκινάει γύρω στο 1967 και καταλήγει στα τέλη της δεκαετίας του '60 με κύριο χαρακτηριστικό της τη σύνδεση του ροκ εν ρολ με το αντιπολεμικό κίνημα και την αντικουλτούρα.

Αυτό ήταν όμως το ροκ εν ρολ που συνάρπαζε τους νέους; Πώς εξηγείται η απήχηση που είχε στη νεολαία, η οποία στη συντριπτική της πλειονότητα δεν είχε τη δυνατότητα να λαμβάνει μαθήματα σε ιδιωτικά χοροδιδασκαλεία και γιατί εν τέλει η εμφάνισή του υποκίνησε τόση ανησυχία; Η απάντηση έγκειται στο γεγονός ότι το ροκ εν ρολ συνδέθηκε με τη σεξουαλική δραστηριότητα των νέων, την οποία υποτίθεται πως υποκινούσε.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Για να γίνει αντιληπτή η σύνδεση του ροκ εν ρολ με την ερωτική επιθυμία, θα πρέπει κανείς να ανατρέξει στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που κυριαρχούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του '50. Το ροκ εν ρολ «γεννήθηκε» από τη στιγμή που το νέγρικο ρυθμ εν μπλουζ μπολιάστηκε με στοιχεία από τη λευκή μουσική του Νότου, αποκτώντας συνάμα μία εξαιρετική ικανότητα πρόσβασης σε διευρυμένα ακροατήρια λευκών νέων. Το μουσικό υβρίδιο που προέκυψε δεν είχε τη δεκαετία του '50 μια ενιαία μορφή από μουσική άποψη ούτε επρόκειτο να αποκτήσει στο μέλλον. Ωστόσο, παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές του, το ροκ εν ρολ υπήρξε κατά βάση μια «μαύρη» μουσική, μια μουσική που τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης της θα παλέψει για να κατοχυρώσει την ειδολογική της αυτονομία, κυρίως με το ρυθμ εν μπλουζ και δευτερευόντως με την τζαζ.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '50 μέχρι τα τέλη του '60 κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτοι μεγάλοι rock n' roll καλλιτέχνες που θα παραμείνουν στην ιστορία ως οι πρώτοι θρύλοι και εμπνευστές των επόμενων γενιών. Τη δεκαετία του '50 μεγάλα ονόματα όπως : BB King, Muddy Waters, John Lee Hooker, Johnny Winter, Buddy Guy και άλλοι δημιουργούν μεγάλες blues επιτυχίες και ονόματα όπως ο Chuck Berry και ο Jerry Lew Lewis ανοίγουν τους ορίζοντες με τις πρώτες καθαρά rock n' roll συνθέσεις. Στις αρχές του '60 ξεκίνα η μεγάλη άνθηση του rock n' roll με αφετηρία το βασιλιά Elvis Presley και τους μοναδικούς Beatles. Σιγά σιγά εμφανίζονται πολλά συγκροτήματα και soloκαλλιτέχνες όπως: Doors, RollingStones, Yardbirds, Kinks, Animals, BobDylan, RoryGallagher, LedZeppelin, DeepPurple, Scorpions, BlackSabbath, PinkFloyd, BadCompany, IkeandTina, TheWho, TheGuessWho, U.F.O., ZZTop, Genesis, BruceSpringsteen, DireStraits, RoxyMusic, TalkingHeads, Supertramp, Stranglers, Toto, LynyrdSkynyrd, ThinLizzy, MoodyBlues, JeffBeck, JoeCocker, EricClapton, PattiSmith, RodStewart, ThePolice, Rush, AliceCooper, DavidBowie, GratefulDead, VelvetUnderground, UriahHeep, Boston, EltonJohn, Queen, AC/DC, U2, Nazareth, Rainbow, Foreigner, Aerosmithκ.τ.λ. που αρχίζουν να διαχωρίζουν τη rockσε είδη σύμφωνα με τη μουσική τους και παρουσιάζονται τα πρώτα παρακλάδια όπως bluesrock, hardrock, psychedelicrock, soft rock, folk rock, progressive rock, southern rock .
mousikikaikoinonia


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:45

Βρετανικό ροκ: Μέσα δεκαετίας 1950 - αρχές δεκαετίας 1960


[font]


Στο Ηνωμένο Βασίλειο το δημοφιλές κίνημα που είναι γνωστό ως "παραδοσιακή" τζαζ, έφερε πολλούς Αμερικάνους καλλιτέχνες της μπλουζ και τζαζ στη Βρετανία, οι οποίοι μετέδωσαν τους ροκ εντ ρολ και ροκαμπίλι ρυθμούς εκεί. Έτσι το ροκ εντ ρολ έγινε γνωστό και στο ευρωπαϊκό κοινό και γνώρισε την αποδοχή του. Βρετανοί καλλιτέχνες όπως οιTommy Steele, Cliff Richard, και Billy Fury έγιναν γνωστοί στα μέσα και τέλη της δεκαετίας του 1950, παίζοντας ροκ εντ ρολ και ροκαμπίλι. Η μουσική σκιφλ (skiffle) που είχε τις ρίζες της στις ΗΠΑ από το 1920 και ήταν πολύ δημοφιλής στη Βρετανία, επηρεάστηκε αισθητά από το ροκ εντ ρολ. Το νέο αυτό ύφος άνθισε ιδιαίτερα στα μέσα της δεκαετίας του 1950 καθώς δημιουργήθηκαν πολλά νέα συγκροτήματα, μεταξύ άλλων και οι The Quarry Men του Τζον Λέννον, που αποτέλεσαν το προπαρασκευαστικό συγκρότημα για τη δημιουργία των Beatles. Η Βρετανία, ανέπτυξε μεγάλη σκηνή ροκ εντ ρολ, που αναπτύχθηκε γρήγορα απαλλαγμένη από τα ρατσιστικά εμπόδια που κράτησαν τη rhythm and bluesκαι άλλα είδη τέχνης αφροαμερικανών, στην απομόνωση στις ΗΠΑ.[/font]

Ο Κλιφ Ρίτσαρντ έκανε την πρώτη ροκ εντ ρολ επιτυχία στη Βρετανία με το τραγούδι του Move It και έτσι τέθηκαν για πολλούς οι βάσεις για τη δημιουργία του Βρετανικού ροκ ήχου. Το συγκρότημά του The Shadows, ήταν ένα από πολλά που γνώριζαν επιτυχία με ορχηστρικά κομμάτια μουσικής σερφ. Καθώς το ροκ εντ ρολ στην Αμερική άρχισε να φθίνει και να κλίνει προς το ελαφρύ ποπ και τις γλυκανάλατες μπαλάντες που ακούγονταν σε κλαμπ και χορούς, τα Βρετανικά ροκ συγκροτήματα συνέχισαν να παίζουν με ένταση, βαθιά επηρεασμένοι από το μπλουζ ροκ.


ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΡΟΚ

[font]

Η αμερικάνικο ροκ χαρακτηρίζεται συνήθως από έντονο ρυθμό & από ευδιάκριτη , χαρακτηριστική μελωδία φωνητικών [ η οποία συνοδεύεται συνήθως από ηλεκτρικές κιθάρες , ηλεκτρικό μπάσο και ντραμς. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται και πληκτροφόρα όργανα όπως πιάνο ή συνθεσάιζερ ].[/font]

Εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 στην Αμερική' είχε ως βάση την τεχνοτροπία του Rhythm and Blues και το ρυθμό του rock and roll των αφροαμερικάνικων κοινοτήτων των Ηνωμένων Πολιτειών , καθώς και το rockabilly που ουσιαστικά ήταν η έκφραση των λευκών μέσω των προαναφερθέντων ειδών αφροαμερικανικής προέλευσης.

Συνεισφορά στον ήχο που πρωτοχαρακτηρίστηκε ροκθεωρείται ότι είχε και η country μουσική. Αυτή είχε στοιχεία μπλουζ και βασιζόταν στα παραδοσιακά είδη μουσικής των κατοίκων των ΗΠΑ και ήταν πολύ δημοφιλής ( κυρίως μεταξύ των λευκών και στο Νότο ). Το αμερικάνικο ροκ επηρεάστηκε και επηρεάζεται ακόμη και σήμερα από τα άλλα είδη μουσικής που είναι δημοφιλή ανά περίοδο.
Το αμερικάνικο ρόκ είναι απλό και εύληπτο. Δεν εχει επίφαση σπουδαιοφάνειας και ελιτισμού, οι δημιουργοί του δεν το παίζουν πειραματιστές και καλλιτέχνες ολκής. Κανένα συγκρότημα που προήλθε από την β. Αμερική δεν έχει τα προαναφερθέντα στοιχεία, ούτε καν τα ηλεκτρονικά και χορευτικά (που σημειωτέον, δεν τα καταφέρνουν και ιδιαίτερα, όπως στην Ευρώπη). Στόχος τους είναι η διασκέδασή (τους και) του κοινού. Σε αυτό και τα καταφέρνουν. Ούτε τα πιο πειραματικά συγκροτήματα όπως οι Residents, ή οι Tuxedomoon στον απόηχο του 70 και της ψυχεδέλειας, δεν είχαν χάσει αυτό το προσανατολισμό σε μια υγιή και τίμια σχέση εμπορίου και διασκεδαστή-διασκεδαζόμενου.

Δημιουργήθηκαν δύο ρεύματα της ροκ στη Αμερική το rockabilly που το ερμήνευαν λευκοί από τις πολιτείες των ΗΠΑ με εκπροσώπους : ElvisPrisley, RickyNelson, BandyHoly, και το μαύρο ροκ μου ήταν παρορμητικό με δαιμονισμένο ρυθμό, με τους Litte Richard, Bo Didly,Chuk Beery.

Το 1960 εμφανίζονται πολλά συγκροτήματα όπως οι Beatles, Kings, RollingStones, Who, Animal. Παράλληλα πολλοί ροκ τραγουδιστές όπως ο BobDylan που είχαν θέμα με τα κοινωνικά προβλήματα. Στην Αμερική δημιουργούνται πολλά συγκροτήματα όπως οι Jefferson, οι Airplane, οι TheGratefulDead και οι Doors. Εμφανίζονται και άριστοι κιθαρίστες όπως ο JimmyHendrix. Το 1970 κάνουν την εμφάνιση τους οι Scorpions, οι Guns 'n' Roses , οι Metallica , οι SexPistols, οι DeepPurple, οι Led Zeppeling και οι PinkFloyd. Σιγά σιγά ο ήχος γίνεται πιο σκληρός και η μουσική πιο βίαια και επιθετική. Δημιουργούνται και άλλα συγκροτήματα όπως οι Genesis, οι kansas και οι Eagles

Στις ΗΠΑ εμφανίζονται διάφορα συγκροτήματα όπως οι REM, οι Sonicjam, οι Nirvana, οι Soundgarden που καθόρισαν την πορεία της μουσική. ΣτοΣιάλτ εμφανίζεταιημουσική grunge μεαντιπροσώπουςτους Red Hot Chili Peppers, οι Offspring, οι Smashing Pumpkins. Ταυτόχρονα στην Ελλάδα σχηματίζονται οι Socrates, MagicdeSpell και οι Panx Romana.

Αξιωσημείωτο είναι ότι την δεκαετία αυτή άρχισαν συμληρώνουν τα δημοφιλή τραγούδια μικρά βίντεο κλιπ με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους μουσικούς.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:46


Το Garage rock της δεκαετίας του 1960





Η Βρετανική Εισβολή (British Invasion) όπως είναι γνωστή στον μουσικό τύπο η επικράτηση του Βρετανικού ροκ σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία, διέδωσε παγκοσμίως το Βρετανικό ροκ και γνώρισε πολλούς μιμητές. Πολλοί εξ αυτών στις ΗΠΑ, προσπάθησαν να φτιάξουν τη δική τους συνοικιακή μπάντα. Οι πρόβες και οι ηχογραφήσεις γίνονταν συνήθως στα γκαράζ των σπιτιών τους χωρίς τα μέσα που παρείχε κάποια μεγάλη δισκογραφική εταιρία της εποχής. Εντούτοις αρκετοί, όπως οι The Sonics, ξεχώρισαν την περίοδο μεταξύ 1963 και1967, οπότε και γνώρισε τη μεγαλύτερη ακμή του το γκαράζ ροκ. Το garage rock είχε ονομαστεί αρχικά punk rock, αλλά αργότερα χρησιμοποιήθηκε ο όρος γκαράζ ροκ για να μη δημιουργείται σύγχυση με το πανκ ροκ όπως το έκαναν γνωστό οι Sex Pistols, που έγινε πολύ δημοφιλές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.


Το Folk rock


Ο Bob Dylan με την φολκ τραγουδίστρια Joan Baez στη Διαδήλωση για τα Κοινωνικά Δικαιώματα στην Ουάσινγκτον το 1963.

Η φολκ σκηνή απαρτιζόταν από καλλιτέχνες που πέρα από την ίδια την παραδοσιακή μουσική, είχαν ενδιαφέρον στα ακουστικά όργανα, στα παραδοσιακά τραγούδια και στην κάντρι μπλουζ, την ακουστική έκφανση της μπλουζ. Οι καλλιτέχνες της αναγέννησης της φολκ που συντελέστηκε εκείνη την περίοδο, προτιμούσαν να ερμηνεύουν τραγούδια που είχαν κάποιο κοινωνικά προοδευτικό μήνυμα, πράγμα που είχε απήχηση και στο κοινό τους. Πρωτοπόρος της φολκ, πριν ακόμη από την περίοδο της αναγέννησης της τη δεκαετία του 1950, θεωρείτο ο Woody Guthrie ο οποίος χαρακτηριζόταν ως στρατευμένος καλλιτέχνης με πολλά τραγούδια διαμαρτυρίας στο ρεπερτόριό του. Την περίοδο της ανάπτυξης του κινήματος της φολκ, ο Μπομπ Ντίλαν ήρθε στο προσκήνιο και έκανε επιτυχίες τραγούδια διαμαρτυρίας όπως τα Blowin' in the Wind και Masters of War. Έτσι αυτού του είδους το τραγούδι έγινε γνωστό σε ευρύτερο κοινό.

Οι Byrds, παίζοντας το τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν Mr. Tambourine Man, συνέβαλαν στην ανάπτυξη της μόδας του Φολκ ροκ και έδωσαν ώθηση στο είδος του ψυχεδελικού ροκ το οποίο αντιπροσώπευαν μεταξύ διαφόρων άλλων ειδών. Ο Ντίλαν συνέχισε την ανοδική πορεία του φολκ ροκ με το σινγκλ για το τραγούδι του Like a Rolling Stone του1965, να φτάνει στο νούμερο 2 των τσαρτς των Ηνωμένων Πολιτειών, ακολουθώντας το Help! των εξαιρετικά δημοφιλών Beatles. Καλλιτέχνες της φολκ ροκ όπως ο Neil Young, οι Simon & Garfunkel, The Mamas & the Papas,Joni Mitchell και οι The Band, έκαναν το κίνημα της φολκ ροκ πολύ δημοφιλές έως και μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1960 στην Αμερική.

Στη Βρετανία το φολκ ροκ έγινε εξίσου δημοφιλές με την Αμερική. Οι Fairport Convention εφάρμοσαν τεχνικές της ροκ σε παραδοσιακά Βρετανικά τραγούδια και το παράδειγμα τους ακολουθήθηκε από μπάντες όπως οι Steeleye Span.


Το ψυχεδελικό ροκ


Το Furthur το λεωφορείο των Merry Pranksters.



Παράλληλα με το δημοφιλές φολκ ροκ και λίγο αργότερα εμφανίστηκε και το ψυχεδελικό ροκ το οποίο προσέλκυσε έντονα το ενδιαφέρον από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960.

Η ψυχεδέλεια εμφανίστηκε αρχικά στη φολκ σκηνή με τους Holy Modal Rounders που εισήγαγαν τον όρο το1964. Με μουσικό υπόβαθρο που περιλάμβανε στοιχεία φολκ αλλά και jug band (μπάντας παραδοσιακών και αυτοσχέδιων οργάνων), οι Grateful Dead μπήκαν στην ίδια γραμμή με τους Merry Pranksters των οποίων η μουσική δημιουργία τροφοδοτούνταν από τη χρήση LSD.

Ο συναυλιακός χώρος με το όνομα The Fillmore, αποτελούσε σημείο αναφοράς για τα συγκροτήματα του ψυχεδελικού ροκ στη δεκαετία του 1960, όπως οι Country Joe and the Fish και οι Jefferson Airplane. Οι Byrds το 1966 έκαναν επιτυχία το τραγούδι τους Eight Miles High το σινγκλ του οποίου έφτασε στο νούμερο 14 στο Billboard Hot 100 των ΗΠΑ. Το ίδιο κομμάτι διασκεύασαν και οι Ολλανδοί Golden Earring, το 1970 και έτσι έγιναν γνωστοί στις Ηνωμένες Πολιτείες με το ομώνυμο άλμπουμ τους. Η διασκευή τους στο εν λόγω τραγούδι διαρκούσε 19 λεπτά, ενώ η αυθεντική εκδοχή του ήταν τρεισήμισι λεπτά, στις συναυλίες τους στο Fillmore δε, όπου έπαιζαν τακτικά, διαρκούσε έως και 40 λεπτά με αλλεπάλληλα σόλο και τζαμαρίσματα (προσθήκες αυτοσχεδιασμού).

Στη Βρετανία, οι Pink Floyd, είχαν ξεκινήσει να αναπτύσσουν τις ιδέες τους πάνω στο ψυχεδελικό ροκ από το1965στην "underground" σκηνή. To 1966, δημιουργήθηκαν οι Soft Machine και ο Βρετανός Donovan κάνει επιτυχία το ψυχεδελικό με επιρροές φολκ τραγούδι του, Sunshine Superman. Τον Αύγουστο του 1966 οι Beatles με το άλμπουμ τους Revolver, χρησιμοποίησαν την ψυχεδέλεια σε τραγούδια τους όπως το Yellow Submarine και το Tomorrow Never Knows. Οι Beach Boys του Brian Wilson, κυκλοφορούν την ίδια χρονιά το Pet Sounds, με έντονα στοιχεία ψυχεδέλειας, γεγονός που αποδίδεται στη χρήση LSD από τον Wilson που ήταν ο κυρίως συνθέτης του άλμπουμ. Την ίδια χρονιά εμφανίζονται οι Βρετανοί Cream με τους Ginger Baker, Jack Bruce καιEric Clapton και συνδυάζουν το μπλουζ ροκ με την ψυχεδέλεια. Το 1967, ο Jimi Hendrix, γίνεται παγκοσμίως γνωστός με την εμφάνιση του στο Monterey Pop Festivalστην Καλιφόρνια, αφού την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο με το σινγκλ του Stone Free. Με την παγκόσμια φήμη που έχει πλέον εδραιώνεται σαν κιθαρίστας, που πέρα από τις καινοτόμες τεχνικές του, χρησιμοποιεί στοιχεία ψυχεδέλειας τόσο στην εκτέλεση, όσο και στην παραγωγή των τραγουδιών του, γεγονός που αλλάζει και τη θεώρηση της παραγωγής δίσκων.

Το 1967 οι Pink Floyd κυκλοφορούν το πρώτο σινγκλ τους με το τραγούδι του Syd Barrett, Arnold Layne και φτάνουν στο #20 στα Βρετανικά τσαρτς για σινγκλς, αν και αργότερα το τραγούδι απαγορεύεται και δεν παίζεται στο ραδιόφωνο, εξαιτίας του θέματος που πραγματεύονται οι στίχοι του (έναν άντρα που ντύνεται με γυναικεία ρούχα). Το άλμπουμ των Beatles με τίτλο Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, κυκλοφορεί 4 μήνες μετά, τον Ιούνιο του ίδιου έτους και κάνει μεγάλη αίσθηση στους κύκλους της ροκ μουσικής γενικά, ενώ στο τέλος της χρονιάς κυκλοφορούν τα άλμπουμ The Piper at the Gates of Dawn των Pink Floyd και το Disraeli Gears των Cream.

Το μεσουράνημα του ροκ σαν κίνημα των νέων έγινε εμφανές σε μεγάλα ροκ φεστιβάλ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με πιο γνωστό το φεστιβάλ του Woodstock του 1969 που ξεκίνησε ως μουσικό και καλλιτεχνικό τριήμερο φεστιβάλ όπου συγκεντρώθηκαν υπερδιπλάσιοι του προβλεπόμενου θεατές. Εξιδανικευμένο σήμερα, αναφέρεται σαν την κορυφαία συγκέντρωση νέων, οπαδών της ροκ μουσικής και της υποκουλτούρας των χίπις.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:47



Το progressive rock




Το progressive rock (γνωστό και ως "προοδευτικό ροκ" στα ελληνικά), εμφανίστηκε λίγο αργότερα από το ψυχεδελικό ροκ στην Αγγλία. Οι μπάντες του είδους αυτού πειραματίστηκαν με διάφορα όργανα εκτός του καθιερωμένου σετ κιθάρας - μπάσου - ντραμς και εισήγαγαν νέες μορφές στα τραγούδια ως προς τα μουσικά μέρη που απάρτιζαν τα κομμάτια. Συγκροτήματα όπως οι Beatles, οι Pink Floyd, οι Moody Blues, οι Deep Purple και οι Golden Earring πειραματίστηκαν με όργανα όπως έγχορδα ορχήστρας, πνευστά, αλλά και πλήρεις ορχήστρες. Τα ροκ συγκροτήματα του είδους, ξεπέρασαν κατά πολύ το ως τότε καθιερωμένο τρίλεπτο διάρκειας ενός ροκ τραγουδιού και ηχογράφησαν πιο περίπλοκα στη δομή τραγούδια χρησιμοποιώντας ενίοτε συγχορδίες που είχαν τη βάση τους στην τζαζ και άλλα υποείδη που ξεκίνησαν από αυτήν όπως η φιούζιον. Οι επιρροές των συγκροτημάτων του προοδευτικού ροκ έρχονταν από πολλά είδη, συμπεριλαμβανομένων της κλασσικής, της τζαζ και της ηλεκτρονικής μουσικής. Τα τραγούδια στο σύνολό τους δε, είχαν μεγαλύτερη ποικιλία από τα άλλα ροκ τραγούδια. Κυμαίνονταν από ήρεμα και πλούσια σε μελωδία, έως ατονικά, παράφωνα και περίπλοκα κομμάτια.

Γνωστάσυγκροτήματαπροοδευτικούροκήτανταεξής: Barclay James Harvest, Camel, Caravan, Van Der Graaf Generator, Pink Floyd, Emerson, Lake & Palmer, Faust, Genesis, Gentle Giant, Gong, Jethro Tull, King Crimson,Magma, The Nice, Pavlov's Dog, Rush, Eloy, Soft Machine και Yes.



Το Heavy Metal



Στο τέλος της δεκαετίας του 1960, εμφανίζονται κάποια συγκροτήματα που με τον ήχο τους δημιουργούν ένα παρακλάδι της ροκ που παίρνει το όνομά Heavy Metal. Οι Black Sabbath, από το Άστον του Μπέρμιγχαμ, κυκλοφορούν το 1969το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους και ο ήχος τους περιγράφεται από δημοσιογράφους, ως ήχος βαρέων μετάλλων - μία παρομοίωση που είχε χρησιμοποιηθεί και για τον ήχο άλλων καλλιτεχνών της ροκ παλιότερα, όπως για παράδειγμα για τον Τζίμι Χέντριξ. Το είδος του Χέβι Μέταλ, όπως πρωτοεμφανίζεται, χαρακτηρίζεται ηχητικά από έντονο και βαρύ ρυθμό, με επιρροές από μπλουζ ροκ στις μελωδίες και παραμόρφωση που προερχόταν από ψαλιδισμό των κυματομορφών μέσω υπερενίσχυσης του σήματος της κιθάρας. Πολλά συγκροτήματα χρησιμοποίησαν αυτόν τον ήχο και τον συνδύασαν με άλλους με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν και άλλα υποείδη του Χέβι Μέταλ. Τα υποείδη του Χέβι Μέταλ έγιναν δημοφιλή στη δεκαετία του 1970 και ακόμη περισσότερο στη δεκαετία του 1980. Επιπλέον, αρκετά συγκροτήματα του είδους ελκύουν το ενδιαφέρον ακόμη και σήμερα με εμφανίσεις και κυκλοφορίες τους.

Το Soft Rock
[font]
Η μουσική ροκ όπως φάνηκε μπορούσε να γίνει λιγότερο σκληρή, κινούμενη κάπου μεταξύ του ποπ και του ροκ. Υπήρξαν κάποια βραχύβια συγκροτήματα που έκαναν γνωστό τον ήχο του soft rock/pop όπως οι Partridge Family, οι Cowsills, οι Osmonds, και οι Archies.[/font]

Με τη διάλυση των Beatles το 1970, άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες χρησιμοποίησαν τον ήχο που συναντάται σε μερικά τραγούδια τους και χαρακτηρίζεται ως soft rock ("απαλό" ροκ). Με την εφαρμογή των κατάλληλων ενορχηστρώσεων δημιουργήσαν τα τραγούδια που ονομάστηκαν αργότερα "power ballads" (μπαλάντες με έντονο ρυθμό που θύμιζαν τον μέταλ ήχο και διακρίνονται συνήθως από την ερωτική θεματολογία). Σόλο καλλιτέχνες όπως ο Μπάρι Μανίλοου, η Ολίβια Νιούτον Τζον και ο Έρικ Κάρμεν, καθώς και συγκροτήματα όπως οι Bread και οι Carpenters έκαναν δημοφιλές το είδος που σήμερα είναι γνωστό σαν σοφτ ροκ.

Ταυτόχρονα, άλλοι γνωστοί καλλιτέχνες της ποπ της δεκαετίας του 1960, που δεν ανήκαν στην κατηγορία των "ροκ σταρ", όπως ο Νιλ Ντάιμοντ και η Μπάρμπρα Στρέιζαντ εξακολουθούσαν να βρίσκονται στα τσαρτς, ενίοτε κινούμενοι μουσικά στο δυσδιάκριτο όριο μεταξύ ποπ και σοφτ ροκ.



Το κλασικό ροκ





Στο μεταξύ, συγκροτήματα όπως οι Queen, LedZeppelin, BlackSabbath, AC/DC, Aerosmith, , VanHalen, και RollingStones αλλά και σόλο καλλιτέχνες όπως ο Πήτερ Φράμπτον που ακούγονταν κυρίως στο ραδιόφωνο AM, μοιράζονταν τις θέσεις στα τσαρτς με συγκροτήματα του σοφτ ροκ.

Για παράδειγμα το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του 1976 του Πήτερ Φράμπτον με τίτλο Frampton Comes Alive, έγινε άμεσα το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ με τις καλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, ρεκόρ που καταρρίφθηκε αργότερα, αλλά ακόμη και σήμερα παραμένει ένα από τα άλμπουμ με τις καλύτερες πωλήσεις παγκοσμίως [2]. Όμοια το τραγούδι των Aerosmith με τίτλο Walk This Way έφτασε στο νούμερο 10 του Billboard Hot 100 το 1977. Εξαιρετικά δημοφιλή έγιναν το Stairway to Heaven των Led Zeppelin και το Bohemian Rhapsody τωνQueen, που συνέδεσαν κατά κάποιον τρόπο το σκληρό ροκ με το δημοφιλές σοφτ ροκ.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:48



Το Punk Rock




Το punk rock (πανκ ροκ), ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 με μουσικούς που ακολούθησαν τη δομή των τραγουδιών και τις απλές ενορχηστρώσεις που είχαν χρησιμοποιήσει οι καλλιτέχνες του garage rock [4]. Οι μουσικοί του πανκ ροκ, αποστασιοποιήθηκαν από τις ακριβές παραγωγές των δίσκων της ντίσκο και από την εμπορευματοποίηση του progressive rock που γινόταν σταδιακά arena rock. Στο πανκ ροκ, η μουσική παιδεία δεν ήταν υποχρεωτική, ωστόσο και αρκετοί μουσικοί της με σχετική παιδεία εσκεμμένα δεν χρησιμοποιούσαν τις μουσικές τους γνώσεις. Τα περισσότερα κομμάτια ήταν υπεραπλουστευμένα στην ανάπτυξή τους, σε τρεις συγχορδίες που δεν έδιναν πάντα από μόνες τους τον τόνο του κομματιού, αλλά αυτός παρουσιαζόταν από τη μελωδία της φωνής. Ιδεολογικά, πολλές μπάντες της υποκουλτούρας του πανκ ροκ, είχαν ως στόχο την αντίδραση στον πολιτικό ιδεαλισμό και την κατάρριψη του μύθου των χίπις [5]. Πολλές φορές οι καλλιτέχνες του είδους υιοθετούσαν μια μηδενιστική ιδεολογική προσέγγιση που συνοψίζεται από το σλόγκαν των Sex Pistols"no future" (χωρίς μέλλον).

Το punk rock ξεκίνησε σαν αισθητικό κίνημα στις ΗΠΑ με καλλιτέχνες όπως οι Richard Hell and The Voidoids,Television, Πάττι Σμιθ, The Ramones, Talking Heads και άλλες μπάντες που εμφανίζονταν στο μουσικό κλαμπ CBGBστο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης. Οι Ramones συνέβαλαν ουσιαστικά στην εδραίωση του κινήματος του πανκ ροκ απλοποιώντας τη μουσική και χρησιμοποιώντας στίχους χωρίς πολιτική χροιά, παίζοντας εξίσου δυνατά με τα υπόλοιπα μέλη της σκηνής. Το πανκ ροκ έγινε δημοφιλές και στη Βρετανία με τουςThe Damned και τους Sex Pistols. Οι τελευταίοι με προκλητικά ψευδώνυμα όπως "Johnny Rotten" και "Sid Vicious" (ελεύθερη μετάφραση "Τζόνι Σάπιος" και " Σιντ Κακος") προσπάθησαν να απορρίψουν κάθε κατεστημένο στην Αγγλία. Αν και το BBC δεν επέτρεψε τη μετάδοση των κομματιών τους, ο δίσκος τους Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols έφτασε στην πρώτη θέση των τσαρτς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Με την παρουσία τους, άνοιξε ο δρόμος για άλλες μπάντες που έδιναν έμφαση σε στίχο παρόμοιας θεματολογίας, όπως οι Clash, των οποίων οι στίχοι ήταν περισσότερο πολιτικοποιημένοι, παρά μηδενιστικοί. Η παρουσία των Sex Pistols στις ΗΠΑ έδωσε ώθηση στο κίνημα που είχαν προηγούμενα διαδώσει οι Ramones και ενώ μέχρι τότε η σκηνή εστιαζόταν στην Ανατολική ακτή της χώρας, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, μπάντες από τηνΚαλιφόρνια όπως οι οι Dead Kennedys, οι Minutemen και οι Black Flag και αργότερα οι Green Day έγιναν περισσότερο γνωστές.


Το Hard Rock, το Glam Metal καιτο Instrumental Rock



Το Heavy Metal άρχισε να πέφτει στην αφάνεια στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Κάποια συγκροτήματα όπως οιAC/DC διατήρησαν το μεγάλο κοινό τους και είχαν κάποιες επιτυχίες στο ευρύ κοινό, όπως οι Blue Öyster Cult με το "Don't Fear the Reaper". Οι κριτικοί δεν έδειχναν ιδιαίτερη συμπάθεια προς το είδος, όμως αυτό άλλαξε το 1978, με την κυκλοφορία του ομώνυμου ντεμπούτου των Van Halen και με την κυκλοφορία του σηματοδοτήθηκε η έναρξη μιας εποχής σκληρού και γρήγορου ροκ, με πρωτεύουσα το Λος Άντζελες τηςΚαλιφόρνια.

Ένα είδος της ροκ που είχε μεγάλη απήχηση τη δεκαετία του 1980 ήταν το γκλαμ μέταλ (glam metal). Με επιρροή την παρουσία καλλιτεχνών όπως οι Aerosmith, ο Alice Cooper, οι Sweet και οι New York Dolls, εμφανίστηκαν οι πρώτες γκλαμ μέταλ μπάντες, μερικές εκ των οποίων ήταν οι Mötley Crüe, οι W.A.S.P. και οι Ratt. Έγιναν γνωστοί για τον ακόλαστο τρόπο ζωής, το "ξυμένο" χτένισμα των μαλλιών και για τη χρήση μακιγιάζ σε συνδυασμό με έξαλλο ντύσιμο. Τα τραγούδια τους ήταν στομφώδη, επιθετικά με εριστική αρρενωπότητα, ενώ η στιχουργική θεματολογία επικεντρωνόταν στο σεξ, στις οινοποσίες, στα ναρκωτικά και ενίοτε στον αποκρυφισμό.

Έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η φόρμουλα που αναπτύχθηκε για τα άλμπουμ των συγκροτημάτων του γκλαμ μέταλ ήταν η ύπαρξη μιας μπαλάντας (power ballad) (με σχετικά αργό, χορευτικό ρυθμό) και ενός κομματιού με έντονο ρυθμό και ευκολομνημόνευτη μελωδία. Το 1987, οι Guns N' Roses, έκαναν το ντεμπούτο τους με τίτλο Appetite for Destruction. Το άλμπουμ αυτό σημείωσε τεράστιο αριθμό πωλήσεων και η μπάντα συνέχισε την επιτυχία της μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Το οργανικό ροκ (Instrumental rock) έγινε επίσης δημοφιλές εκείνη την περίοδο με την κυκλοφορία του Surfing with the Alien από τον Joe Satriani. Πολλοί κιθαρίστες της Χέβι Μέταλ που θεωρούνταν βιρτουόζοι, κυκλοφόρησαν προσωπικούς δίσκους πέρα από τα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχαν. Με αυτόν τον τρόπο, κιθαρίστες όπως οGeorge Lynch, ο Steve Vai, ο Yngwie Malmsteen και ο Steve Morse συνέβαλαν στην ανάπτυξη του είδους.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:49

ΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΛΑΣΣΙΚΟΥ ΡΟΚ ΑΠΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 60-90s
Animals


Μαζί με τους Stones ήταν τα πρώτα βρετανικά συγκροτήματα που έδωσαν τόσο πιστά τον ήχο της μουσικής των μαύρων Αμερικανών. Φτιάχτηκαντο 1960 στοNew castle Alan Price, Hilton Valentine , John Steel και Bryan Chas Chandler. Στην αρχή λέγονταν Alanprice αλλά αργότερα με την παρουσία του τραγουδιστή άλλαξαν το όνομα τους σε Animals, ίσως λόγω της άγρια φύσης του τραγουδιστή.


BEATLES


John Winston Lennon (9 Οκτ. 1940-8 Δεκ. 1980, ρυθμική κιθάρα), JamesPaulMcCartney (18 low. 1942, ρυθμική κιθάρα-μπάσο), GeorgeHairison (25 Φεβ. 1943-29 Νοεμ. 2001, κιθάρα), RingoStarr (RichardStarkey, 7 lew?- 1940, drums). Φτιάχτηκαν στο Liverpool όταν ο John, που είχε ήδη δημιουργήσει τους Quarrymen από το 1956, ζήτησε από τον Paul να προσχωρήσει στο συγκρότημα του το καλοκαίρι του 1957. Αργότερα τον ίδιο χρόνο έρχεται και ο George Hanison και μέσα στο 1958 κι ο Stuart Sutcliffe, που πέθανε τον Απρίλιο του 1962. Το όνομα, τους τότε έγινε Johnny And The Moondogs, αργότερα Silver Beatles και τέλος Beatles. To καλοκαίρι του 1960 ο Pete Best παίρνει τη θέση του Sutcliffe στα drums και το 1962 ο Brian Epstein, που ήδη έχει γίνει manager τους, πείθεται από τον παραγωγό George Martin να αντικαταστήσει τον Best με τον Ringo. Παρά το ότι διαλύθηκαν το 1969, παραμένουν το μεγαλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών, με επιρροές σχεδόν σε όλα τα μουσικά είδη που ακολούθησαν.

Οι Beatles ήταν το μοναδικό όνομα στο χώρο της δισκογραφίας που με κάθε δίσκο του εξελισσόταν και ποτέ δεν ηχογράφησε κάτι μέτριο. Δεν είναι υπερβολή το ότι οι Beatles έδωσαν ζωή στο rock & roll, που περνούσε δύσκολες στιγμές στις αρχές του 1960. Από εμπορικής άποψης ξεπέρασαν κι αυτόν ακόμα τον Elvis Presley και έγιναν το εμπορικότερο όνομα που εμφανίστηκε ποτέ στο χώρο του τραγουδιού, αλλά το βασικότερο ήταν ότι ενέπνευσαν μία ολόκληρη γενιά νέων να προσπαθήσει να παίξει τη δική του μουσική ακολουθώντας το παράδειγμα τους.

Το 1995 άρχισαν να κυκλοφορούν τα τρία CDs με τίτλο Anthology, που έγιναν No 1 στην Αμερική και πιο πρόσφατα τη συλλογή 1, που έγινε το πιο εμπορικό album του 2001 στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Billboard.



JIMI HENDRIX



Γεννήθηκε στις 27 Νοεμ. του 1942 στο Seattle και πέθανε στις 18 Σεπ. του 1970. Οι καινοτομίες του Hendrix επηρέασαν τους περισσότερους κιθαρίστες του rock. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την κιθάρα του ως πηγή ηλεκτρικού ήχου, αξιοποιώντας τις εμπειρίες που είχαν οι πριν από αυτόν rockers με το feedback. Η φυσιογνωμία του αποτέλεσε αρχέτυπο του rock. Νεαρός έμαθε να παίζει κιθάρα ακούγοντας δίσκους των Chuck Berry, Β.Β. King, Muddy Waters και Eddie Cochran. Έπαιξε σε διάφορα συγκροτήματα του σχολείου του πριν το 1959 που πήγε στρατό, αλλά το 1961 τραυματίζεται σε πτώση από αλεξίπτωτο και απολύεται. Από τότε και με το ψευδώνυμο Jimmy James ξεκινάει μία ατελείωτη σειρά συνεργασιών με διάφορα ονόματα, όπως Sam Cooke, Β.Β. King, Link Richard, Jackie Wilson, Jke & Tina Turner, Wilson Pickett. To 1965 φτιάχνει το δικό του συγκρότημα, Jimmy James And The Blue Flames, και παίζει στο Greenwich Village όπου τον προσέχει ο 'Chas' Chandler των Animals, τον παίρνει στο Λονδίνο και δημιουργούνται οι Jimi Hendrix Experience με τους Noel Redding (μπάσο), που πέθανε τον Ιούλιο του 2003, και 'Mitch' Mitchell (drums). Ένα χρόνο αργότερα και μετά από προτροπή του Paul McCartney εμφανίζονται στο festival του Monterey, όπου ο Hendrix καίει την κιθάρα του και η φήμη του ξεκινάει να απλώνεται στην Αμερική. Το 1969 εμφανίζεται στο festival του Woodstock, ενώ μερικούς μήνες αργότερα δημιουργεί τους Band Of Gypsies με τους μαύρους Billie Cox και Buddy Miles των Electric Flag, γνωστούς του από την εποχή που έπαιζαν μαζί για τον Wilson Pickett. Τον Αύγουστο του 1970 εμφανίζεται στο festival της νήσου Wight κι ένα μήνα αργότερα τον βρίσκουν νεκρό από χρήση βαρβιτουρικών.


WHO





ιδρύθηκαν το 1964 στο Λονδίνο. Το συγκρότημα άλλαξε πολλές φορές το μουσικό του είδος, καθώς και το όνομά του. Αφού σταθεροποιήθηκαν στο τελικό τους όνομα και μουσικό είδος, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σίνγκλ, το I Can't Explain, το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ο πρώτος τους δίσκος, που περιέχει και το τραγούδι που αναφέρθηκε προηγουμένως, ονομάστηκε My Generation και περιλαμβάνει το ομώνυμο τραγούδι, όπως και το The Kids Are Alright. Ακολούθησαν πολλοί επιτυχημένοι δίσκοι, όπως τα: A Quick One, The Who Sell Out και Tommy. Το 1971, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον δίσκο Who's Next, ο οποίος θεωρείται ως ο πιο επιτυχημένος τους εμπορικά δίσκος, ο οποίος έφτασε μέχρι το #4 στις ΗΠΑ και στο #1 στη Μεγάλη Βρετανία. Το τραγούδι Behind Blue Eyes από τον δίσκο αυτό είναι το πιο διάσημο τραγούδι του συγκροτήματος. Το1976, στο στάδιο Δε Βάλεϊ του Τσάρλτον της Αγγλίας, έγινε η συναυλία τους που, σύμφωνα με τα Ρεκόρ Γκίνες, ήταν η πιο δυνατή συναυλία που έγινε ποτέ. Το 1979, λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας τους στοΣινσινάτι του Οχάιο, συνέβη ένα τροχαίο δυστύχημα όπου 11 οπαδοί του συγκροτήματος έχασαν τη ζωή τους. Οι Who διαλύθηκαν το 1983 και επανενώθηκαν το 1989, και έκτοτε δίνουν μόνο συναυλίες.




DOORS



Φτιάχτηκαν το 1965 στο LosAngeles από τους JimMorrison (8 Δεκ. 1943-3 Ιουλ. 1971, φωνητικά), RayManzarek (12 Φεβ. 1935, keyboards), RobbyKiieger (Slav. 1946, κιθάρα) και JohnDensmore (1 Δεκ. 1945, drums).
Σπάνιο φαινόμενο στην ιστορία του rock η διατήρησή τους στην επικαιρότητα επί 25 χρόνια. Βρίσκοντας ανταπόκριση σε κάθε επερχόμενη γενιά, οι Doors σίγουρα άξιζαν την αγάπη και το σεβασμό των φίλων τους. Ήταν από τα πρώτα rock συγκροτήματα που έγιναν δημοφιλή από τα FM. Οι Doors ήταν επίσης από τους πρώτους που ηχογράφησαν κομμάτια μεγάλης διάρκειας στα albums τους, φτιάχνοντας μάλιστα και ειδικές εκδόσεις για τα singles, όπως στην περίπτωση του Light My Fire. Ηγέτης τους ο θρυλικός πια Jim Morrison που απέδιδε με υποκριτικό ταλέντο τα μελοποιημένα ποιήματά του στις συναυλίες του συγκροτήματος. Οι Doors σύντομα
έγιναν αντικείμενο συζητήσεων σε όλη Αμερική, συνεχίζοντας να προκαλούν το ενδιαφέρον σταθερά κάθε δέκα χρόνια, το 1980 με το βιβλίο, No One Here Gets Out Alive, και το 1991 με την ταινία του Oliver Stone, The Doors, και σήμερα με τις φήμες για σύνδεσή τους.

The Rolling Stones



Οι Rolling Stones (Ρόλινγκ Στόουνς - Κυλιόμενες Πέτρες) είναι ένα από τα σημαντικότερα βρετανικάροκσυγκροτήματα που έγινε δημοφιλές κατά τη διάρκεια της "βρετανικής εισβολής" στις αρχές της δεκαετίας του '60. Το είδος τους βασίζεται στο ροκ & ρολ. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1962 από τον αρχικό ηγέτη Μπράιαν Τζόουνς, αλλά τελικά επικράτησε η συνεργασία του τραγουδιστή Μικ Τζάγκερ και του κιθαρίσταΚιθ Ρίτσαρντς οι οποίοι συνέθεταν στίχους και τραγούδια. Ο πιανίσταςΊαν Στιούαρτ, ο τυμπανιστής Τσάρλι Γουάτς και ο μπασίστας Μπιλ Ουάιμαν συμπλήρωσαν τα μεταγενέστερα μέλη του συγκροτήματος. Ο Ίαν Στιούαρτ απομακρύνθηκε ως επίσημο μέλος του συγκροτήματος το 1963 αλλά συνέχισε να συνεργάζεται με τη μπάντα ως οδικός διευθυντής και πιανίστας μέχρι το θάνατό του το 1985.

Οι πρώτες μουσικές συλλογές της μπάντας ήταν κυρίως covers αμερικανικών μπλουζ και των R&B τραγουδιών. Το κομμάτι, "(I Can't Get No) Satisfaction", καθιέρωσε τους Stones ως την πρώτη εκτέλεση Ροκ. Αρχίζοντας με την μουσική συλλογή "Aftermath" το 1966 , τα τραγούδια του Τζάγκερ και του Ρίτσαρντς, που βοηθήθησαν τον μουσικό πειραματισμό του Τζόουνς, επέκτειναν την πάντα παρούσα υφολογική ευελιξία τους. Ο Τζόουνς απεβίωσε το 1969 αμέσως μετά από την πυρκαγιά από τη ζώνη και αντικαταστάθηκε από τον Μικ Τέιλορ, τον οποίο διαδέχτηκε ο Ρον Γουντ το 1974. Ο Ουάιμαν αποσύρθηκε το 1993 και αντικαταστάθηκε από τον Ντάρυλ Τζόουνς, ο οποίος δεν συμμετέχει επισήμως στο συγκρότημα.

Το συγκρότημα έχει στο ενεργητικό του 55 μουσικές συλλογές και είχε φτάσει στην κορυφή των βρετανικών και αμερικάνικων 10 κορυφαίων κομματιών 32 φορές. Έχουν πωλήσει περισσότερα από 200 εκατομμύρια μουσικές συλλογές παγκοσμίως. To Sticky Fingers του 1971 διαδέχθηκαν 8 διαδοχικές μουσικές συλλογές που έφτασαν στο Νο.1 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1989 οι Rolling Stones εντάχθηκαν στο αμερικανικο Rock and Roll Hall of Fame, και το 2004 πήραν την 4η θέση στους 100 μεγαλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών του περιοδικού Rolling Stone. Έχουν την 2η θέση στους καλλιτέχνες όλων των εποχών στο Acclaimedmusic.net. Η πιο πρόσφατη μουσική συλλογή τους, A Bigger Bang, κυκλοφόρησε το 2005 και συνοδεύθηκε από τις υψηλότερης συνολικής είσπραξης συναυλίες στην ιστορία, οι οποίες διήρκεσαν μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού του 2007. Κατά τη διάρκεια των συναυλιών στην Αμερική το 1969, ο διευθύνων των συναυλιών τους Σαμ Γκάτλερ τους σύστησε ως την "μεγαλύτερη μπάντα Ροκ εν Ρολ στον κόσμο", ένας τίτλος που έχει παραμείνει.


Μπομπ Ντίλαν


Ο Μπομπ Ντίλαν (Bob Dylan, πραγματικό όνομα Robert Allen Zimmerman, *24 Μαΐου1941) είναιΑμερικανόςμουσικός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους τραγουδοποιούς.Ο Ρόμπερτ Άλεν Ζίμερμαν γεννήθηκε στις 24 Μαΐου1941 στο Ντουλούθ (Duluth) της Μιννεσότα. Ως μαθητής γυμνασίου άρχισε να παίζει φυσαρμόνικα, πιάνο και κιθάρα, ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά σε συγκρότημα, τους Golden Chords ερμηνεύοντας τραγούδια των Τσακ Μπέρι (Chuck Berry) και Λιτλ Ρίτσαρντ (Little Richard), με έμφαση στη ροκ εν ρολλ, κάντρι, φολκ και μπλουζ μουσική. Το 1959 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Μινεάπολης. Εκεί άκουσε για πρώτη φορά την μουσική του φολκ θρύλου Γούντι Γκάθρι (Woody Guthrie), έγινε λάτρης του και αποφάσισε να τον συναντήσει. Για το σκοπό αυτό παράτησε τις σπουδές του και έφτασε στη Νέα Υόρκη, την μητρόπολη της μουσικής αλλά και το μέρος που μπορούσε να συναντήσει το ίνδαλμα του.

Ο Γκάθρι, που νοσηλευόταν σε νοσοκομείο, έχρισε τον νεαρό θαυμαστή του από τη Μινεσότα διάδοχό του. Εν τω μεταξύ, ο Ρόμπερτ Ζίμερμαν μετονομάστηκε σε Μπομπ Ντίλαν. Κατά μία εκδοχή, αυτό οφείλεται στην επιρροή από τον Ουαλλό ποιητή Ντίλαν Τόμας (Dylan Thomas), ο οποίος πέθανε στην Νέα Υόρκη το 1953, στα 39 του χρόνια, από υπερβολική χρήση οινοπνευματωδών. Θεωρείται πιθανό ότι προς τιμήν του o Ζίμερμαν άλλαξε το όνομα του επιλέγοντας το Bob Dylan. Έμελλε με αυτό το όνομα, πέρα από μουσικός να γίνει και ποιητής-στιχουργός. Το 1960 άρχισε να παίζει σε διάφορους μουσικούς χώρους, με το νέο του όνομα και έχοντας ως μουσικό πρότυπο τον Γκάθρι. Τραγουδούσε σε πλατείες και folk bars στην περιοχή του Γκρίνουϊτς Βίλατζ(Greenwich Village). Ο γνωστός μουσικός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Σέλτον έγραψε γι' αυτόν: "Αυτό το αγόρι, μια διασταύρωση παιδιού του κατηχητικού και μπήτνικς έχει μεγάλο ταλέντο". Σύντομα, ο Ντίλαν υπέγραψε συμβόλαιο με την πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία Κολούμπια. Μέχρι σήμερα ηχογραφεί στην ίδια εταιρεία.

PINKFLOYD





Οι Pink Floyd είναι ένα βρετανικό μουσικό συγκρότημα που έχει γράψει ιστορία στον χώρο της ροκ μουσικής. Έχουν ξεχωρίσει τόσο για τις πρωτοποριακές για την εποχή συνθέσεις τους, όσο και για τους νεωτεριστικούς και συγκινησιακά φορτισμένους στίχους τους, τα ευφάνταστα εξώφυλλά τους, τις πειραματικές ενορχηστρώσεις και ηχογραφήσεις και τις θεαματικές συναυλίες τους. Υπολογίζεται ότι το συγκρότημα έχει πουλήσει γύρω στα 74,5 εκ άλμπουμ στις Η.Π.Α. και πάνω από 300 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως και συγκαταλέγεται έτσι στις πιο επιτυχημένες εμπορικά ροκ μπάντες.

Μέχρι το τέλος της δεκαετία του '60 οι Pink Floyd έχαιραν μίας σχετικής επιτυχίας, ως ψυχεδελική μπάντα με ηγέτη τον Σιντ Μπάρετ (Syd Barrett). Η ασταθής συμπεριφορά του Barrett -οφειλόμενη σε αλόγιστη χρήση παραισθησιογόνων ουσιών- ανάγκασε τους υπόλοιπους να τον αντικαταστήσουν με τον κιθαρίστα Ντέιβιντ Γκίλμορ (David Gilmour). Το1973 το συγκρότημα γνώρισε παγκόσμια επιτυχία με το δίσκο The Dark Side of the Moon και συνέχισε να απολαμβάνει της αποδοχής του κοινού μέχρι και τη μεγαλύτερη εμπορική τους επιτυχία The Wall. Επίσης, μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό είχαν και τα άλμπουμ Wish You Were Here (1975), το οποίο ήταν απόλυτα αφιερωμένο στον ιδρυτή του συγκροτήματος Σιντ Μπάρετ, αλλά και το Animals (1977). Το1985 (λίγο μετά τον δίσκο The Final Cut) ο μπασίστας και τραγουδιστής του γκρουπΡότζερ Γουότερς (Roger Waters) αποχώρησε από το συγκρότημα και κυνήγησε δικαστικά τους υπόλοιπους όταν αυτοί συνέχισαν τους δίσκους και τις συναυλίες διατηρώντας το όνομα Pink Floyd. Τελικά επήλθε εξωδικαστικός συμβιβασμός, ο οποίος τους επέτρεψε χρήση του ονόματος και των περισσοτέρων τραγουδιών. Το 1987 οι Pink Floyd, χωρίς τον Waters πλέον, δηλαδή οι Γκίλμορ, Μέισον και Ράιτ, επιστρέφουν δισκογραφικά με τον δίσκο A Momentary Lapse Of Reason, και αρχίζουν περιοδείες παγκοσμίως που είχαν πραγματικά σημαντική αποδοχή από τον κοινό τους. Το δισκογραφικά κύκνειο άσμα του συγκροτήματος έρχεται το 1994 με το The Division Bell,δίσκος που γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία και τραγουδήθηκε μεταξύ άλλων στην μετέπειτα σειρά περιοδειών η οποία είχε ως αποτέλεσμα και την μαγνητοσκόπηση ενός μουσικού DVD, με τίτλο Pulse από τις συναυλίες που έδωσε το συγκρότημα στο Ερλς Κόρτ (Earls Court) του Λονδίνου το1994.

Έντεκα χρόνια μετά, το συγκρότημα επανενώθηκε (δηλαδή επέστρεψε προσωρινά ο Γουότερς) στη μεγαλύτερη σε όγκο συναυλία των Pink Floyd που έγινε στο Λονδίνο στις 2 Ιουλίου 2005 (London Live 8 concert). Σε συνέντευξη του στις 2 Φεβρουαρίου του 2006 στην ιταλική εφημερίδα La Repubblica, ο Γκίλμορ δήλωσε ότι το γκρουπ δεν θα ξανακυκλοφορήσει νέο υλικό παρόλο που ορισμένοι από τα μέλη του σκοπεύουν να ακολουθήσουν σόλο πορεία ή ακόμα και να συνεργαστούν μεταξύ τους σε επόμενες δουλειές τους. Από τότε ο Ρότζερ Γουότερς (συνήθως μαζί με τονΝικ Μέισον) και ο Ντέιβιντ Γκίλμορ (με τον Ρίτσαρντ Ράιτ) περιοδεύουν ξεχωριστά παίζοντας τραγούδια από την προσωπική τους δισκογραφία, αλλά κυρίως επανεκτελώντας τα ιστορικά τραγούδια που δημιούργησαν ως συγκρότημα. Η πιθανότητα άλλης επανένωσης δεν είχε αποκλειστεί ούτε από τον Μέισον ούτε τον Γκίλμορ, ωστόσο κάτι τέτοιο κατέστη αμφίβολο με τον θάνατο του Ράιτ από καρκίνο στις 15 Σεπτεμβρίου 2008.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:50

70s
Γκάρι Μουρ




Ο Γκάρι Μουρ (Gary Moore, γεννήθηκε ως Robert William Gary Moore, 4 Απριλίου 1952 – 6 Φεβρουαρίου 2011[1]) ήταν μουσικός, περισσότερο αναγνωρισμένος ως κιθαρίστας της μπλουζ ροκ μουσικής, καθώς επίσης και τραγουδιστής, με καταγωγή από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.
Η καριέρα του ξεκίνησε την δεκαετία του 1960. Ο ίδιος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους οιΦιλ Λίνοτ και Μπράιαν Ντάουνεϊ, από τα χρόνια του στο Γυμνάσιο, με αποτέλεσμα να γίνει μέλος δύο φορές στο ιρλανδικό συγκρότημα της ροκ Thin Lizzy. Εκτός από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, ο Μουρ είχε και μία πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα.


Santana



Ο Κάρλος Σαντάνα γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1947 στο Αουτλάν ντε Ναβάρο του Μεξικού. Έμαθε να παίζει βιολί στην ηλικία των 5 ετών και κιθάρα στην ηλικία των 8 ετών. Αργότερα, η οικογένειά του μετακόμισε στηνΤιχουάνα, ενώ αργότερα στο Σαν Φρανσίσκο. Εκεί είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα από τα ινδάλματά του, τον Μπι Μπι Κινγκ, ενώ γνώρισε διάφορα μουσικά κινήματα, όπως την Τζαζ και την φολκ. Το 1969, το συγκρότημά του Σαντάνα έβγαλε τον πρώτο του, ομώνυμο δίσκο του, που έγινε τεράστια εμπορική επιτυχία. Την ίδια χρονιά το συγκρότημα συμμετέχει στο Φεστιβάλ του Γούντστοκ, το οποίο θεωρείται το πιο επιτυχημένο μουσικό φεστιβάλ. Ύστερα ακολουθούν πολλοί εμπορικά επιτυχημένοι δίσκοι, όπως ο δίσκος Amigos που περιέχει την πολύ μεγάλη επιτυχία τους, Europa. Τη δεκαετία του 1990, ωστόσο, οι πωλήσεις δίσκων του συγκροτήματος έπεσαν κατά πολύ, και έτσι το συγκρότημα αναγκάστηκε να επενδύσει σε νεότερους καλλιτέχνες. Το αποτέλεσμα ήταν ο δίσκος Supernatural, ο οποίος ήταν ο πιο επιτυχημένος του συγκροτήματος, με 15 εκατομμύρια δίσκους μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τέλος, το 2005, το συγκρότημα βγάζει τον τελευταίο του, προς το παρόν, δίσκο All That I Am, με συμμετοχές καλλιτεχνών όπως ο Στίβεν Τάιλερ των Aerosmith.




Deeppurple



Οι Deep Purple είναι αγγλικό ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Χέρτφορντσαϊρ (Hertfordshire) το 1968. Μαζί με τους Led Zeppelin και τους Black Sabbath είναι ένα απ' τα πιο δημοφιλή Χέβι Μέταλσυγκροτήματα, παρόλο που οι Deep Purple αρνούνται να δηλώσουν ότι είναι Χέβι Μέταλ, ενώ η μουσική τους περιλαμβάνει και κάποια ποπ στοιχεία. Οι Deep Purple έχουν μπει στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως το πιο θορυβώδες συγκρότημα και έχουν πουλήσει πάνω από 100.000.000 δίσκους, και είναι ενεργοί ως συγκρότημα από το 1968 ως σήμερα.


Whitestripes
Οι White Stripes ήταν ένα αμερικάνικοροκ συγκρότημα από το Ντιτρόιτ. Αποτελούνταν από τον Τζακ Γουάιτ(φωνή, κιθάρα) και την Μεγκ Γουάιτ (τύμπανα), οι οποίοι δήλωναν αδέρφια, αν και στη πραγματικότητα πρόκειται για χωρισμένο ζευγάρι. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του συγκροτήματος είναι ότι στη συντριπτική πλειονότητα των τραγουδιών χρησιμοποιεί μόνο κιθάρα και τύμπανα. Ήταν ενεργό από το 1997 μέχρι τις 2 Φλεβάρη του 2011.



DIRESTRAITS


Φτιάχτηκαν το 1977 στο Λονδίνο από τους MarkKnopfler (12 Αυγ. 1949, κιθάρα-φωνη-τικά), DavidKnopfler (κιθάρα), JohnIllsley (μπάοο) και PickWithers (drums). Αργότερα έφυγαν οι D. Knopfler και P. Withers και στις θέσεις τους ήρθαν οι AlanClark και GuyFletcher. Μορφή του συγκροτήματος βέβαια ο κιθαρίστας-τραγουδιστής Mark που, εμπνευσμένος από AlbertKing, PeterGreen και J.J. Cale, κατάφερε να δημιουργήσει ένα δικό του στυλ στην κιθάρα που εντυπωσίασε τους πάντες από το πρώτο album τους. Ο Mark ήταν μουσικοκριτικός στην EveningPost του Yorkshire, ενώ παράλληλα δίδασκε σε προβληματικούς μαθητές στο Luton. Ο DJ και μουσικοκριτικός CharlieGillett ήταν αυτός που τους βοήθησε παρουσιάζοντάς τους στο ραδιόφωνο, ενώ ακόμα δεν είχαν καν κυκλοφορήσει δίσκους,



EAGLES




Χαρακτηριστικοί αντιπρόσωποι του rock της California στη δεκαετία του '70, φτιάχτηκαν το 1971 στο Los Angeles και στην αρχή συνόδευαν τη Linda Ronsladt. Τα αρχικά τους μέλη ήταν οι Don Henley (22 Ιουλ. 1947, drums-φωνητικά), Glenn Frey (6 Νοεμ. 1948, κιθάρα-πιάνο-τραγούδι), Bemie Leadon (19 Ιουλ. 1947, κιθάρα-οαη]ο-μαντολίνο-φωνητι-κά) και Randy Meisner (8Μαρ. 1946, μπάσο-κιθάρα-φωνητικά). Το 1974 μπήκε στο συγκρότημα ο Don Felder (κιθάρα-φωνητικά), το 1976 ο κιθαρίστας Joe Walsh πήρε τη θέση του Β. Leadon και το 1977 ο Timothy Schmit (30 Οκτ. 1947, μπάσο-φωνητικά) αντικαθιστά τον Randy Meisner.Ο Walsh έκανε κάπως πιο σκληρό τον ήχο τους, βάζοντας τέρμα στην προσφιλή τακτική των κριτικών να τους κατηγορούν για γλυκανάλατους.

Οι Eagles ήταν το δημοφιλέστερο αμερικανικό συγκρότημα της δεκαετίας του '70 χάρη στη σωστή συνταγή τους, το ανακάτεμα δηλαδή της country με το rock, αλλά ήταν και τα χαρακτηριστικά φωνητικά που τους χάρισαν δόξα. Σταμάτησαν να ηχογραφούν το 1980 και η απουσία τους έγινε αισθητή τόσο στους φίλους τους όσο και σε αυτούς που τους κατηγορούσαν. Το 1994 επέστρεψαν με επιτυχία σε συναυλίες κι ένα album που ηχογράφησαν κατά τη διάρκειά τους, που περιείχε και
τέσσερα νέα τραγούδια.



KANSAS





Φτιάχτηκαν το 1970 στην Topeka του Texas από τους KenyLivgren (κιθάρα-keyboards), SteveWalsh (keyboards-synthesizer-τραγούδι), RobertSteinhardt (βιολί-φωνητικά), RichardWilliams (κιθάρα), PhilEhart (dnims) και DaveHope (μπάσο). Ο Phil Ehart άντλησε από μία επίσκεψη του στην Αγγλία αρκετές ιδέες για τις κατευθύνσεις του συγκροτήματος, που αποτελούσε στόχο των κριτικών οι οποίοι δεν εκτιμούσαν ιδιαίτερα αυτό το είδος rock. Δημιούργημα του Don Kirshner, που είχε βοηθήσει και την Carole King, άλλαξαν στις αρχές της καριέρας τους για δύο χρόνια το όνομα τους σε White Clover, για να ξαναγυρίσουν στο αρχικό όνομα. Το 1981 έφυγε ο τραγουδιστής Steve Walsh παραχωρώντας τη θέση του στον John Elefante, για να επιστρέψει πάλι το 1987.





KISS




Φτιάχτηκαν το 1972 στη Νέα Υόρκη από τους PeterCriss (PeterCiisscoula, 20 Δεκ. 1947, drwns-τραγούδι, AceFrehley (κιθάρα), GeneSimmons (leneKlein, μπάσο-φωνητικά) και PaulStanley (PaulEisen, κιθάρα-φωνητικά). Ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της δεκαετίας του '70, που έγινε γνωστό ως το συγκρότημα χωρίς πρόσωπο, αφού ήταν σχεδόν πάντα καλυμμένοι από make up. Δημιουργήθηκαν από τους Simmons και Stanley, που συναντήθηκαν για πρώτη φορά σε ένα συγκρότημα το 1970. Τον Criss τον βρήκαν από καταχώρηση που έβαλαν στο Rolling Stone και τον Frehley από αντίστοιχη καταχώρηση στο Village Voice. To 1982 έβγαλαν το make up το οποίο όμως ξαναχρησιμοποίησαν μετά από μερικά χρόνια.



LED ZEPPELIN


Φτιάχτηκαν το 1968 στην Αγγλία από τους Robert Plant (20Αυγ. 1948, τραγούδι), Jimmy Page (9 Ιαν. 1944, κιθάρα), John Paul Jones (3 Ιουν. 1946, μπάσο-keyboards) και John Bonham (31 Μαΐου 1947-25 Σεπ. 1980, drums). Οι Zeppelin ήταν το πιο τέλειο συγκρότημα στο χώρο του heavy metal που ξεκίνησε ποτέ από τη Βρετανία. Δεν ήταν ότι και τα τέσσερα μέλη τους ήταν άριστοι σε αυτό που έπαιζαν ή τραγουδούσαν, αλλά το ότι πάνω απ'όλα δημιούργησαν ένα σύνολο που έχουμε συναντήσει σε συγκροτήματα που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όπως οι Yardbirds, από τους οποίους ήταν τα περισσότερα μέλη τους, οι Zeppelin βάσιζαν τον ήχο τους στις κιθάρες και τον ήχο των blues. Σημαντικότερος δημιουργός τους ήταν ο Jimmy Page, που έφερε στο συγκρότημα τους ηλεκτρονικούς ήχους που τους έδωσαν μια ξεχωριστή ταυτότητα. Ο Page και ο Plant είχαν επίσης επιρροές από τη folk μουσική της πατρίδας τους και τη μυθολογία. Όλα αυτά έδιναν μια άλλη διάσταση και έκανε τους Zeppelin μοναδικούς. Όταν διαλύθηκαν οι Yardbirds, ο Page που είχε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το όνομα, βρήκε τον John Paul Jones, που ήταν μουσικός των studios και είχαν παίξει μαζί συνοδεύοντας τον Donovan στο Hurdy Curdy Man. Ο Page υπολόγιζε να συμπληρώσει το νέο του συγκρότημα με τους B.J. Wilson των Procol Harum σαν drummer και τον Teny Reid για τραγουδιστή. Δεν μπορούσε κανένας από τους δύο και του σύστησαν τον Plant. Αυτός με τη σειρά του σύστησε τον Bonham, που έπαιζε μαζί του στο Binningham στο συγκρότημα Band Of Joy, και οι τέσσερις συνόδευσαν τον P.J. Proby στο Three Week Hero. Τον Οκτώβριο περιοδεύουν στη Σκανδιναβία με το όνομα New Yardbirds και με την επιστροφή τους στην Αγγλία ηχογραφούν το πρώτο τους album μέσα σε 30 ώρες. Το όνομα Led Zeppelin λέγεται ότι τους έδωσε ο Keith Moon των Wlio. To 1969 κάνουν περιοδεία στην Αμερική συνοδεύοντας τους Vanilla Fudge. Στα πρώτα δύο χρόνια έκαναν ατελείωτες περιοδείες, μετά όμως έπαιζαν αρκετά σπάνια. Όταν έπαιζαν, έσπαζαν όλα τα ρεκόρ σε εισπράξεις. Το δυστύχημα που είχε η οικογένεια του Plant στη Ρόδο αραίωσε ακόμα περισσότερο τις συναυλίες τους. Το 1980, με τον θάνατο του Bonham, ανακοίνωσαν ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουν.

Οι Led Zeppelin (Ελληνικά: Λεντ Ζέπελιν) ήταν Αγγλικόροκ συγκρότημα, το οποίο θεωρείται ένα από τα πιο δημοφιλή στην ιστορία της μουσικής. Αναδύθηκαν μέσα από τη βρετανική blues σκηνή και αποτελούν την εξέλιξη των Yardbirds. Αρχικά ονομάζονταν New Yardbirds και μετά μετονομάστηκαν σε Led Zeppelin. Αποτελούνταν από τέσσερα μέλη: Τον Τζίμι Πέιτζ (κιθάρα, μαντολίνο, θερεμίν), τον Ρόμπερτ Πλαντ (τραγούδι,φυσαρμόνικα), τον Τζον Πωλ Τζόουνς (μπάσο, πλήκτρα, μαντολίνο, φλογέρα ) και τον Τζον Μπόναμ(τύμπανα). Θεωρούνται πρωτοπόροι στην δημιουργία νεότερων ειδών μουσικής, όπως το χέβι μέταλ και τοχαρντ ροκ (που κυριάρχησαν τις δεκαετίες του '70 και του '80) και η μουσική τους είχε επιρροές από άλλα είδη, όπως η σόουλ, τα μπλουζ και το ροκαμπίλι. Το 1980 και μετά τον τραγικό θάνατο του Τζον Μπόναμ, τα υπόλοιπα μέλη αποφάσισαν να διαλύσουν το συγκρότημα γιατί δεν ήθελαν να αλλοιωθεί το αρχικό τους σχήμα.

Το τραγούδι τους Stairway to heaven από το τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε στα τέλη του 1971 αναφέρεται συχνά ως ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια στη μουσική ροκ όλων των εποχών.


Scorpions



Οι Σκόρπιονς (Scorpions) είναι ένα ροκ συγκρότημα από το Αννόβερο της Γερμανίας. Σχηματίστηκε το 1965από τον κιθαρίστα Ρούντολφ Σένκερ, ο οποίος είναι το μόνο σταθερό μέλος της μπάντας. Το συγκρότημα έγινε γνωστό κατά τη δεκαετία του 1980, έπειτα από την μεγάλη μουσική επιτυχία του, κυρίως μέσα από τα τραγούδια Rock You Like a Hurricane, Νo one Like You, Send me an Angel, Still Loving You και Wind of Change. Η μπάντα είναι ταξινομημένη στην 40ή θέση, στον κατάλογο του VH1 με τις μεγαλύτερες μπάντες της ροκ μουσικής σκηνής. Eπίσης, τo Rock You Like a Hurricane βρίσκεται στη 18η θέση του καταλόγου του VH1, με τα 100 καλύτερα ροκ κομμάτια. Στις 24 Ιανουαρίου2010, μετά από 46 χρόνια εκτελέσεων, η μπάντα ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί μετά από μια περιοδεία για την υποστήριξη του νέου τους άλμπουμ Sting in the tail. H μπάντα πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια άλμπουμ σε όλο τον κόσμο.


AC/DC
Οι AC/DC (Έι Σι Ντι Σι) είναι ένα heavy metal γκρουπ (οι ίδιοι πάντα κατηγοριοποιούσαν την μουσική τους ως Rock n Roll) που δημιουργήθηκαν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας το 1973 από τους Σκωτσέζικης καταγωγής αδερφούς Angus και Malcolm Young. Θεωρούνται από τους πρωτοπόρους της hard rock μουσικής μαζί με τουςBlack Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin, Thin Lizzy και άλλους.

Από το πρώτο τους άλμπουμ το High Voltage το 1975, η πορεία τους στον χώρο της hard rock μουσικής είναι ανοδική με αποκορύφωμα το άλμπουμ Back in Black το 1980. Έκτοτε είχαν αρκετά «σκαμπανεβάσματα». Επανήλθαν στα top το 1990 με το άλμπουμ The Razors Edge.

Σημείο αναφοράς πάντως όλα αυτά τα χρόνια είναι οι συναυλίες τους. Από τον Angus Young που τρέχει ασταμάτητα στην σκηνή ως την τεράστια φουσκωτή "Rossie", και από τα κανόνια του "For Those About To Rock" ως την καμπάνα του "Hells Bells" οι AC/DC έχουν να επιδείξουν στους φίλους της rock μουσικής ένα απίστευτο θέαμα. Οι AC/DC μετά από απουσία 5 χρόνων (η τελευταία τους συναυλία ήταν στις 21 Οκτωβρίου2003 στο Λονδίνο) ξεκίνησαν περιοδεία σε όλο τον κόσμο για την προώθηση του νέου τους άλμπουμ που είχε τίτλο "Black Ice",και η οποία άρχισε στις 23 Οκτωβρίου του 2008 από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Ευρωπαϊκή περιοδεία ξεκίνησε στις 18 Φεβρουαρίου στο Όσλο και τελείωσε στις 30 Ιουνίου στηνΓλασκόβη .Μετά επέστρεψαν στις Η.Π.Α για άλλες 15 συναυλίες ενώ το 2010 τους βρίσκει να επιστρέφουν στηνΑυστραλία όπου έδωσαν και εκεί 11 συναυλίες. Μάλιστα έχουν κάνει ρεκόρ πώλησης εισιτηρίων με 500.000 να εξαφανίζονται μέσα σε 15 λεπτά! Τα εισιτήρια στις περισσότερες πόλεις της περιοδείας τους ήταν sold out.

Οι AC/DC στις 28 Μαΐου2009 βρέθηκαν για πρώτη και μοναδική φορά στην Ελλάδα. Η συναυλία τους έγινε στο Ολυμπιακό Στάδιο - "Σπύρος Λούης" του Αμαρουσίου. Τα εισιτήρια είχαν βγει στην κυκλοφορία στις 3 Φεβρουαρίου.


Aerosmith



Οι Aerosmith είναι ένα αμερικάνικο συγκρότημα της ροκ μουσικής σκηνής, το οποίο δημιουργήθηκε το 1970από τον τραγουδιστή Steven Tyler και τον κιθαρίστα Joe Perry. Το εν λόγω δίδυμο πλαισιώθηκε από τον μπασίστα Tom Hamilton, τον κιθαρίστα Brad Whitford και τον ντράμερ Joey Kramer. Το 1972 υπέγραψαν συμβόλαιο με την εταιρεία Columbia records και το επόμενο έτος κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο Aerosmith. Ο επόμενος τους δίσκος, Get Your Wings παρέμεινε για 86 εβδομάδες στον κατάλογο των δίσκων με τις περισσότερες πωλήσεις (charts) των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ένας από τους πιο επιτυχημένους δίσκους τους, το Toys in the Attic, κυκλοφόρησε το 1975 (#11 στις Η.Π.Α.) και έγινε ακόμη πιο επιτυχημένος μετά την επανακυκλοφορία του τραγουδιού Dream On το οποίο ανέβηκε στα 10 πρώτα του καταλόγου των σινγκλ (7"). Το 1976 ηχογράφησαν τον δίσκο Rocks (#3) που έγινε πλατινένιος, το1977 το Draw the Line, το 1978 το ζωντανά ηχογραφημένο Live Bootleg και το 1979 το Night in the Ruts, μετά την κυκλοφορία του οποίου ο Joe Perry και ο Brad Whitford αποχώρησαν από το συγκρότημα.

Οι Aerosmith τους αντικατέστησαν με τους JimmyCrespo και RickDufay. Μέσα στο έτος 1980 κυκλοφόρησαν τη συλλογή Greatest Hits, δίσκος ο οποίος θα πουλήσει 6 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι τις μέρες μας. Το 1982, οι Aerosmith κυκλοφόρησαν το Rock in a Hard Place και το 1985 το Done with Mirrors ενώ ένα χρόνο νωρίτερα είχαν επιστρέψει οι Joe Perry και Brad Whitford. Με το δίσκο Permanent Vacation του 1987 ξανακέρδισαν τη χαμένη δημοτικότητα τους και έκαναν μεγάλη επιτυχία με τους δίσκους Pump του 1989, Get A Grip του 1993και Nine Lives του 1997.

Το 1998 συμμετείχαν στο soundtrack της ταινίας Armaggeddon με το τραγούδι I Don't Wanna Miss a Thing που έφτασε στο #1 του αμερικανικού καταλόγου επιτυχιών. Επίσης, κυκλοφόρησαν το δίσκο Just Push Play το2001 και το Honkin' on Bobo το 2004.

Μέχρι και το 2010, οι Aerosmith έχουν πουλήσει περισσότερα από 150 εκατομμύρια αντίτυπα, έχουν 25 χρυσούς, πλατινένιους ή πολυπλατινένιους δίσκους και 4 βραβεία Grammy, ενώ από το 2001 είναι μέλη τουRock and Roll Hall of Fame.



Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:50

80s
Queen




Οι Κουίν (αγγλ. Queen) είναι ένα Βρετανικό συγκρότημα της ροκ, που δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1971, με αρχικά μέλη τους Φρέντι Μέρκιουρι (FreddieMercury – φωνητικά, πλήκτρα) , Μπράιαν Μέι (BrianMay – ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά), Ρότζερ Τέιλορ (RogerTaylor – ντραμς, φωνητικά) και Τζον Ντίκον (JohnDeacon– μπάσο). Τα πρώτα τραγούδια των Queen ήταν εμπνευσμένα κυρίως από την γκλαμ ροκ, την Heavy metal και την Progressive rock, με τον καιρό όμως το συγκρότημα πρόσθεσε στη μουσική του διάφορα και καινοτόμα στοιχεία, διερευνώντας την vaudeville, την ηλεκτρονική μουσική και την φανκ. Στα μέσα του 1970 οι Queen απέφυγαν την progressive μουσική, δημιουργώντας κομμάτια πιο συμβατικά, τα οποία θα παιχτούν στο περισσότερο ραδιόφωνο, δίνοντας τους μεγαλύτερη επιτυχία Καθ’όλη την δεκαετία του 1970, οι Queen δεν χρησιμοποίησαν καθόλου συνθεσάιζερ (synthesisers) στα album τους, με το μουσικό τους στιλ όμως να εξελίσσεται. Εν τέλει άρχισαν να χρησιμοποιούν συνθεσάιζερ την δεκαετία του 1980, κάτι που αντικατοπτρίζει την πειραματική τους προσέγγιση στη μουσική.

Ο Μπράιαν Μέι και ο Ρότσερ Τέιλορ έπαιζαν μαζί σε ένα συγκρότημα με το όνομα Smile. Ο Φρέντι Μέρκιουρι ήταν οπαδός των Smile, και τους παροτρύνε να πειραματιστούν με πιο περίτεχνες τεχνικές μουσικής ηχογράφησης. Σύντομα ο Μέρκιουρι (που τότε ήταν γνωστός με το όνομα Φάρροκ Μπαλσάρα) θα προστεθεί στο συγκρότημα, αλλάζοντας το όνομα του συγκροτήματος σε «Queen», και παίρνοντας το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός. O Ντίκον εντάχθει στο συγκρότημα πριν την ηχογράφηση του πρώτου τους album. Οι Queen είχαν κάποια επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές του 1970, αλλά ήταν με την κυκλοφορία του Sheer Heart Attack (1974) και του A Night at the Opera (1975) που τους έκαναν γνωστούς σε παγκόσμιο επίπεδο. Το δεύτερο (A Night at the Opera) εμπεριείχε και το «Bohemian Phapsody», το οποίο παρέμεινε στο νούμερο ένα των Βρετανικών chart για εννέα εβδομάδες.Το 1991 ο Μέρκιουρι πέθανε από βρογχοπνευμονία, επιπλοκή τουAIDS από το οποίο έπασχε, ενώ ο Ντίκον θα αποσυρθεί από τον χώρο της μουσικής το 1997. Από τότε, ο Μέι και ο Τέιλορ έχουν κατά καιρό συνεργαστεί με άλλους μουσικούς, όπως με τον Πολ Ροτζερς (Paul Rodgers), παίρνοντας το όνομα Queen + Paul Rodgers.

Το συγκρότημα κυκλοφόρησε συνολικά 18 album, 18 single και 10 DVD που έγιναν νούμερο ένα, και έχουν πουλήσει πάνω από 300 εκατομμύρια δίσκους, κάνοντάς τους ένα από τα συγκροτήματα με τις περισσότερες πωλήσεις στον κόσμο. Έχουν λάβει επτά βραβεία Ivor Novello, και συμπεριελήφθησαν στο «Rock and Roll Hall of Fame» το 2001.


U2



Οι U2 είναι Εναλλακτική ροκ μουσικό συγκρότημα από το Δουβλίνο, της Ιρλανδίας. Το συγκρότημα αποτελούν οι Πολ Χιούσον ή Bono (φωνητικά και κιθάρα), Ντέιβιντ Ίβανς ή The Edge (κιθάρα, πλήκτρα και φωνητικά), Άνταμ Κλέιτον (μπάσο) και Λάρρυ Μιούλεν Τζούνιορ (ντραμς και κρουστά).

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1976 όταν τα μέλη του ήταν έφηβοι με περιορισμένη μουσική κατάρτιση. Ιδρυτής του συγκροτήματος ήταν ο Λάρρυ Μιούλεν Τζούνιορ και το αρχικό όνομα του συγκροτήματος ήταν "Feedback", ενώ ο αρχικός αριθμός των μελών του ήταν οκτώ. Το 1977 μετονομάστηκε, αρχικά σε "The Hype" και στη συνέχεια έλαβε το τελικό του όνομα, "U2", καθώς και την τελική του σύνθεση.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 το συγκρότημα έγινε παγκοσμίως γνωστό, ξεχωρίζοντας για τον ήχο τους, την παθιασμένη φωνή του Bono και την υψηλή ποιότητα του ήχου της κιθάρας του Edge. Η επιτυχία των συναυλιών τους ήταν μεγαλύτερη από την αντίστοιχη εμπορική, μέχρι το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 1987, «The Joshua Tree», που εκτίναξε τη φήμη του συγκροτήματος «από ήρωες σε superstars» σύμφωνα με το μουσικό περιοδικό Rolling Stone. Οι U2 εναρμονίστηκαν επιτυχώς με την επανάσταση της εναλλακτικής ροκ επαναπροσδιορίζοντας την εικόνα τους με το άλμπουμ του 1991 «Achtung Baby» και την περιοδεία που το ακολούθησε με τίτλο «Zoo TV Tour». Παρόμοιοι πειραματισμοί συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Από το 2000 κι έπειτα, ακολούθησαν έναν περισσότερο συμβατικό ήχο που συγκρατεί στοιχεία από τις προγενέστερες δουλειές τους. Τον Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το τελευταίο άλμπουμ τους με τίτλο "No Line On The Horizon" στο οποίο παραγωγή έχουν κάνει οι Brian Eno, Daniel Lanois & Steve Lillywhite.

Οι U2 έχουν πουλήσει διεθνώς περισσότερα από 140 εκατομμύρια albums και έχουν κερδίσει 22 Βραβεία Γκράμι, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλο συγκρότημα. Το2005, ημπάνταεισήλθεστο«Rock and Roll Hall of Fame». Το Rolling Stone τους τοποθέτησε στο #22 της λίστας των 100 μεγαλύτερων καλλιτεχνών όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, σε ομαδικό και προσωπικό επίπεδο, πρωτοστάτησαν στον αγώνα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για σκοπούς κοινωνικού δικαίου, όπως στο πλευρό της Διεθνούς Αμνηστίας, της Καμπάνιας του Ο.Η.Ε., και της καμπάνιας του Bono με τίτλο «DATA» (Debt, AIDS, Trade in Africa).



GUNSN'ROSES



Φτιάχτηκαν στο LosAngelesαπό τους AxlRose (αναγραματισμός του OralSex, WilliamBailey, 6 Φεβ. 1962, τραγούδι), IzzyStradlin, (JeffreyIsbell, 8 Απρ. 1962), Slash (SaulHudson, 23Ιουλ. 1965, κιθάρα) και τους Duff Rose McKagan (μπάσο) και Steven Adler (drums), που αργότερα αποχώρησε και για να δώσει τη θέση του στον Matt Sorum.

Ο Axl είχε παντρευτεί την κόρη του Don Everly των Brothers, Erin, για να χωρίσουν τρεις βδομάδες μετά. Από τα λίγα ονόματα που κατάφεραν να αναστήσουν το hard rock, οι Guns Ν' Roses ήταν αιμοδότες του, αλλά δεν κατάφεραν να μείνουν μαζί για πολλά χρόνια λόγω αξεπέραστων διαφορών μεταξύ Axl Rose και Slash. Ακόμα αναμένουμε το νέο τους άλμπουμ.


90s

Nirvana



Οι Nirvana ήταν ένα αμερικανικόροκ συγκρότημα που διαμορφώθηκε το 1987 από τον τραγουδιστή/κιθαρίσταKurt Cobain, τον μπασίστα Krist Novoselic και τον ντράμερ Dave Grohl, ο οποίος πήρε μέρος στο γκρουπ το 1990. Θεωρούνται ένα από τα μεγαλύτερα ροκ συγκροτήματα και στιγμάτισαν μια ολόκληρη γενιά.

Το συγκρότημα καθιερώθηκε ως τμήμα της μουσικής σκηνής του Σιάτλ, που κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμουμ Bleach το 1989. Το 1991 βρήκε τεράστια επιτυχία με το «Smells like teen spirit»[tr 1], το βασικό single από τον δίσκο Nevermind. Στη συνέχεια, οι Nirvana εισήχθησαν στην επικρατούσα τάση, απομακρύνοντάς την από τα κυρίαρχα είδη της δεκαετίας του 1980 και αναδεικνύοντας το είδος της εναλακτικής ροκ (alternative rock) μουσικής, grunge. Ο frontman των Nirvana, ο Kurt Cobain βρέθηκε αναφερόμενος στα μέσα ως «εκπρόσωπος μιας γενιάς», της αποκαλούμενης Generation Χ και το γνωστότερο τραγούδι τους «Smells like teen spirit» από τον δίσκο Nevermind χαρακτηρίστηκε «ύμνος» μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Kurt Cobain ήταν ανήσυχος με την προσοχή και θεωρησε ότι το μήνυμα του γκρουπ και το καλλιτεχνικό του όραμα έχει παρερμηνευθεί από το κοινό και αυτό φάνηκε στο τρίτο στούντιο άλμπουμ τους, το In utero το 1993.

Το συγκρότημα διαλύθηκε με το θάνατο του Kurt Cobain τον Απρίλιο του 1994, αλλά η επιρροή και η δημοτικότητα της μουσικής του συνεχίστηκαν και στα χρόνια που ακολούθησαν. Από το ντεμπούτο τους, το γκρουπ έχει πουλήσει πάνω από 25 εκατομμύρια άλμπουμ μόνο στις ΗΠΑ, και πάνω από 50 εκατομμύρια παγκοσμίως.

Radiohead



Οι Radiohead (προφέρεται Ρέντιοχεντ) είναι ένα Βρετανικό συγκρότημα από την Οξφόρδη της Αγγλίας. Η μουσική τους γενικά χαρακτηρίζεται ως alternative rock αλλά ο ήχος τους είναι επηρεασμένος από πολλά άλλα μουσικά είδη. Αποτελούνται από πέντε μέλη, τους Thom Yorke (φωνητικά, κιθάρα, πιάνο), Jonny Greenwood (κιθάρα, πλήκτρα, διάφορα), Ed O'Brien (κιθάρα, δεύτερα φωνητικά, κρουστά), Colin Greenwood (μπάσο και πλήκτρα),Phil Selway (ντράμς και κρουστά), όλοι τους σχολικοί φίλοι.

Οι Radiohead δημιουργήθηκαν το 1986, με ακριβώς την ίδια σύνθεση που έχουν μέχρι σήμερα. Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν συμμαθητές στο δημόσιο σχολείο αρρένων Abingdon School, στα προάστια της πόλης της Οξφόρδης. Η ενασχόλησή τους με τη μουσική οδήγησε στη δημιουργία ενός συγκροτήματος, αρχικά με τον τίτλο On A Friday, το οποίο πραγματοποίησε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση, το Σεπτέμβριο του 1986 στηνΟξφόρδη. Η δραστηριότητα του συγκροτήματος περιορίστηκε σημαντικά, την περίοδο που τα μέλη του φοιτούσαν στο πανεπιστήμιο και επαναεμφανίστηκε στο προσκήνιο το 1991, τόσο μέσα από ζωντανές εμφανίσεις όσο και μέσα από την κυκλοφορία demo ηχογραφήσεων (γνωστές ως Manic Hedgehog Demo). H δημοτικότητα των On A Friday σταδιακά αυξήθηκε, γεγονός που οδήγησε στην εμφάνισή τους στο πρωτοσέλιδο του τοπικού μουσικού περιοδικού Curfew, αλλά και στο ενδιαφέρον δισκογραφικών εταιρειών. Την ίδια περίοδο, το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την EMI, που προέβλεπε την κυκλοφορία έξι άλμπουμ, ενώ παράλληλα μετονομάστηκε, κατόπιν εντολής της δισκογραφικής τους εταιρείας. Το όνομα Radiohead προήλθε από το ομώνυμο τραγούδι των Talking Heads, που περιέχεται στον δίσκο True Stories.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:51

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΡΟΚ ΚΟΣΜΟΥ
Woodstock Festival


Μετά το «καλοκαίρι της αγάπης» και πριν έρθει το επόμενο, η ανθρωπότητα γίνεται μάρτυρας του Γαλλικού Μάη, ενώ ο ψυχρός πόλεμος, ο όλο και αυξανόμενος ανταγωνισμός των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ δηλαδή, γινόταν όλο και πιο ψυχρός. Τα «παιδιά των λουλουδιών» συνεχίζουν να κάνουν πράξη τα πιστεύω τους, ενοχλώντας μόνο τους συντηρητικούς ανά την υφήλιο, που έτρεμαν στην ιδέα ότι ο γιος τους θα καπνίζει μαριχουάνα και η κόρη τους θα πετάξει το σουτιέν και θα κάνει ελεύθερα έρωτα…

Στα μέσα του 1969 ο Joel Rosenman και ο John P. Roberts, γόνοι και οι δύο εύπορων οικογενειών, αναζητώντας έναν τρόπο να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους, δημοσιεύουν μια αγγελία στην Wall Street Journal η οποία έλεγε: «Νέοι, με απεριόριστο κεφάλαιο, ζητούν προτάσεις για ενδιαφέρουσες, νόμιμες επενδύσεις κι επιχειρηματικές ιδέες». Απορρίπτοντας περίπου 8000 απαντήσεις σαν μη σοβαρές, καταλήγουν, μετά από προτροπή του δικηγόρου τους, να συναντηθούν με τον Michael Lang, ιδιοκτήτη ενός στούντιο στην Φλόριντα, και τον Artie Kornfeld, διοικητικό στέλεχος της εταιρείας Capitol Records, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι είχαν μια εξαιρετική πρόταση. Η πρόταση αφορούσε τη διεξαγωγή ενός μεγάλου μουσικού φεστιβάλ, τα έσοδα του οποίου θα διατίθονταν για την κατασκευή ενός στούντιο ηχογραφήσεων στην Νέα Υόρκη, που παράλληλα θα λειτουργούσε ως πολυχώρος Τέχνης και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Η συμφωνία κλείστηκε και έτσι προέκυψε μια εταιρεία που ονομάστηκε Woodstock Ventures Inc. Μετά από πολλούς υπολογισμούς και έρευνες για το ενδιαφέρον που υπήρχε, κατέληξαν να νοικιάσουν ένα μεγάλο κτήμα κοντά στη Νέα Υόρκη, που είχε όλα τα στοιχεία που έκαναν το χώρο ιδανικό. Διέθετε την απαραίτητη αμφιθεατρική κλίση και βρισκόταν στα περίχωρα της Νέας Υόρκης, σε ένα προάστιο ονόματι Bethel, το δημοτικό συμβούλιο του οποίου είδε με καλό μάτι την πρόταση των τεσσάρων επιχειρηματιών, αφού μετά το φεστιβάλ η πόλη θα αποκτούσε τουριστικό ενδιαφέρον και μεγαλύτερη αξία στα οικόπεδα. Ημερομηνία διεξαγωγής του φεστιβάλ ορίστηκε το τριήμερο 15-17 Αυγούστου και το εισιτήριο στα 6 δολάρια τη μέρα.
Τελικά στο Woodstock μαζεύτηκε μισό εκατομμύριο κόσμος, αλλά οι περισσότεροι είχαν μπει χωρίς εισιτήριο, αφού το πρωί της 15ης Αυγούστου, πρώτης μέρας του φεστιβάλ, τα συρματοπλέγματα που περιέβαλαν τον χώρο είχαν πέσει και οι διοργανωτές ανακοίνωσαν ότι το φεστιβάλ θα ήταν ελεύθερο, έχοντας, βέβαια, βγάλει μέχρι την στιγμή εκείνη τα χρήματα τους από την προπώληση περίπου 70000 εισιτηρίων. Η μεγάλη αυτή προσέλευση του κόσμου δεν έγινε χάριν της διακύρηξης περί αγάπης και ειρήνης που ήταν και τα κεντρικά συνθήματα της διοργάνωσης, ούτε ο κοινός σκοπός της διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά η συμμετοχή μεγάλων ονομάτων. Βέβαια είχαμε κι εδώ όπως και στο Monterey πολλές απουσίες ονομάτων που αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι θα συμμετέχουν.

Για τον Bob Dylan οι διοργανωτές είχαν διαδώσει ότι θα είναι στο φεστιβάλ, αλλά ποτέ δεν του έγινε καμία πρόταση. Άλλωστε ο Dylan ετοιμαζόταν για το Isle of Wight Festival που έγινε δυο βδομάδες αργότερα.
Οι Beatles ήταν αφ’ ενός μεν, υπό διάλυση, αφ’ εταίρου δε, κυκλοφορεί η φήμη, ότι ο Lennon είχε θέσει όρο, ότι για να παίξουν, έπρεπε να εξασφαλιστεί και η εμφάνιση του γκρουπ της καλής του, οι Plastic Ono Band. Εικασίες; Ίσως ναι, ίσως όχι. Πάντως οι Beatles δεν εμφανίστηκαν όπως και δυο χρόνια πριν στο Monterey.

Οι Rolling Stones δεν μπορούσαν λόγω της απαγόρευσης της εισόδου στις ΗΠΑ κάποιων μελών τους. Άλλωστε ο Brian Jones που στο Monterey δυο χρόνια πριν είχε πρωτοπαρουσιάσει επί σκηνής τον, άγνωστο τότε, Jimi Hendrix, είχε ήδη αποχωρήσει από το μάταιο τούτο κόσμο. Οι Jeff Beck Group, αν και αρχικά ήταν προγραμματισμένο να παίξουν την Κυριακή, τελευταία μέρα του φεστιβάλ, δεν έπαιξαν τελικά, γιατί λίγες μέρες πριν διαλύθηκαν, όταν ο Nicky Hopkins αποχώρησε από το σχήμα. Παρεμπιπτόντως ο Hopkins εμφανίστηκε στο Woodstock με τους Jefferson Airplane. Οι Doors ακύρωσαν την τελευταία στιγμή γιατί θεώρησαν το Woodstock μια κατώτερης τάξης επανάληψη του Monterey, πράγμα για το οποίο μετάνιωσαν εκ των υστέρων, όπως μετάνιωσαν και οι Byrds που δεν δέχτηκαν να συμμετέχουν. Άλλοι που απέρριψαν τις προτάσεις για συμμετοχή: Tommy James and the Shondells, The Moody Blues, Spirit, Joni Mitchell, Roy Rogers.
Παρ’ όλες όμως τις απουσίες, αυτοί που τελικά συμμετείχαν, και δεν ήταν λίγοι , αντάμειψαν το πολυπληθές κοινό που κυριολεκτικά κυλίστηκε στη λάσπη, αφού και τις τρεις μέρες του φεστιβάλ, οι ουρανοί άνοιγαν κάθε τόσο, με κίνδυνο κάποια στιγμή να ματαιωθεί, αλλά τελικά όλα συνεχίστηκαν και τελείωσαν, έστω και μετ’ εμποδίων…

Την Πέμπτη 14 Αυγούστου λίγα πράγματα ήταν έτοιμα. Η σκηνή δεν είχε στηθεί ακόμη, ο ηχητικός και υλικοτεχνικός εξοπλισμός βρισκόταν στο δρόμο, τουαλέτες δεν υπήρχαν, οι γιατροί δεν είχαν στήσει τις σκηνές τους, το ζήτημα της διατροφής δεν είχε λυθεί και 100.000 περίμεναν μέσα στα αυτοκίνητά τους, αφού χιλιάδες οχήματα είχαν καθηλωθεί καθ’ οδόν προς το Bethel. Εδώ να σημειώσω και το «θάψιμο» που έκαναν, αρχικά, στο φεστιβάλ τα ΜΜΕ. Τελικά την Παρασκευή 15 Αυγούστου ένα ένα τα ζητήματα που εκκρεμούσαν άρχισαν, ως δια μαγείας, να παίρνουν το δρόμο τους. Το θέμα της διατροφής ανέλαβε η μη κερδοσκοπική εταιρεία Food For Love, η οποία θα μοίραζε δωρεάν χάμπουργκερ και Coca Cola σε όλους τους θεατές. Αντίστοιχα η εταιρεία Port O Sanπρομήθευσε τον χώρο με 2.000 χημικές τουαλέτες που συνδέονταν υπογείως με τον αγωγό του Bethel. Η σκηνή και τα μηχανήματα στήθηκαν, και στις 4 το μεσημέρι όλα ήταν έτοιμα. Ο καιρός βέβαια όπως είπα και πιο πάνω ήταν εχθρικός και το αποτέλεσμα ήταν να χαρακτηρισθεί το Woodstock, ως το «λασπωμένο φεστιβάλ». Στις 5 και 7 πρώτα λεπτά το απόγευμα, ο Tim Hardin, βοήθησε με ένα δυνατό σπρώξιμο τον Richie Havens, να βγει στη σκηνή, αφού ντρεπόταν να εμφανιστεί πρώτος, γιατί φοβόταν τις αντιδράσεις του κόσμου. Το Woodstock Music And Art Fair, όπως ήταν το πλήρες όνομα του φεστιβάλ, είναι πια γεγονός! Στις τρεις μέρες που διήρκεσε στη σκηνή του παρέλασαν οι παρακάτω:

Παρασκευή 15 Αυγούστου
Richie Havens.
Αμερικανός folk τραγουδιστής και κιθαρίστας που είναι γνωστός κυρίως για το ιδιαίτερο στυλ στην κιθάρα και για το εν λόγω άνοιγμα του Woodstock.

Sweetwater.
Μια rock μπάντα από το Los Angeles που αρχικά ήταν κανονισμένο να ανοίξουν εκείνοι το φεστιβάλ, αλλά τελικά αυτό έκανε ο Richie Havens.

Bert Sommer.
Άλλος ένας folk τραγουδιστής της δεκαετίας του 60.

Ravi Shankar.
Ο κυριότερος εκπρόσωπος της Ινδικής μουσικής στη Δύση. Δυο χρόνια μετά το Monterey PopFestival, ξαναμαγεύει το πλήθος (πολύ μεγαλύτερο αυτή τη φορά) στο Woodstok.

Tim Hardin.
Αυτός, που όπως είπα πριν, βοήθησε με τον τρόπο του να ξεκινήσει το φεστιβάλ. Ακόμα ένας folk τραγουδιστής και συνθέτης.

Melanie Safka.
Γνωστότερη ως Melanie, folk, pop, country τραγουδίστρια και συνθέτης.

Arlo Guthrie.
Εδώ έχουμε το μήλο που έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά. Ο γιος του Woody Guthrie ήταν ακριβώς ότι ο πατέρας του : Folk τραγουδιστής και κιθαρίστας
Joan Baez.
Τη μέρα κλείνει η ιέρεια της Αμερικάνικης folk με το χαρακτηριστικό ύφος και το μοναδικό vibrato στη φωνή της.

Σάββατο 16 Αυγούστου
Quill.
Μια μπάντα που ήταν δημοφιλής στις βορειοανατολικές Πολιτείες, και μετά την εμφάνισή τους στο Woodstock απέκτησαν φίλους σε όλη τη χώρα. Country Joe McDonald. Ο αρχηγός και τραγουδιστής της psychedelic rock μπάντας Country Joe and The Fish από την California που γνωρίσαμε δυο χρόνια πριν στο Monterey Pop Festival. Να σημειώσω οτι είχαμε και εμφάνιση ως Country Joe and The Fish, την τελευταία μέρα του φεστιβάλ.

John Sebastian.
Ένας pop folk συνθέτης, κιθαρίστας, και τραγουδιστής που κληρονόμησε από τον πατέρα του John Benson Sebastian και την τεχνική στο παίξιμο της φυσαρμόνικας.
Keef Hartley Band.
Μια μπάντα που ανακατεύει jazz, blues, και rock and roll ήχους. Είναι η μπάντα του Βρετανού ντράμερ Keef Hartley, που η καριέρα του είχα αρχίσει όταν αντικατέστησε τον Ringo Starr στο γκρουπ Rory Storm and the Hurricanes, ενώ πριν δημιουργήσει τη δικιά του μπάντα, διετέλεσε για ένα φεγγάρι ντράμερ του John Mayall.
Η μπάντα του Carlos Santana που στο Woodstock τράβηξε την προσοχή του κοινού με τον latin rock ήχο τους και όχι μόνο. Αξιοσημείωτη ήταν και η εμφάνιση του νεαρού ντράμερ και περκασιονίστα Michael Shrieve.
The Incredible String Band.
Ένα psychedelic folk γκρουπαπότηΣκοτία.

Canned Heat.
Ευρέως γνωστοί κι αυτοί από τη συμμετοχή τους δυο χρόνια πριν στο Monterey Pop Festival. Η πλέον αγαπημένη μπάντα των hippies.

Mountain.
Φρέσκια (δημιουργήθηκαν το 1969) hard rock μπάντα, που θεωρείται πως είναι απ’ αυτές που επηρέασαν αρκετά την εξέλιξη του heavy metal στη δεκαετία του 70.

Grateful Dead.
Γνωστοί για τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο παντρεύουν στοιχεία από διαφορετικά στυλ μουσικής, όπως rock, folk, bluegrass, blues, reggae, country, jazz, psychedelia, και space rock. Θεωρούντα μαζί με τους Blues Project οι πρώτες jam bands, παγκοσμίως.

Creedence Clearwater Revival.
Αμερικάνικη rock μπάντα συχνά αναφερόμενοι και ως CCR, κατά την εμφάνισή τους στο Woodstock ήταν στην καλύτερη στιγμή της καριέρας τους.
Η πρωτοεμφανισθείσα στο Monterey Pop Festival, ως τραγουδίστρια των Big Brother & The Holding Company, Janis Joplin έχοντας αποχωρήσει από το σχήμα πριν ένα χρόνο, εμφανίζεται εδώ με το γκρουπ που την συνοδεύει πλέον στην solo καριέρα της, τους Kozmic Blues Band. Όπως και δυο χρόνια πριν στο Monterey, έτσι και εδώ στο Woodstock, κερδίζει τις εντυπώσεις με τις συγκλονιστικές της ερμηνείες. Κρίμα που ένα χρόνο αργότερα μας αφήνει χρόνους…

Sly & the Family Stone.
Μια οικογενειακή τρόπον τινά rock, funk, soul μπάντα που το βασικό της πυρίνα αποτελούσαν τα αδέρφια Sly, Freddie και Rose Stone.

The Who.
Η παλιοπαρέα από την Αγγλία, παρούσα κι εδώ. Κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους, σημειώθηκε το πιο αξιομνημόνευτο περιστατικό του τριημέρου. Ο γνωστός ακροαριστερός ακτιβιστής Abbie Hoffman, όρμησε στη σκηνή, άρπαξε το μικρόφωνο από τον τραγουδιστή Roger Daltrey και απευθύνθηκε στον κόσμο προτού ο κιθαρίστας του γκρουπ, Pete Townshend, τον κοπανήσει στο κεφάλι με την κιθάρα του και τον πετάξει από την σκηνή.

Jefferson Airplane.
Γνώριμοι από το Monterey κι αυτοί, μια psychedelic rock μπάντα που θεωρείται ότι ήταν οι πρώτοι που συντέλεσαν στην επικράτηση του είδους.

Κυριακή 17 Αυγούστου
Joe Cocker.
Ο Άγγλος rock/blues μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής ευρισκόμενος σε Αμερικάνικη περιοδεία τον Αύγουστο του ’69, κανονίστηκε να εμφανιστεί και στο Woodstock όπου εντυπωσίασε με τη σκηνική του παρουσία και την ερμηνία του κυρίως στο τραγούδι των Lennon/McCartney, «With a Little Help from My Friends». Ο Cocker θα πει αργότερα για την εμπειρία του στο Woodstock: «ήταν σαν μια έκλειψη… ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα».

Ten Years After.
Η rock/blues παρέα του κιθαρίστα και τραγουδιστή Alvin Lee που χάρισε στο κοινό του Woodstock το ανεπανάληπτο «I'm Going Home»

The Band.
Αμερικάνικο rock γκρουπ που ξεκίνησε αρχικά το 1958 σαν το σχήμα που συνόδευε τον rock n’ roll τραγουδιστή Ronnie Hawkins, ως The Howks. Μετά την αποχώρηση του Hawkins το 1964, άρχισαν να διαμορφώνονται στην τελική τους μορφή.

Johnny Winter.
Σπουδαίος blues κιθαρίστας, που συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο με τους καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών, το 1969, στα πλαίσια περιοδείας με το σχήμα του Winter Trio, στο οποίο συμμετείχε και ο αδερφός του Edgar, επίσης εξαίρετος μουσικός, εμφανίστηκαν και στο Woodstock.
Blood, Sweat & Tears. Μια jazz rock πολυπληθής μπάντα που δημιουργήθηκε από τον μουσικοσυνθέτη Al Kooper μετά την εμφάνισή του στο Monterey Pop Festival.

Crosby, Stills, Nash & Young.
Το 1967 στο Monterey, εμφανίστηκαν οι Buffalo Springfield, δύο μέλη των οποίων, οι Neil Young και Stephen Stills, ένα χρόνο αργότερα μαζί με τους David Crosby και Graham Nash, έφτιαξαν τους Crosby, Stills, Nash and Young, ένα rock folk σχήμα με ιδιαίτερο ήχο.

The Butterfield Blues Band.
Η μπάντα του blues τραγουδιστή και μουσικού Paul Butterfield, που και αυτοί συμμετείχαν και στο Monterey Pop Festival.

Sha-Na-Na.
Ένα rock n’ roll γκρουπ από τη Νέα Υόρκη που στις εμφανίσεις τους αναβιώνουν το κλήμα της δεκαετίας του 50, με τα λαμέ κουστούμια και το χορό τους.
Τα λόγια είναι περιττά για τον μεγαλύτερο κιθαρίστα όλων των εποχών. Θα πω μόνο ότι πολλοί βρέθηκαν στο Woodstock για να δουν ξανά τον κιθαρίστα που στην πρώτη του εμφάνιση επί αμερικανικού εδάφους, δυο χρόνια πριν στο Monterey, έβαλε καινούργιες βάσεις στον τρόπο που παίζεται η κιθάρα. Έχει ξημερώσει για τα καλά η Δευτέρα 18 Αυγούστου όταν ο Hendrix κατεβαίνει απ’ τη σκηνή, και το Woodstock Music And Art Fair περνάει στην Ιστορία.

Μετά το τέλος του φεστιβάλ έγινε ο απολογισμός: σημειώθηκαν 3 θάνατοι, ένας από υπερβολική δόση ναρκωτικών, ένας από κρίση περιτονίτιδας κι ενός ατόμου που καταπλακώθηκε από ένα τρακτέρ (!), τρεις γεννήσεις, 5.162 τραυματισμοί και 177 συλλήψεις. Οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να επιστρέψουν το αντίτιμο 18.000 εισιτηρίων σε άτομα τα οποία τελικά δεν κατάφεραν να φτάσουν ποτέ στο Woodstock, λόγω του μποτιλιαρίσματος. Έχασαν ακόμη περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια από απρόβλεπτα έξοδα και τελικά η μόνη που έβγαλε κέρδος από το όλο εγχείρημα ήταν η Warner, η εταιρεία που είχε τα δικαιώματα της κινηματογραφικής ταινίας του Michael Wadleigh και η οποία έβαλε στα ταμεία της 17 εκατομμύρια δολάρια. Τέλος, το Woodstock, αποτέλεσε την πρώτη κραυγαλέα εμπορική εκμετάλλευση της έννοιας «μαζική συνύπαρξη ανθρώπων με το ίδιο μουσικό γούστο», κάτι που ακολουθούν από τότε οι περισσότεροι (για να μην πω όλοι) διοργανωτές παρόμοιων συναθροίσεων !.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:52

Φεστιβάλ Μοντερέι


Το πρώτο μεγάλο υπαίθριο φεστιβάλ στην ιστορία της ροκ μουσικής. Έλαβε χώρα για ένα τριήμερο στο Μοντερέι της Καλιφόρνιας από την Παρασκευή 16 Ιουνίου έως την Κυριακή 18 Ιουνίου 1967. Μαζί με το άλμπουμ των Beatles //Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band//, που είχε κυκλοφορήσει λίγες μέρες νωρίτερα, ήταν τα δύο γεγονότα που σημάδεψαν το Καλοκαίρι της Αγάπης και ανέδειξαν τη χίπικη κουλτούρα.

Τον Ιούνιο του 1967 η Αμερική βρισκόταν στη δίνη των φυλετικών ταραχών και του Πολέμου στο Βιετνάμ. Στη γειτονιά μας μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος των Έξι Ημερών, με το Ισραήλ να έχει το πάνω χέρι στο Μεσανατολικό, ενώ η χώρα μας βίωνε τους πρώτους μήνες της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Εκτός από λίγους φανατικούς ροκάδες, το Μοντερέι έγινε γνωστό χρόνια αργότερα σ' ένα ευρύτερο κοινό μέσα από την ταινία - ντοκουμέντο του D.A. Pennebaker.

Το Φεστιβάλ του Μοντερέι διοργανώθηκε από μια ομάδα ανθρώπων της μουσικής, με επικεφαλής τον παραγωγό δίσκων Λου Άντλερ. Στόχος τους ήταν μια μεγάλη πολυήμερη συναυλία με καθιερωμένα και νέα ονόματα της ροκ μουσικής και όχι μόνο, από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό, τα έσοδα της οποίας θα διατίθενταν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το «Μοντερέι Ποπ Φέστιβαλ» αποτέλεσε το πρότυπο για το περίφημο Φεστιβάλ του Γούνστοκ δύο χρόνια αργότερα, αλλά περισσότερο για τα φιλανθρωπικά φεστιβάλ τύπου «Band Aid» από τη δεκαετία του '80 και μετά.

Όλοι οι καλλιτέχνες συμμετείχαν αφιλοκερδώς στο Μόντερεϊ, εκτός του ινδού βιρτουόζου του σιτάρ, Ραβί Σανκάρ, ο οποίος αμείφθηκε με το ποσό των 3.000 δολαρίων. Το εισιτήριο εισόδου ήταν συμβολικό και καθορίστηκε στο 1$. Πάνω από 200.000 μουσικόφιλοι έδωσαν το παρών στις τρεις ημέρες διάρκειας του Φεστιβάλ, που σηματοδοτήθηκε από τις ιστορικές εμφανίσεις του άγνωστου Τζίμι Χέντριξ και των περισσότερο γνωστών The Who. Ήταν, επίσης, οι πρώτες εμφανίσεις μπροστά σε μεγάλο κοινό της Τζάνις Τζόπλιν και τουΌτις Ρέντιγκ, ενώ εκτόξευσε τις καριέρες των Καντ Χιτ, Στιβ Μίλερ, Λόρα Νάιρο και του ινδού μαέστρου Ραβί Σανκάρ.
O Τζίμι Χέντριξ
Στο Μοντερέι επιβεβαίωσαν την αξία τους καθιερωμένα ονόματα, όπως οι Σάιμον και Γκαρφάνκελ, Άνιμαλς, Τζέφερσον Αϊρπλέιν και Μπερντς. Όπως φαίνεται και από τα ονόματα που έλαβαν μέρος στο Φεστιβάλ, εκπροσωπήθηκαν όλα τα στυλ της λαϊκής αμερικάνικης μουσικής (φολκ, μπλουζ, σόουλ, τζαζ, ροκ, ψυχεδέλεια, ποπ), αλλά και η διεθνής διάσταση της μουσικής με μουσικούς από τη Μεγάλη Βρετανία, Ινδία και Νότιο Αφρική (Χιου Μασεκίλα).

To Φεστιβάλ σημάδεψαν οι χτυπητές απουσίες πολλών μεγάλων ονομάτων του ροκ, αν και είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον. Οι Beach Boys ακύρωσαν τη συμμετοχή τους διαφωνώντας με την επιλογή της Coca Cola ως χορηγού της εκδήλωσης, Ο Κάπτεν Μπίφχερτ επειδή δεν ήταν έτοιμος και οι Beatles επειδή είχαν σταματήσει τις συναυλίες. Οι Rolling Stones ήθελαν, αλλά σε κάποια από τα μέλη τους είχε απαγορευθεί η είσοδος στις ΗΠΑ, λόγω ναρκωτικών. Πάντως, τους εκπροσώπησε ο Μπράιαν Τζόουνς, που παρουσίασε στο κοινό τον Τζίμι Χέντριξ στην περίφημη συναυλία του, κατά τη διάρκεια της οποίας πυρπόλησε την κιθάρα του.

Τα παιδιά των λουλουδιών φρόντισαν να κάνουν πράξη τα πιστεύω τους και παρά τη μεγάλη συμμετοχή του κόσμου δεν σημειώθηκε το παραμικρό επεισόδιο στις τρεις ημέρες του Φεστιβάλ. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του τοπικού σερίφη: «Περισσότερη δουλειά είχαμε στα συνέδρια εκπαιδευτικών και γονέων, παρά τώρα». Η ομάδα που διοργάνωσε το Μοντερέι μετασχηματίστηκε αργότερα σε ίδρυμα με την επωνυμία MIPF, που ακόμα και σήμερα ασκεί φιλανθρωπικό έργο. Τα έσοδά της προέρχονται κυρίως από τα δικαιώματα των ηχογραφήσεων, των φωτογραφιών και του κινηματογραφικού υλικού.

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ

  • • Παρασκευή 16 Ιουνίου: The Association, The Paupers, Lou Rawls, Beverly, Johnny Rivers, The Animals, Simon and Garfunkel.
  • • Σάββατο 17 Ιουνίου: Canned Heat, Big Brother & The Holding Company, Country Joe and The Fish, Al Kooper, The Butterfield Blues Band, Quicksilver Messenger Service, Steve Miller Band, The Electric Flag, Moby Grape, Hugh Masekela, The Byrds, Laura Nyro, Jefferson Airplane, Booker T and The MG's, Otis Redding.
  • • Κυριακή 18 Ιουνίου: Ravi Shankar, The Blues Project, Big Brother & The Holding Company, The Group With No Name, Buffalo Springfield, The Who, Grateful Dead, The Jimi Hendrix Experience, Scott Kenzie, The Mamas & The Papas.
Μετά από αυτά τα πολύ σημαντικα φεστιβαλ για την ροκ μουσική, ακολουθησαν πολύ σημαντικες διοργανωσεις σαν και αυτές όπως το rockwavefestival, rockinrio κ.α. Αυτές οι εκδηλωσεις περιλαμβανουν , οποια διοργανωση είναι αυτή, καταναλωση μπυρας ή αλλων αλκοολουχων ποτων καθως και το πιο σημαντικο από όλα , διαθεση για ροκ μουσική.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:52

Ροκ μουσική και κοινωνια
Πώς επηρεάστηκε η μουσική από τον πόλεμο του Βιετνάμ




Το 1965 είναι η χρονιά, κατά την οποία κλιμακώνεται ο πόλεμος στο Βιετνάμ. Μέχρι τότε ο πόλεμος διεξαγόταν με τη μορφή αψιμαχιών, ανάμεσα στους υποστηριζόμενους από το Βόρειο Βιετνάμ αντάρτες του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (Βιετκόνγκ) και στα στρατεύματα του φιλοδυτικού καθεστώτος του Νοτίου Βιετνάμ.

Δύο είναι τα στοιχεία που αλλάζουν δραματικά την εικόνα του πολέμου. Απ' τη μια πλευρά οι δυνάμεις των Βιετκόνγκ μέσα στο 1965 διπλασιάστηκαν, από 120.000 έφτασαν στις 230.000. Απ' την άλλη η αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή κλιμακώνεται ταχύτατα. Το Γενάρη του '65 στο Ν. Βιετνάμ ήταν 23.000 Αμερικανοί στρατιώτες, ενώ το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς ο αριθμός τους ξεπερνούσε τις 190.000. Την ίδια περίοδο οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν ανοιχτά πλέον επιθετικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας. Ο πόλεμος γενικεύεται σε Βορρά και Νότο. Την αποφασιστική σκλήρυνση της αμερικανικής πολιτικής ανακοινώνει στις 7 Φεβρουαρίου ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον με αφορμή την επίθεση των Βιετκόνγκ στην αμερικανική βάση στο Πλέι Κου, όπου σκοτώθηκαν οκτώ και τραυματίστηκαν 126 Αμερικανοί στρατιώτες, ενώ καταστράφηκαν 8 ελικόπτερα και υπέστησαν σοβαρές ζημιές 15 αεροπλάνα. Η αιτία που οδήγησε την αμερικανική ηγεσία στην κλιμάκωση του «βρώμικου πολέμου» ήταν η ανικανότητα του καθεστώτος της Σαϊγκόν και ο κίνδυνος να απολέσουν το στρατηγικής σημασίας Ν. Βιετνάμ. Στις 8 Ιούνη του '65 εξαπολύεται μεγάλης έκτασης επίθεση των αμερικανικών δυνάμεων. Καταιγιστικοί βομβαρδισμοί στρατιωτικών και βιομηχανικών στόχων, αλλά και πυκνοκατοικημένων περιοχών γύρω από το Ανόι, εφιαλτικές βόμβες ναπάλμ που καίνε τα πάντα στο διάβα τους, δηλητηριώδη αέρια, βίαιες εκκενώσεις και πυρπολήσεις χωριών που υποστηρίζουν τους Βιετκόνγκ και καταστροφή των ορυζώνων είτε με εμπρηστικές βόμβες, είτε με χημικές ουσίες, όλα αυτά βρίσκονται διαρκώς στην ημερήσια διάταξη. Τα αποτελέσματα όλης αυτής της εκστρατείας ήταν πενιχρά για τους εμπνευστές της. Οι Βιετκόνγκ στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του '65 όχι μόνο δεν εξοντώνονται (όπως υπολόγιζε ο Τζόνσον) αλλά αποκτούν τον έλεγχο των 3/4 του εδάφους του Ν.Βιετνάμ.

Το Μάη του 1968 οι Αμερικανοί δέχονται να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με τη ΛΔ του Βιετνάμ και το Γενάρη του 1969 άρχισε η Διάσκεψη του Παρισιού. Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων - και χωρίς να τις εγκαταλείπουν - οι Αμερικανοί επιχείρησαν την επιστροφή στις πολεμικές επιχειρήσεις, όταν τον Απρίλη του 1972 βομβάρδισαν απελευθερωμένες περιοχές στο νότο και βιομηχανικά κέντρα του Βορείου Βιετνάμ. Βέβαια, δεν κατάφεραν να αποφύγουν την ήττα και κάτω από το βάρος των εξελίξεων, την υπεροχή του επαναστατικού κινήματος και την οργή της παγκόσμιας κοινής γνώμης υποχρεώθηκαν, το Γενάρη του 1973, να υπογράψουν στο Παρίσι συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου και την αποκατάσταση της ειρήνης στο Βιετνάμ.

Βάσει της συμφωνίας, οι ΗΠΑ υποχρεώνονταν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους και να παραιτηθούν από οποιαδήποτε στρατιωτική παρουσία στο Νότιο Βιετνάμ, αναγνώριζαν την ανεξαρτησία, την κυριαρχία, την ενότητα και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και αναλάμβαναν την υποχρέωση να χορηγήσουν βοήθεια στο Βιετνάμ για την επούλωση των πληγών του πολέμου. Η νίκη του βιετναμέζικου λαού, αν και ακριβά πληρωμένη, ήταν σπουδαία και ολοκληρωτική.

Οι ακρότητες που διέπραξαν οι αμερικάνοι στο Βιετνάμ , οι μεγάλες απώλειές τους και το γεγονός ότι η ίδια η αμερικάνικη κοινωνία δεν είχε πειστεί για την αναγκαιότητα αυτού του πολέμου προκάλεσαν ένα μαζικό κλίμα εναντίον του πολέμου και στις ίδιες τις Η.Π.Α . Περίπου τρία εκατομμύρια Βιετναμέζων έχασαν τη ζωή τους, εκατομμύρια θρυμματισμένα σώματα και ψυχές επέζησαν αυτής της σφαγής των αθώων, αυτού του μακροχρόνιου πολέμου. Εκατομμύρια εκτάρια δασών ακόμη σε κατάσταση συναγερμού εξαιτίας των τόνων χημικών και τοξικών που ρίχτηκαν από τις αμερικανικές δυνάμεις. Από εκείνη τη στιγμή και εξαιτίας της μόλυνσης, ανήκεστος βλάβη του φυσικού πλούτου, χιλιάδες παιδιά, γενιές ολόκληρες έχουν γεννηθεί με ανωμαλίες και υποφέρουν από ασθένειες που οφείλονται στη μόλυνση από τα χημικά.

Η φρίκη είχε χτυπήσει όμως και την πόρτα των ίδιων των Αμερικανών, ασχέτως αν τους χώριζαν πολλές χιλιάδες μανισμένα ναυτικά μίλια του Ειρηνικού. Περισσότεροι από 58.000 Αμερικανοί άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στις ζούγκλες του Βιετνάμ. Δεκάδες χιλιάδες παραμένουν μισότρελοι ακόμη και απόβλητοι, φυσικά από την αμερικανική κοινωνία στην οποία δεν μπόρεσαν ποτέ να ενταχθούν ξανά.
Δεκάδες χιλιάδες εξακολουθούν ακόμη να θυμούνται την απίστευτη βία στο Κεντ και τους δολοφονημένους εξεγερμένους φοιτητές και τη βαρβαρότητα των αστυνομικών δυνάμεων μπροστά στη Grosvenor Square το 1968. Οι ΗΠΑ έτριζαν συθέμελα από τη σφοδρότητα των αντιδράσεων της σταυροφορίας κατά των Ηνωμένων Πολιτειών κατά πρώτο λόγο, αλλά επίσης κατά του ρατσισμού, του ιμπεριαλισμού, του καταναλωτισμού και του πολέμου εν γένει.

Οι εικόνες δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών έξω από το Λευκό Οίκο ήταν εκείνες που έπεισαν τελικά τον Πρόεδρο Νίξον πως πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να απεμπλακεί η χώρα του από τον πόλεμο με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Την αντιιμπεριαλιστική και αντιπολεμική σκυτάλη πήραν στη συνέχεια οι φοιτητές της Ευρώπης. Το Βιετνάμ είχε ενώσει ολόκληρη τη νεολαία της ανθρωπότητας. Κανένα άλλο γεγονός έκτοτε δεν είχε την ίδια δύναμη και την ίδια απήχηση. Ο πόλεμος αυτός ήταν μια καταστροφή για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο μοναδικός πόλεμος τον οποίο έχει χάσει, μέχρι στιγμής. Ο πόλεμος εκείνος κατέστρεψε έναν Πρόεδρο και ξεσήκωσε μια ολόκληρη γενιά.

Ήταν αναμενόμενο όλη αυτή η επαναστατική ατμόσφαιρα να επηρεάσει τον καλλιτεχνικό χώρο και γενικότερα όλους τους τομείς της τέχνης, τον κινηματογράφο, τη μουσική, το θέατρο, τη ζωγραφική κ.α.
Η τέχνη η οποία ίσως επηρεάστηκε αμεσότερα και ταχύτερα από τις άλλες ήταν η μουσική, καθώς ήταν ο πιο προσιτός τρόπος, καλλιτεχνικά, έκφρασης του κινήματος. Η μουσική ήταν «ζωντανά» παρούσα, στα κοινόβια των χίπηδων, στις κινητοποιήσεις και στις διαδηλώσεις των φοιτητών, ιδιαίτερα ακόμα και στους φαντάρους που πολεμούσαν στο Βιετνάμ. Αμέτρητα συγκροτήματα διαμόρφωσαν τον ήχο και το στίχο τους επηρεασμένα από τις πολιτικοκοινωνικές αναταραχές αυτής της περιόδου.

Η μουσική λοιπόν όπως και η ζωγραφική πέραν του ότι αποτελούσαν τον άμεσο τρόπο έκφρασης του κινήματος καλλιτεχνικά, ήταν οι τέχνες οι οποίες διαμορφώνονταν παράλληλα με τις εξελίξεις όλου του γενικότερου κινήματος. Ο κος Σπύρος Καβουνίδης (Πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ, διδάκτωρ του πανεπιστημίου Στάνφορντ και διετέλεσε πρόεδρος των ξένων φοιτητών του Πανεπιστημίου Στάνφορντ ) φοιτητής στο Πανεπιστήμιου Στανφορντ την εποχή εκείνη παίρνει ενεργό μέρος σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις κατά του πολέμου και μας παραθέτει την εμπειρία του στο <<Βήμα Ιδεών>> τον Μάιο του 2008.

Πόλεμος στον πόλεμο με ροκ
[font]
Η διαδήλωση στο Σαν Φρανσίσκο μπορεί να μην είχε τη μαζικότητα των πορειών ειρήνης με τις εκατοντάδες χιλιάδες συμμετέχοντες. Να ήμασταν μόλις δυο τρεις χιλιάδες, μα η διαδήλωση ενάντια στην παρουσία του αντιπροέδρου της δικτατορικής κυβέρνησης του Νοτίου Βιετνάμ στρατηγού Κι ήταν άγρια. Και άγριο το κυνηγητό των διαδηλωτών από τους έφιππους αστυφύλακες με τα τεράστια κλομπ. Θυμάμαι να τρέχω έντρομος και συνάμα υπερήφανος με το «Street Fighting Μan» των Rolling Stones να ηχεί στα αφτιά μου - και δεν υπήρχαν τότε i-pod, μόνο φαντασία. Ήταν μία από τις εκατοντάδες διαδηλώσεις εκείνου του χρόνου.
Σηκώθηκα 5.30 το πρωί για να προλάβω το «επαναστατικό ραντεβού» των 6 π.μ. Φόρεσα το κράνος που μου είχαν δανείσει και βρέθηκα μαζί με άλλους αγουροξυπνημένους έξω από το Ερευνητικό Ινστιτούτο του Στάνφορντ. Το κατηγορούσαμε ότι έκανε έρευνα για λογαριασμό του Πενταγώνου και έτσι βοηθούσε την αμερικανική πλευρά στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ήμασταν αρκετές εκατοντάδες, κάναμε δύο ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από το κτίριο και δεν αφήσαμε τους εργαζομένους να μπουν. Μία μικρή νίκη. Τα συγκροτήματα ροκ ήταν εκεί. Καιοι Jefferson Αirplane καιοι Country Joe and the Fish και άλλοι. Κι εμείς ήμασταν εκεί. Πολλές χιλιάδες. Κραυγάζαμε συνθήματα στα αντιπολεμικά λογύδρια με κυρίαρχο το «Οne side is right, one side is wrong, victory to the Viet Cong» (η μια πλευρά έχει δίκιο, η άλλη έχει άδικο, νίκη για τους Βιετκόνγκ). Χοροπηδούσαμε στη μουσική ροκ που έπαιζε στη διαπασών Και οι Μαύροι Πάνθηρες ήταν εκεί διαδηλώνοντας ενάντια στην καπιταλιστική και ρατσιστική Αμερική. Κι ένα μικρό πανό ενάντια στη χούντα της Ελλάδας εκεί ήταν. Όλοι εκεί με οργή, ενάντια στην αμερικανική κυβέρνηση και με καλή διάθεση να ξεχειλίζει προς όλους τους παρευρισκομένους. Σε μία ακόμη αντιπολεμική διαδήλωση μετά μουσικής.
Άραγε αν δεν υπήρχε ο πόλεμος του Βιετνάμ και ιδίως η υποχρεωτική θητεία θα υπήρχε αυτό το κίνημα; Θεωρητικό το ερώτημα. Η ιστορία δεν γράφεται με «αν».[/font]

Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι κάποια πράγματα είχαν ήδη αρχίσει από τη δεκαετία του ΄50 με τους μπίτνικς, κάποια πράγματα είχαν ήδη πάρει φωτιά με το Κίνημα για την Ελευθερία του Λόγου (Free Speech Μovement) στο Βerkeley με ηγέτη τον Μario Savio το 1964, πολύ προτού φουντώσει το κίνημα ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στην 27 καταναλωτική κοινωνία, προτού γενικευθεί η αμφισβήτηση του τρόπου ζωής με τα «παιδιά των λουλουδιών» και τα κοινόβια, προτού γενικευθούν οι πειραματισμοί με διάφορες ουσίες, πριν από την άνθηση του νεομαρξισμού, πάντα με το ροκ ως μουσική της εξέγερσης.

Το κίνημα αναπτύχθηκε σε ένα υπόβαθρο σχετικής ευμάρειας των ύστερων χρόνων της δεκαετίας του ΄60. Φούντωσε με την αντίθεση στον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτός, για τον μέσο Αμερικανό, δεν ήταν ένας μακρινός, «τηλεοπτικός» πόλεμος. Ήταν αληθινός· πήγαιναν νέοι- φοιτητές και άλλοι- που στρατεύονταν. Εξ ου και υπήρχε και μεγάλο κίνημα αντιρρησιών συνείδησης. Από την άλλη ο ρατσισμός κάθε άλλο παρά είχε εκλείψει. Και οι Μαύροι Πάνθηρες, που τότε κυριαρχούσαν ως δυναμική πρωτοπορία του κινήματος των μαύρων, είχαν μπολιαστεί- άτσαλα, είναι η αλήθεια, πολλές φορές- με μαρξιστικές θεωρίες. Και συχνά συμπορεύονταν με την εξέγερση της νεολαίας, κυρίως της πανεπιστημιακής νεολαίας.» Η αμερικανική μουσική σκηνή στη διάρκεια του πρώτου μισού της δεκαετίας του 1960 κυριαρχούνταν από τραγουδιστές όπως, ο Elvis Presley, Diana Ross &The Supremes και από ερμηνευτές της φολκ μουσικής όπως ο Bob Dylan με τραγούδια διαμαρτυρίας.

Κινήματα ελευθερίας
[font]
Η ροκ μουσική αποτέλεσε τον πυρήνα μιας αλλαγής τόσο της εμφάνισης όσο και του τρόπου σκέψης των ακροατών της. Η πίστη, η ανύψωση των ιδανικών και κυρίως της αγάπης,η ειρήνη, η πολυπόθητη ελευθερία, η κουλτούρα της μη βίας, ο φυσικός τρόπος ζωής και το ελεύθερο σεξ αποτέλεσαν οι κορυφαίες επιδιώξεις του γεμάτο αμφισβήτηση επαναστατικό κίνημα της ροκ.Όλοι οι νέοι εκδηλώνονταν για μια ολοκληρωμένη αλλαγή της ζωής τους . Αφέθηκαν στο ελεύθερο σεξ, στα πολύχρωμα ρούχα κι υφάσματα, στην ανοχή των άλλων, των διαφορετικών και στην απουσία οποιασδήποτε βιαιοπραγίας, στις γεννήσεις, στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά αλλά και στους θανάτους.Ετούτοι οι νέοι αποτέλεσαν εκείνη η γενιά που αμφισβητούσε κι ανέτρεπε, που έπαιρνε στα χέρια της το μέλλον, που άφηνε υποκρισίες και καθωσπρεπισμούς στην άκρη, που βίωνε τα πάντα φυσικά, άμεσα κι ανθρώπινα. Υιοθέτησαν θρησκείες και ιδεολογίες που πρεσβεύουν την αγάπη, την ειρήνη, την ισότητα, που αμφισβητούν το κατεστημένο και την εξουσία, που καλούν την επιστροφή στη φύση.Έδρασαν με ειρηνικά μέσα, με την δύναμη της καρδιάς και των ανθρώπινων αισθημάτων, με την δύναμη του μυαλού και της πνευματικότητας, με την δύναμη της μουσικής - της κοινής γλώσσας όλων των ανθρώπων, της γλώσσας που μιλά σε κάθε καρδιά. Ένα σύνθημα που συμπύκνωσε όλη την φιλοσοφία, την κοσμοθεωρία και τον εναλλακτικό τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων κι αυτού του κινήματος.Η ροκ μουσική επηρέασε από τον τρόπο ζωής και δημιουργίας των ανθρώπων, μέχρι και τον τρόπο που αισθάνονται, ερωτεύονται, σκέφτονται, μιλούν, ντύνονται. Έβαλε τις βάσεις για όλα τα σύγχρονα κινήματα. Από το κίνημα ειρήνης και το οικολογικό κίνημα, μέχρι το φεμινιστικό και όλα τα κινήματα διεκδίκησης δικαιωμάτων.Σίγουρα, προκλήθηκαν αλλαγές στην κοινωνία, αλλαγές στον τρόπο που βλέπουμε την ζωή, που προσεγγίζουμε τους ανθρώπους και τη φύση, που διαμορφώνουμε σχέσεις, που αντιστεκόμαστε στην εξουσία. Η γενιά αυτή μας δίδαξε πως όλοι κι όλες μαζί, ενωμένοι ειρηνικά, μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο με την δύναμη της αγάπης, μπορούμε ν' απελευθερώσουμε τους εαυτούς και τις επιθυμίες μας και ταυτόχρονα, ν' απελευθερώνουμε και τους άλλους ανθρώπους.Όσο για τα ναρκωτικά, αρκετά ήταν τα θύματα αυτής της γενιάς αλλά και αρκετοί άλλοι κι άλλες που δεν τα άγγιξαν ή δεν «κόλλησαν» σ' αυτά.Αυτοί είναι άνθρωποι που έζησαν, δυνατοί κι ακμαίοι, για να διδάξουν τις επόμενες γενιές και να μεταβιβάσουν τα ιδανικά, το σπινθηροβόλο πνεύμα της αμφισβήτησης και το κύμα της απελευθέρωσης σ' όλες τις επόμενες γενιές, προσφέροντάς τους την μοναδική κουλτούρα και το επαναστατικό πνεύμα της γενιάς του `60.[/font]


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:54


Sex Drugs and Rock n Roll



Ο τρόπος ζωής του ροκ έχει συνδεθεί ευρέως με τα ναρκωτικά.Πολλοί αστέρες είναι γνωστοί ως χρήστες ναρκωτικών. Από αυτούς, κάποιοι υποβλήθηκαν σε κέντρα απεξάρτησης ενώ άλλοι πέθαναν.Κατά τη διάρκεια του 1960,καθώς ο τρόπος ζωής πολλών αστέρων γίνονταν όλο και πιό γνωστός, βοηθούμενη από τη διεύρυνση του υποβάθρου της πίεσης του ροκ, η προώθηση της δημοφιλούς διασκεδαστικής χρήσης ναρκωτικών από μουσικούς επηρέασαν την αντίληψη της χρήσης και της αποδεκτικότητας των ναρκωτικών μεταξύ των νέων της περιόδου.Χάριν παραδείγματος,όταν στα τέλη της δεκαετίας του '60 οι Beatles,oι οποίοι είχαν διατεθεί στο εμπόριο ως μια αξιοπρεπή νεολαία, άρχισαν δημόσια να χρησιμοποιούν LSD, με αποτέλεσμα τη μίμηση αυτού από πολλούς νέους φαν. Ο δημοσιογράφος Al Aronowitz έγραψε : οτιδήποτε οι beatles έκαναν ήταν αποδεκτό κυρίως από τη νεολαία. Ενώ ο Jerry Garcia συμπληρώνει : Για κάποιους ανθρώπους, το να παίρνουν Lsd και να πηγαίνουν στο Grateful Dead show λειτουργεί σαν ιεροτελεστία.Δεν έχουμε προϊόν να πουλήσουμε,αλλά έχουμε μηχανισμό που δουλεύει.

Εκλαμβάνοντας τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι την περίοδο που αναπτύχθηκε η ροκ μουσική υπήρχαν κοινωνικές πιέσεις οι οποίες ουσιαστικά οδήγησαν το κοινό στην υποστήριξη μίας νέας μουσικής σκηνής, μίας νέας ιδεολογίας. Θέλοντας λοιπόν οι καταπιεσμένοι άνθρωποι και κυρίως η νεολαία να ξεσπάσει, στράφηκε προς αυτήν, υιοθετώντας τους στίχους μέσα στον τρόπο ζωής τους καταρρίπτοντας κάθε απαγόρευση, κάθε περιορισμό και μιμούμενοι τους μουσικούς δημιουργώντας πρότυπα συμπεριφοράς. Σε μία κοινωνία όπου η έμμεση τυρρανία εισβάλει στις φλέβες της, οι αγανακτισμένοι άνθρωποι δέχονται παθητικά οποιαδήποτε συμπεριφορά εναντιώνεται σε αυτή ! Όταν λοιπόν, προβάλλεται ένα πρότυπο το οποίο κάνει χρήση ουσιών, το κοινό θα το αποδεχτεί και θα το μιμηθεί μέσα στη ζωή του. Έτσι, σιγά σιγά μέσω της ροκ μουσικής οι άνθρωποι ελευθερώνονται σπάζοντας κάθε αλυσίδα καταπίεσης. Η νεολαία αναζητεί νέες δοκιμασίες, νέες προκλήσεις.Φυσικό είναι να είναι πιο επηρρεπής εάν συλλογιστούμε επίσης ότι στην ηλικία των 12 έως 18-19 ο χαρακτήρας 'κλέβει' χαρακτηριστικά, τρόπους ομιλίας και συμπεριφοράς απο άλλους. Δεν έχουν αναπτύξει καλά την κριτική τους ικανότητα έτσι ώστε να κατανοήσουν τί τους αρμόζει και τί τους απειλεί . Παθητικοποιούνται απέναντι στο διαφορετικό και το αποδέχονται ,ενώ αυτομάτως το εναρμόζουν στη ζωή τους. Κίνδυνος, απειλή , θάνατος . Λέξεις που δεν γνωρίζουν δεν τους αγγίζουν ,αφού σε μια ζωή καταπίεσης επιθυμούν μια στάλα ελευθερίας, μια στάλα αδρεναλίνης. Όλα εναντιώνονται σε όλα. Η ροκ μουσική αποτελεί το σημείο αναφοράς για την εξέγερση της ελευθερίας συνεπάγοντας με αυτό τρόπους ωφέλιμους αλλά και συνάμα επικίνδυνους.


ΡΟΚ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ, ΣΕΞΙΣΜΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΡΟΚ

Στο κείμενο αυτό ασχολούμαι με την ροκ κουλτούρα, εστιάζοντας στα στοιχεία εκείνα που συνιστούν μια «macho», φαλλοκεντρική ή και φαλλοκρατική ακόμα αντίληψη και στάση ζωής.

Αναζήτησα, δηλαδή, τα σεξιστικά στοιχεία της ροκ κουλτούρας, όπως αυτά διαφαίνονται κυρίως από τα ανδροκρατούμενα ροκ συγκροτήματα, την «macho» συμπεριφορά που επικρατεί στα περισσότερα απ' αυτά αλλά και από το φαινόμενο των γκρούπις.

Καταρχήν, να διευκρινίσω ότι μιλώντας για ροκ κουλτούρα εννοούμε συνολικά το ροκ μουσικό κίνημα αλλά και τον συνεπακόλουθο τρόπο ζωής, ένδυσης κι εμφάνισης, νοοτροπίας, κοινωνικής και πολιτικής στάσης, που συνιστά το ρεύμα αυτό.

Βέβαια, στο μουσικό αυτό κίνημα υπάρχουν πολλά είδη και κατηγορίες, στα οποία παρατηρούνται πολλές και σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Όμως, υπάρχουν και κάποια στοιχεία κοινά, που συνέχουν και διαμορφώνουν αυτό που γενικά ονομάστηκε ροκ κουλτούρα.

Στη μελέτη μου αυτή σκοπός μου δεν είναι να αναφερθώ σε όλα τα είδη της ροκ, στα συγκροτήματα, στους τραγουδιστές και στις τραγουδίστριες αλλά να εστιάσω στο θέμα της σχέσης και της θέσης των γυναικών στην κουλτούρα αυτή, επιχειρώντας έναν άτυπο διαχωρισμό μεταξύ των δεκαετιών `60-`80, που το ροκ, βασικά ανδροκρατείται και `90 μέχρι και τις μέρες μας, που εμφανίζεται το λεγόμενο γυναικείο ροκ αλλά και οι περισσότερες τραγουδίστριες και κάποια γυναικεία ροκ συγκροτήματα.

Σύμφωνα με την Βικιπαίδεια, «Ο όροςροκστη μουσική, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα είδη που προέκυψαν από την εξέλιξη του είδους τουrockandroll. Η μουσικήροκ(rock) στο σύνολό της, αποτελεί ένα είδος δημοφιλούς μουσικής που χαρακτηρίζεται συνήθως από έντονο ρυθμό και από ευδιάκριτη, χαρακτηριστική μελωδία φωνητικών η οποία συνοδεύεται συνήθως από ηλεκτρικές κιθάρες, ηλεκτρικό μπάσο και ντραμς. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται και πληκτροφόρα όργανα, όπως πιάνο ή συνθεσάιζερ». Εδώ να προσθέσω ότι κάποιες φορές χρησιμοποιούνται πνευστά ή και έγχορδα ηλεκτρικά όργανα.

Το ροκ μουσικό κίνημα και η αντίστοιχη κουλτούρα ξεκινά σαν ένα νεανικό μουσικό κίνημα, από τις αρχές της δεκαετίας του `60, με την εμφάνιση της Βρετανικής ροκ σκηνής, αρχικά με το συγκρότημα The Beatles και κατόπιν, από το `62, με το συγκρότημα The Rolling Stones. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού εμφανίστηκε το `65 το συγκρότημα The Doors, που αναδείχθηκε ιδιαίτερα δημοφιλές σε παγκόσμιο επίπεδο. Το μουσικό αυτό κίνημα φτάνει ως τα τέλη της δεκαετίας του `80, με το άκρως σεξιστικό είδος του Γκλαμ Μέταλ. Τη δεκαετία του `90, εμφανίστηκε το γυναικείο ροκ αλλά ήδη το ροκ μουσικό κίνημα δεν προωθείται πλέον από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες γιατί δεν θεωρείται εμπορικό είδος απ' αυτές.

Κατά την δεκαετία του `60, το ροκ λειτούργησε σαν κίνημα αμφισβήτησης, εκφράζοντας την νεανική αντίθεση στην επικρατούσα κουλτούρα, αναπτύχθηκε ως αντικουλτούρα. Αντικομφορμισμός κι αντι-συμβατικότητα, κοινοβιακός τρόπος ζωής και σεξουαλική επανάσταση, ένταση στη μουσική και στη ζωή, αμφισβήτηση κοινωνικής ή και πολιτικής εξουσίας, κοινωνικών κανόνων, κυρίαρχων αξιών, του κυρίαρχου τρόπου ζωής ή και του πολιτισμού. Μουσική από ηλεκτρικά όργανα και ντραμς, με έμφαση στα μπάσα και σε ιδιαίτερη ένταση. Ημίγυμνες εκκεντρικές εμφανίσεις με στενά παντελόνια, σκουρόχρωμα ρούχα, μακριά μαλλιά και γενειάδες, ιδιόμορφα αξεσουάρ κι ασημένια κοσμήματα, ναρκωτικά και παραισθησιογόνες ουσίες.

Αλλά και τραγούδια με κοινωνικά προοδευτικά μηνύματα, τραγούδια διαμαρτυρίας, κυρίως από το είδος του φολκ ροκ. Ένα πολύ ιδιαίτερο είδος είναι το ψυχεδελικό ροκ, που εκφράζει μια έντονη εσωτερικότητα και ιδιαιτερότητα, «υποβοηθούμενες» και από την χρήση LSD. Πολύ σημαντικές δημιουργίες στο είδος αυτό έχει προσφέρει το συγκρότημα των Pink Floyd. Στο είδος αυτό, αξίζει να αναφέρουμε και το συγκρότημα των Jefferson Airplane και την σημαντική δημιουργό του, Γκρέις Σλικ, την μοναδική ίσως γυναίκα αρχηγό συγκροτήματος, την δεκαετία του `60.

Η κουλτούρα του ροκ συνδέεται στενά με το κοινωνικό ρεύμα της underground κουλτούρας, με την αντικουλτούρα της γενιάς των μπιτ και αργότερα των χίπις και συσχετίστηκε με το ευρύτερο αντιπολεμικό κίνημα.

Το μεσουράνημα του ροκ σαν κίνημα των νέων έγινε εμφανές σε μεγάλα ροκ φεστιβάλ στα τέλη της δεκαετίας του `60, με πιο γνωστό το φεστιβάλ του Woodstock του `69, που αποτέλεσε συγκέντρωση νέων, οπαδών της ροκ μουσικής και της υποκουλτούρας των χίπις.

Αργότερα, στη δεκαετία του `70, έγινε πολύ δημοφιλές και στο ευρύτερο κοινό, παρουσιάζοντας έντονα σημάδια εμπορευματοποίησης.

Βέβαια, η αντίδραση έρχεται από τους ίδιους τους κόλπους του ροκ, όταν στα μέσα της δεκαετίας του `70, αναπτύσσεται το punk rock, που τάσσεται κατά της εμπορευματοποίησης. Το είδος αυτό εκφράζει έντονη αντίδραση προς τον πολιτικό ιδεαλισμό και καταρρίπτει τον μύθο των χίπις. Η ιδεολογική τους προσέγγιση ήταν ο μηδενισμός, με αποκορύφωμα το «No future» των Sex Pistols, που απορρίπτουν κάθε κατεστημένο στην Αγγλία, ενώ αντίθετα το συγκρότημα The Clash παρουσιάζεται πιο πολιτικοποιημένο.

Όμως, στα τέλη της δεκαετίας του `70, εμφανίστηκε και ένα συγκρότημα με αρχηγό γυναίκα. Είναι το συγκρότημα The Pretenders, με την περίφημη Κρίσι Χάιντ.

Στα τέλη της δεκαετίας του `70, εμφανίστηκε και το είδος του New Wave κι εδώ έχουμε δυο πολύ σημαντικές γυναικείες παρουσίες, την Lene Lovich και την Siouxsie με τους Banshees.

Στα τέλη της δεκαετίας του `70, επίσης, εμφανίστηκε το είδος του gothic ροκ, που φτάνει στην ακμή του μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του `80, συγκροτώντας ταυτόχρονα και μια πολύ ιδιαίτερη κουλτούρα, την κουλτούρα gothic. Εδώ, «σπάει» και ο ανδροκρατούμενος χαρακτήρας της ροκ μουσικής και κουλτούρας, καθώς έχουμε την συμμετοχή γυναικών στα gothic συγκροτήματα αλλά και μεμονωμένες gothic τραγουδίστριες. Αξιοσημείωτο είναι ότι το είδος αυτό φτάνει δημιουργικά μέχρι την εποχή μας.

Όσον αφορά το γκλαμ μέταλ, που εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του `70, στις ΗΠΑ, με βαθιές επιρροές από το Ευρωπαϊκό γκλαμ ροκ, αποτελεί ίσως την πλέον φαλλοκρατική εκδοχή της ροκ κουλτούρας. Τραγούδια στομφώδη, επιθετικά με εριστική αρρενωπότητα. Στιχουργική θεματολογία που αφορά το σεξ, τις οινοποσίες, τα ναρκωτικά αλλά και τον αποκρυφισμό. Ακόλαστος τρόπος ζωής, «ξασμένο» χτένισμα των μαλλιών και χρήση μακιγιάζ σε συνδυασμό με έξαλλο ντύσιμο. Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του είδους αυτού.

Όμως, η «απάντηση» ήρθε από το αμιγώς γυναικείο συγκρότημα L7, που συστάθηκε στα μέσα της δεκαετίας του `80, φτάνοντας μέχρι και τις αρχές του 21ου αιώνα. Το συγκρότημα αυτό ανήκει στο είδος grunge κυρίως, εκφράζοντας αντίστοιχα μια επιθετική θηλυκότητα.

Στα μέσα της δεκαετίας του `80, εμφανίστηκε το πιο ήπιο post punk και το ιδιαίτερα αξιόλογο και πολιτικοποιημένο ιρλανδικό συγκρότημα των U2. Οι U2 εναρμονίστηκαν επιτυχώς με την επανάσταση της εναλλακτικής ροκ επαναπροσδιορίζοντας την εικόνα τους κατά την δεκαετία του `90.

Χαρακτηριστικό είναι ότι τα ροκ συγκροτήματα αυτής της εποχής, δεκαετίες `60-`80, βασικά ανδροκρατούνταν ενώ οι πολύ μεγάλες δημιουργοί και τραγουδίστριες του ροκ κινήματος της εποχής αυτής, όπως οι Τζόαν Μπαέζ, Τζάνις Τσόπλιν, Πάττι Σμιθ, Μαριάν Φέιθφουλ, Σούζι Κουάτρο, Τζόαν Τζετ, δεν καταφέρνουν να «σπάσουν» την όλη φαλλοκρατική εικόνα.

Μια φαλλοκρατική εικόνα που σχετίζεται όχι μόνο με το γεγονός ότι τα συγκροτήματα ανδροκρατούνταν αλλά κυρίως με την ύπαρξη του φαινομένου των γκρούπις, που εμφανίζεται τις δεκαετίες `60-`70.

Τι ήταν οι γκρούπις; Οι γκρούπις ήταν νεαρές κοπέλες, θαυμάστριες των ροκ συγκροτημάτων που τα ακολουθούσαν παντού και πρόσφεραν τα πάντα στα μέλη τους. Από φροντίδα και μαγείρεμα μέχρι και σεξ. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Κηθ Ρίτσαρντς, κιθαρίστας του συγκροτήματος The Rolling Stones, στη συνέντευξή του στο περιοδικό Nitro, τεύχος 164, «Η σχέση μου με τις γκρούπις δεν είχε να κάνει μόνο με το πήδημα. Μας περιποιούνταν. Μας έτριβαν μεVicksστο στήθος όταν ήμασταν άρρωστοι, μας τάιζαν και μετά μας καβαλούσαν».

Το ροκ και η ροκ κουλτούρα ήταν επαναστατικά; Ναι, σαφώς και ήταν. Το ροκ είναι επανάσταση τόσο όσον αφορά τη μουσική αλλά και όσον αφορά τον τρόπο ζωής και αντίληψης της πραγματικότητας αλλά και την αντίδραση στο κατεστημένο και σε κάθε εξουσία.

Αλλά γιατί ανδροκρατείται; Γιατί όλος αυτός ο φαλλοκεντρισμός ή και σεξισμός που εκπέμπει; Γιατί το φαινόμενο των γκρούπις; Γιατί ακόμα και μέχρι σήμερα εμπνέει κυρίως τους νεαρούς έφηβους ή νέους άνδρες;

Νομίζω ότι οι απαντήσεις θα πρέπει να δοθούν θεωρώντας τη θέση της γυναίκας διαχρονικά αλλά και αποτιμώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτού του είδους μουσικής και κατ' επέκταση, αυτής της κουλτούρας, της ροκ κουλτούρας.

Όσον αφορά το πρώτο στοιχείο, δηλαδή την θέση της γυναίκας διαχρονικά, παρατηρούμε τα εξής. Την δεκαετία του `60, που ξεκίνησε το ροκ κίνημα, οι γυναίκες ήταν ακόμα περιορισμένες και καταπιεσμένες. Βρίσκονταν στο περιθώριο της κοινωνικής και δημόσιας ζωής, κινούνταν κυρίως στον ιδιωτικό χώρο και καταπιάνονταν με προσωπικά θέματα και «γυναικείες» ασχολίες και δουλειές. Τότε ακόμα επικρατούσαν έντονα τα στερεότυπα για τους ρόλους των φύλων. Μόλις στα τέλη της δεκαετίας του `60 αρχίζει ν' αναπτύσσεται το δεύτερο κύμα του φεμινιστικού κινήματος, αμφισβητώντας όλα τα προαναφερθέντα σχετικά με την θέση και τον ρόλο της γυναίκας.

Έτσι, την εποχή εκείνη, ήταν επόμενο ν' αναπτυχθεί ένα φαινόμενο, όπως αυτό των γκρούπις. Οι γκρούπις, κατ' ουσίαν, ήταν τα παραδοσιακά θηλυκά που βρίσκονταν στην σκιά των μεγάλων ροκάδων αρσενικών, τους φρόντιζαν και τους περιποιούνταν. Βέβαια, τον κοινοβιακό τρόπο ζωής και το ελεύθερο σεξ τα απολάμβαναν κι εκείνες, αλλά αυτό δεν αντιβαίνει στην αναπαραγωγή του παραδοσιακού γυναικείου ρόλου τους.

Η ροκ κουλτούρα ενέπνεε τις γυναίκες; Και βέβαια, ενέπνεε τις πιο προβληματισμένες και πολιτικοποιημένες γιατί έθετε πανανθρώπινα ζητήματα και πανανθρώπινες επαναστατικές ιδέες και τάσεις και σε κάποιο βαθμό, έθεσε και το γυναικείο ζήτημα παρακινώντας τις γυναίκες να σπάσουν τα δεσμά τους. Όμως, οι γυναίκες περιορίζονταν κυρίως στο κοινό που ακολουθούσε και χειροκροτούσε. Δεν είδαμε ποτέ κάποιο αμιγώς γυναικείο ροκ συγκρότημα, όλα τα συγκροτήματα ήταν ανδρικά, την περίοδο αυτή, με μόνη εξαίρεση κάποια συγκροτήματα στα οποία υπήρχε και μια γυναίκα.

Γιατί άραγε αυτό; Πιστεύω ότι αυτό σχετίζεται τόσο με την ίδια την ροκ μουσική όσο και με κάποιες εκφάνσεις της ροκ κουλτούρας. Η ροκ μουσική είναι, κατά βάση, μια μουσική έντασης που στην ουσία εκφράζει κι εκτονώνει την τεστοστερόνη που ρέει άφθονη στις φλέβες των νέων ανδρών κυρίως. Βέβαια, όλοι κι όλες έχουμε ανάγκη, κάποιες φορές, από έστω και λίγη ένταση, ζωντάνια, σπιρτάδα και νεύρο και γι' αυτό, ακόμα και μέχρι σήμερα, κάποια κομμάτια της ροκ μουσικής παραμένουν κλασικά και ξεσηκώνουν.

Επιπλέον, η ροκ κουλτούρα είναι κατά βάση ανδρική κουλτούρα. Από τον τρόπο που οι ροκάδες εκφράζονται στις συναυλίες και στις συνεντεύξεις τους μέχρι συνολικά τον τρόπο ζωής τους. Ένταση, αθυροστομία, έκφραση δύναμης κι επίδειξη αρρενωπότητας, ναρκωτικά, γύμνια, ακολασίες. Τρόπος ζωής κι έκφρασης που δεν ταιριάζει ιδιαίτερα στις γυναίκες. Οι ροκάδες είναι τα «macho» αρσενικά του μουσικού στερεώματος. Ακόμα και το πιο πολιτικοποιημένο και ήπιο κομμάτι του ροκ κινήματος δεν παύει να ανδροκρατείται.

Το ροκ κίνημα είναι, κατά βάση, ανδρικό κίνημα. Εκφράζει τις επαναστατικές τάσεις κάποιων γενεών ανδρών, που αμφισβητούν κι αντιτάσσονται στις κοινωνικές συμβατικότητες, στον καθωσπρεπισμό και τον κομφορμισμό, που αντιστέκονται σε κάθε κοινωνική ή και πολιτική εξουσία. Είναι το κίνημα των γιων, που επαναστατούν ενάντια στην κοινωνία των «όχι» και των «μη», στην κοινωνία των πατέρων τους ή και ενάντια στους ίδιους τους πατέρες τους. Η πατρική εξουσία είναι η πρώτη υπό αμφισβήτηση εξουσία κι οι νέοι άνδρες των δεκαετιών `60-`80, αρκετά δυναμικοί κι ελεύθεροι για να υποταχθούν σ' αυτή.

Όμως, τελικά οι γυναίκες έκαναν την επανάστασή τους μέσα στο ροκ κίνημα; Και βέβαια, την έκαναν. Ακόμα και οι γκρούπις; Ναι, ακόμα και οι γκρούπις. Γιατί όσο κι αν σε γενικές γραμμές αναπαρήγαγαν τον παραδοσιακό θηλυκό ρόλο - η γυναίκα παρακολούθημα και στήριγμα του άνδρα - εντούτοις, έκαναν τις δικές τους επιλογές. Ζούσαν ελεύθερα με τους άνδρες που οι ίδιες είχαν επιλέξει και έκαναν ελεύθερο σεξ μαζί τους.

Γενικά, το κλίμα εκείνης της εποχής αλλά και του ροκ κινήματος ιδιαίτερα, ήταν τόσο επαναστατικό κι ανατρεπτικό, που δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστες οι γυναίκες. Οι γυναίκες της ροκ κουλτούρας, της εποχής εκείνης, ζούσαν συνήθως ελεύθερες σε κοινόβια, κι απολάμβαναν το ελεύθερο σεξ κι άλλες ελευθερίες. Λειτουργούσαν ανεξάρτητα κι αδέσμευτα, μια και τα θεμέλια της παραδοσιακής πατριαρχικής οικογένειας είχαν κλονιστεί, τα δεσμά της είχαν σπάσει. Αλλωστε, εκείνη ήταν και η εποχή της γυναικείας και της σεξουαλικής απελευθέρωσης.

Όσο για τις μεγάλες δημιουργούς και τραγουδίστριες, που προαναφέρθηκαν, είχαν ιδιαίτερη θέση στο ροκ κίνημα κι απολάμβαναν όχι μόνο ιδιαίτερης αίγλης αλλά και ελευθερίας στο σεξ και στον τρόπο ζωής.

Οπωσδήποτε, ένα κίνημα πρέπει να το κρίνουμε με τα δεδομένα της εποχής του κι όχι με τα δεδομένα της δικής μας εποχής και κοινωνίας ούτε βάσει των δικών μας αυστηρών ιδεολογικών αρχών, θέσεων και κριτηρίων.

Εδώ, επίσης, να προσθέσω ότι μέσα σε όλο αυτό το «macho» κλίμα αυτής της περιόδου του ροκ, δεν ήταν εύκολο για κάποιους ομοφυλόφιλους άνδρες να εκφραστούν ανοικτά κι ελεύθερα. Ο μόνος που δήλωσε ανοικτά την ομοφυλοφιλία του ήταν ο David Bowie, το `72, ξεσηκώνοντας τις αντιδράσεις του Τύπου.

Από τα τέλη της δεκαετίας του `80 και κυρίως την δεκαετία του `90, τα πράγματα αλλάζουν. Έχουμε την εμφάνιση ιδιαίτερα αξιόλογων δημιουργών και τραγουδιστριών, όπως το φολκ ντουέτο Indigo Girls, οι Sinead O` Connor, Mylene Farmer, Melissa Etheridge και αρκετές άλλες. Έχουμε την εμφάνιση του εναλλακτικού ροκ και του πολύ αξιόλογου συγκροτήματος The Cranberries. Στο συγκρότημα αυτό, η τραγουδίστρια ήταν γυναίκα - ο αμιγώς ανδρικός χαρακτήρας των συγκροτημάτων έχει ήδη «σπάσει». Το ρεύμα αυτό κινείται σε ήπια επίπεδα, τόσο ως προς τη μουσική αλλά και ως προς το στυλ που εκφράζουν.

Την εποχή αυτή, εμφανίστηκε στην Αμερική, η πολύ αξιόλογη και ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη τραγουδίστρια, Τρέισυ Τσάπμαν, που με τις ροκ μπαλάντες της στηλιτεύει, μεταξύ άλλων, και την γυναικεία καταπίεση. Όμως, δεν είναι και η μόνη που καταπιάνεται με τα θέματα αυτά. Αρκετές από τις υπόλοιπες γυναίκες του ροκ κινήματος της περιόδου αυτής, καταπιάνονται με θέματα που αφορούν το γυναικείο ζήτημα ή και τον γυναικείο ομόφυλο έρωτα. Αλλωστε, κάποιες από αυτές είναι ομοφυλόφιλες.

Στις αρχές της δεκαετίας του `90, εμφανίστηκε το κίνημα riot grrrl, ένα underground φεμινιστικό punk κίνημα, που άλλοτε φαίνεται να συνδέεται περισσότερο με το τρίτο κύμα του φεμινισμού κι άλλοτε, με το δεύτερο κύμα του φεμινισμού και με την λεσβιακή και queer κουλτούρα.

Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του ροκ, από τα τέλη της δεκαετίας του `80 και κυρίως, την δεκαετία του `90, εμφανίστηκε στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, το είδος του γυναικείου ροκ, το οποίο υποδιαιρείται σε περιόδους και υποκατηγορίες, όπως psychedelic feminism, post-feminism, confessional songwriters, grrrrrls και the avant-garde, φθάνοντας έτσι μέχρι και τις μέρες μας.

Κάποια από αυτά τα είδη, συνδέονται στενά, σε ιδεολογικό επίπεδο, με το τρίτο κύμα του φεμινισμού και με την κουλτούρα της γυναικείας απελευθέρωσης.

Το είδος αυτό εκφράζει τις επαναστατημένες νέες γυναίκες, που έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα στυλ. Εδώ, εμφανίζονται αξιόλογες δημιουργοί και τραγουδίστριες, όπως οι Kate Bush, Bjork, Susanne Vega, Alanis Morissette, Amy Winehouse και άλλες. Όμως, το ροκ δεν προωθείται πια από τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες, μια και υπάρχουν πλέον αρκετά άλλα είδη μουσικής που το συναγωνίζονται και θεωρούνται πιο εμπορικά.

Και στην εποχή μας; Το ροκ υπάρχει ακόμα. Αρκετά συγκροτήματα κινούνται μακριά από τα εμπορικά κυκλώματα των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών και βγάζουν μόνα τους τα CD τους. Και βέβαια... βασικά ανδροκρατείται. Αλλωστε, έτσι ξεκίνησε και έτσι αναπτύχθηκε την κλασική του περίοδο. Σαν ένα επαναστατικό, μουσικό και κοινωνικό κίνημα των νέων ανδρών, που ζητούσαν μέσα από την έντονη μουσική του, να εκφράσουν την ένταση, την ορμή, την επαναστατικότητα, το πάθος και την ευφορία τους.

Ακόμα και σήμερα δημιουργούνται και υπάρχουν νεανικά και κατά βάση ανδρικά μουσικά συγκροτήματα, σαν μια ξεθωριασμένη ανάμνηση των παλιών, μεγάλων συγκροτημάτων της κλασικής ροκ περιόδου.

Κάποια από αυτά τα παλιά συγκροτήματα και τους τραγουδιστές φτάνουν μέχρι τις μέρες μας. Ορισμένα από αυτά διατηρούν το παλιό τους στυλάκι, όπως το συγκρότημα Scorpions, ενώ άλλοι έχουν αφομοιωθεί από το σύστημα.

Εδώ, θα ήθελα να τονίσω το εξής. Η ροκ μουσική και κουλτούρα υπάρχει. Υπάρχει και ταξιδεύει στο χρόνο εδώ και 50 ολόκληρα χρόνια. Οι παλιοί ροκάδες είναι πια γερασμένοι ενώ οι νέοι ροκάδες είναι ακόμα έφηβοι. Το μέλλον και τη διάρκεια ζωής της ροκ δεν είναι δυνατόν να τα προβλέψουμε και να τα προσδιορίσουμε. Πάντως, για να υπάρχει και να εμπνέει ακόμα τους νέους, αυτό σημαίνει ότι κάποια αναγκαιότητα εξυπηρετεί, κάποιες διαφορετικότητες εμπνέει και κάποια στοιχεία και χαρακτηριστικά της νέας γενιάς του 21ου αιώνα μπορεί να εκφράσει, όπως εξέφραζε και την πάλαι ποτέ νέα γενιά της δεκαετίας του `60.

Ελπίζω μόνο, οι σημερινοί νέοι ροκάδες να μην έχουν τον σεξισμό των παλαιότερων. Αλλωστε, έτσι θα είναι πραγματικά σύγχρονοι και προοδευτικοί μέσα στη διαφορετικότητά τους, συνεχίζοντας μια μουσική παράδοση κι ένα κίνημα 50 χρόνων.

Πώς θα τους ξεχωρίσετε σε πρώτη φάση; Από τα μακριά μαλλιά ή και τις γενειάδες τους, το σκουρόχρωμο ντύσιμο και τα στενά παντελόνια, τα ιδιότυπα ή και εκκεντρικά αξεσουάρ. Οι περισσότεροι οργανώνονται σε μικρά μουσικά συγκροτήματα, απευθύνονται σε νεανικό και κυρίως ανδρικό κοινό περιορισμένης εμβέλειας, ζουν με τις οικογένειές τους και δεν έχει ακουστεί αν παίρνουν ναρκωτικά, κάτι το οποίο απεύχομαι.

Και βέβαια, οι άνδρες ροκάδες - ιδιαίτερα αρρενωποί οι περισσότεροι - είναι ταυτόχρονα και ιδιαίτερα γοητευτικοί μέσα στη διαφορετικότητά τους.

Όσο για τις γυναίκες της ροκ κουλτούρας, είχαν και έχουν κι αυτές το δικό τους ιδιαίτερο και γοητευτικό στυλάκι. Μακριά μαλλιά, σκουρόχρωμα ρούχα - μαύρα και μωβ συνήθως - και μακιγιάζ, ιδιόμορφα αξεσουάρ και ασημένια κοσμήματα. Οι περισσότερες - κυρίως στη χώρα μας - ανήκουν στο κοινό. Στην Ελλάδα, υπάρχει σήμερα μόνο ένα αμιγώς γυναικείο ροκ συγκρότημα, οι Κatrin the Thrill, ενώ η γυναικεία συμμετοχή στα ροκ συγκροτήματα είναι σπάνια.

Κλείνοντας, να τονίσω ότι ροκ σημαίνει επανάσταση, δύναμη κι ελευθερία. Η ροκ μουσική και κουλτούρα ήταν κι αυτή ένα από τα στοιχεία που άλλαξαν τον κόσμο μας, την δεκαετία του `60. Και βέβαια, το κύμα των αλλαγών που έφερε, άγγιξε και τις γυναίκες. Έζησαν κι εκείνες τις ελευθερίες της και τον επαναστατικό της παλμό. Χάρηκαν κι εκείνες την ένταση και την ζωντάνια της μουσικής της. Αλλωστε, αρκετές γυναίκες εκφράζονται κι εμπνέονται ακόμα και μέχρι σήμερα από την ροκ κουλτούρα.

Εδώ τελειώνει αυτό το μουσικό, κοινωνιολογικό και φεμινιστικό οδοιπορικό στον κόσμο της ροκ μουσικής και κουλτούρας. Ελπίζω να το απολαύσατε, όπως απόλαυσα κι εγώ την μελέτη γι' αυτό το κείμενο και την συγγραφή του και όπως επίσης απολαμβάνω ακούγοντας μέχρι και σήμερα ροκ μουσική, τραγούδια και μπαλάντες.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ   Πεμ 10 Οκτ 2013, 09:55


ΤΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΡΟΚ

Soft rock
The Eagles – Hotel California
Eric Clapton (later work) – Cocaine
Don McLean – American Pie
The Police – Every Breath you take
Blues rock
Rory Gallagher – Shadow Play
Gary Moore – Still got the blues
ZZ Top – La Grange
The Animals – House of the Rising Sun
Hard rock
Led Zeppelin – Wholla lotta love
AC-DC – It’s a long way to the top
Motörhead – Ace of Spades
Guns N' Roses – Welcome to the Jungle

Glam rock
Alice Cooper – No more mr nice guy
David Bowie – Lets dance
Jet – Are you gonna be my girl
Kiss – Detroit rock city

Progressive rock
Pink Floyd – Have a cigar
Rush – Spirit of the radio
Tool - Scism
Jethro Tull - Aqualung
Deep Purple – Burn
Pop rock
Rise Against – Savior
Bon Jovi – Dead or Alive
The Beatles– Let it be
Aerosmith- Crazy
Punk
Misfits – Die Die Die my Darling
Sex Pistols – Anarchy in The UK
The Clash – Should I stay or should I go
Dead Kennedys – Holiday in Cambodia
Ramones – Blitzkrieg Bop
Psychedelic rock
Jimi Hendrix – Little Wing
The Doors – The End
Creedence Clearwater Revival – Fortunate Son
Steppenwolf – Born to be Wild
Top 20
Τελειώνοντας την εργασία, σας παρουσιάζουμε τα καλύτερα 20 τραγούδια της ομάδας του rock, που αποτελείται από τους εξής μαθητές : Αντώνης Ξένος, Μανώλης Παραμύθης, Κωνσταντίνος Ρόκομας, Γιάννης Σταύρου και Μαρίλια Σκούφου. Στη λίστα αυτή έχουμε ξεχωρίσει τα αγαπημένα μας τραγούδια της rock σκηνής, δίχως την κλασσική αρίθμηση από το 20ο – 1ο διότι όλα έχουν την ίδια αξία για εμάς. Ορίστε, λοιπόν, τα 20 καλύτερα μας τραγούδια :




Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
 
ROCK ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
UP THE IRONS :: ROCK HISTORY-
Μετάβαση σε: