UP THE IRONS, THE BEST ROCK AND HEAVY METAL WEB RADIO,
 
ΦόρουμΕγγραφήΣύνδεση
**


Winamp, iTunesWindows Media PlayerReal PlayerQuickTimeWeb ProxyUP THE IRONS**SIMPLY THE BEST***SIMPLY THE FIRST
Loading ...
******
UP THE IRONS COUNTER
Loading ...
RECENT TRACKS
Loading ...
Πρόσφατα Θέματα
»  Iron Maiden - Trought the years (2016)
Δευ 03 Απρ 2017, 19:47 από cronoschelsea

» Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ UP THE IRONS 10-11-2013
Δευ 03 Απρ 2017, 19:44 από cronoschelsea

» Τα ροκ ημερολόγια - Ιστορική επανέκδοση
Δευ 03 Απρ 2017, 19:39 από cronoschelsea

» GALLAGHER & LYLE
Παρ 24 Μαρ 2017, 06:22 από uxk6000

» Η 10η Γιορτή του Βινυλίου και της Μουσικής Vinyl is Back - Εκεί που συμβαίνει! 17, 18, 19 Μαρτίου 2017 στο «Μουσείο Αυτοκινήτου»
Τρι 14 Μαρ 2017, 12:39 από DJL

» 10 VINYL IS BACK – ΤΟ ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Τρι 14 Μαρ 2017, 12:27 από sissy

» Οι Dropkick Murphys ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Τρι 14 Φεβ 2017, 19:58 από Τζίνα

» Το αντίο των θρυλικών Black Sabbath
Τρι 07 Φεβ 2017, 10:47 από DJL

» Vinyl is Back 17-19 Μαρτίου 2017 Γιορτή του Βινυλίου και της Μουσικής
Σαβ 21 Ιαν 2017, 00:18 από DJL

» 10 εμβληματικές μασκότ metal συγκροτημάτων και η ιστορία τους
Πεμ 19 Ιαν 2017, 23:03 από DJL

» Απίστευτη διασκευή στο “Ήτανε Μια Φορά” του Ξυλούρη από Μάριο Λούπαση- Μάνο Παπαδάκη, με αναφορές σε Iron Maiden & Deep Purple!
Τετ 18 Ιαν 2017, 18:12 από DJL

» Kansas ~ Dust in the Wind
Παρ 13 Ιαν 2017, 18:15 από DJL

» Γιάννης Δρόλαπας - Δεν «πρόδωσε» ποτέ την ροκ για τα φράγκα
Τρι 10 Ιαν 2017, 08:31 από DJL

» Όταν οι Motörhead έπαιξαν για πρώτη φορά στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 1988
Παρ 30 Δεκ 2016, 13:39 από DJL

» ROCK Ρεβεγιόν 2017 - 31 Δεκεμβρίου στο THESIS ROCK CAFE
Τρι 27 Δεκ 2016, 14:55 από DJL

» Maidenance live at Lazy Club – 30/12/2016
Σαβ 24 Δεκ 2016, 19:02 από DJL

» 2016 - Ο μουσικός απολογισμός της χρονιάς!
Σαβ 24 Δεκ 2016, 16:03 από DJL

» Σαν σήμερα ειπώθηκε για πρώτη φορά η ωραιότερη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία»
Τρι 20 Δεκ 2016, 22:57 από DJL

» Είδαμε «Mouniall» με τον Τζίμη Πανούση στο Can Can
Δευ 19 Δεκ 2016, 23:01 από DJL

» Η αληθινή ιστορία του Magic Bus, που τραγούδησαν οι Τρύπες.
Δευ 19 Δεκ 2016, 22:49 από sissy

» Το παζάρι Δίσκων του An Club & AN Groundfloor (2 χώροι-1παζάρι) ΚΥΡIΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Κυρ 18 Δεκ 2016, 03:33 από DJL

» Τι σημαίνει η λέξη «ζαβαρακατρανέμια» στο τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη;
Κυρ 18 Δεκ 2016, 02:40 από DJL

»  VINYL IS BACK for good and is here to stay!!! Τριήμερο μουσικής και...βινυλίων!
Πεμ 15 Δεκ 2016, 11:31 από DJL

» Πλειστηριασμοί Δίσκων Vinyl is Back Δεκεμβρίου!
Τετ 07 Δεκ 2016, 00:50 από DJL

» Νέο άλμπουμ από τους Kreator - Gods Of Violence. Δείτε το Official Video
Κυρ 04 Δεκ 2016, 15:54 από DJL

» Maggot Brain-Funkadelic (Maggot Brain-1971)
Σαβ 03 Δεκ 2016, 22:41 από sissy

» Η «μεγάλη εικόνα» 6 εξωφύλλων κλασικών δίσκων
Πεμ 01 Δεκ 2016, 21:14 από DJL

» Vinyl is Back: Αναλυτικά το πρόγραμμα της μεγαλύτερης γιορτής των δίσκων βινυλίου!
Τρι 29 Νοε 2016, 12:44 από DJL

» MADE IN GREECE
Τρι 29 Νοε 2016, 01:10 από DJL

» Παύλος Σιδηρόπουλος & Οι Απροσάρμοστοι - Συνέντευξη του στο Ποπ & Ροκ τον Σεπτ. του 1982
Σαβ 26 Νοε 2016, 13:01 από DJL

» Μοτοσυκλετες ΚΑΙ φιλοι vol 2 - ΠΑΡΤΥ ΡΕΦΕΝΕ Το Σάββατο στις 26 Νοεμβρίου
Παρ 25 Νοε 2016, 11:24 από DJL

» Ο Τζίμης Πανούσης στο Can Can
Τρι 22 Νοε 2016, 21:05 από cronoschelsea

» Τάκης Ανδρούτσος - Η κιθάρα των Πελόμα Μποκιού
Κυρ 20 Νοε 2016, 12:19 από DJL

» Η ΓΙΟΡΤΗ-GOIN' THROUGH
Πεμ 17 Νοε 2016, 12:16 από sissy

» Ο PAT TRAVERS ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Τετ 16 Νοε 2016, 22:33 από DJL

» Οι MAIDENANCE (Iron Maiden tribute band) το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου στο Remedy Live Club
Τετ 16 Νοε 2016, 22:04 από DJL

»  9ο Vinyl is Back - Το πρόγραμμα
Τετ 16 Νοε 2016, 21:36 από DJL

»  Α.Λ.Μ.Α. ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ - Αγώνας Πανελληνίου Πρωταθλήματος Motocross στην πίστα της Μεγαλόπολης την Κυριακή 13 Νοεμβρίου
Τετ 16 Νοε 2016, 07:53 από sissy

» MC5 - Kick Out the Jams
Τετ 16 Νοε 2016, 07:52 από sissy

» Ονειρευτήκατε ποτέ να ξεφύγετε απ’ όλους και απ’ όλα, σε ένα μικρό μοναχικό σπιτάκι στο δάσος;
Σαβ 05 Νοε 2016, 19:10 από Έντια

» Οι λόγοι που το “Paranoid” των Black Sabbath είναι η πεμπτουσία της Heavy Metal
Παρ 04 Νοε 2016, 11:44 από DJL

» Τα Στέκια - Ροκ εντ ρολ, η εισβολή
Παρ 04 Νοε 2016, 11:13 από DJL

» ΑΝΤΙ- Η Κασέτα με την τσίχλα, 1985.
Κυρ 30 Οκτ 2016, 15:55 από Κωστας Βυζαντινος

» Σαν σήμερα: Σκάει σαν κεραυνός το ‘Ace Of Spades’ των Motörhead!
Παρ 28 Οκτ 2016, 00:13 από DJL

» Σκέψεις, Αύγουστος 2016
Τρι 25 Οκτ 2016, 18:14 από Τζίνα

» Οι 10 ατάκες που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πεις σ' ένα DJ!
Τετ 19 Οκτ 2016, 15:07 από DJL

» Το νέο βίντεο κλίπ του Moby είναι ένα καρτούν-αριστούργημα που όλοι πρέπει να δουν
Τρι 18 Οκτ 2016, 21:23 από sissy

» 10 Λόγοι για τους οποίους οι IRON MAIDEN είναι η καλύτερη heavy metal μπάντα όλων των εποχών
Σαβ 15 Οκτ 2016, 10:58 από sissy

» Εορταστικό Vinyl Is Back στο «Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου» (Γ’ Σεπτεμβρίου & Ιουλιανού) το τριήμερο: Παρασκευή 9, Σάββατο 10 και Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016, με ελεύθερη είσοδο!
Παρ 14 Οκτ 2016, 18:22 από DJL

» Γιατί ο τάφος του Jim Morrison έχει Ελληνική επιγραφή;
Παρ 14 Οκτ 2016, 09:00 από sissy

Παρόντες χρήστες
13 χρήστες είναι συνδεδεμένοι αυτήν την στιγμή:: 0 μέλη, 0 μη ορατοί και 13 επισκέπτες :: 2 μηχανές αναζήτησης

Κανένας

Περισσότεροι χρήστες υπό σύνδεση 117, στις Παρ 02 Ιαν 2015, 20:08
Πιο αναγνωσμένα θέματα
ΙΝΔΙΑΝΟΙ.......
ΣΤΑΜΠΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΛΟΥΖΕΣ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΜΑΣ
Η Θρυλική Route 66
Up The Irons Party
Καλημέρα!... με αναμνήσεις...
Φιλίες
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ UP THE IRONS 10-11-2013
Progressive Metal
ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ ΣΑΣ???
5 ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΜΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

Μοιραστείτε | 
 

 Η «καταραμένη» ροκ ποίηση…

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
KWSTAS MARLEY

avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 435
Ημερομηνία εγγραφής : 19/09/2013

ΔημοσίευσηΘέμα: Η «καταραμένη» ροκ ποίηση…   Κυρ 29 Σεπ 2013, 12:25

Με την ευκαιρία της σύστασης τμήματος ενδιαφέροντος στην Α’ λυκείου για το θέμα: «Ροκ και λογοτεχνία», παραθέτουμε ένα παλιότερο δημοσίευμα, ως κείμενο αναφοράς, του Μάκη Μηλάτου από το «Βήμα», στο οποίο εξετάζεται η αμφίδρομη σχέση των στίχων της ροκ με τη λογοτεχνία. Ας το λάβουμε υπόψη στην έναρξη της ερευνητικής μας  μελέτης:

«Πίσω από τη μουσική βρίσκονται οι λέξεις, οι στίχοι που στηρίζουν – ενισχύουν τη μελωδία, ο λόγος, που δίνει την αφορμή για δυνατές ρυθμικές εξάρσεις…Η αστική μουσική των τελευταίων δεκαετιών, τουλάχιστον στην «αντέργκραουντ» εκδοχή της, έδωσε μια ποιητική διάσταση στον λόγο της, ανατρέποντας μάλιστα κανόνες και δεδομένα του ποιητικού λόγου. Ο λόγος και η αισθητική του δρόμου, επεξεργασμένα από παιδιά μεσοαστικών συνήθως οικογενειών που πολλές φορές ζουν στο περιθώριο, κάνουν τη ροκ ποίηση να έχει «εξωκοινωνική» προέλευση, που συχνά τη μετατρέπει σε όχημα κοινωνικής κριτικής και αντίδρασης. Δεν είναι αναγκαίο να δεχθούμε ότι οι ροκ μουσικοί είναι επαναστάτες αλλά ότι βλέπουν και καταγράφουν από τη δική τους κοινωνική γωνία όσα συμβαίνουν γύρω τους και τους απασχολούν με έναν τρόπο άμεσο, δεικτικό, με λέξεις και εκφράσεις που η «κανονική» ποίηση αποφεύγει να χρησιμοποιεί. Ετσι δεν έχουμε μόνο τη μουσική της πόλης (από τη δεκαετία του ’50 και μετά) αλλά και την αντίστοιχη ποίηση.

Ο ποιητικός λόγος του ροκ βρήκε πολλούς επικριτές στη διαδρομή του, που τον κατηγόρησαν για χυδαιότητα, για φτωχά εκφραστικά μέσα, για άτεχνη δομή, χωρίς να κατανοήσουν ότι στην ουσία αυτά ήταν τα προτερήματά του.

Για να φθάσουμε στις ημέρες μας που η αποδοχή αυτής της ποίησης δίνει το δικαίωμα σε πολλούς καθηγητές αμερικανικών πανεπιστημίων να διδάσκουν μαθήματα για την ποίηση του Bob Dylan ή του Tupac Shacur. Μπορεί ο λόγος της σύγχρονης αστικής μουσικής να έχει μια αυτονομία και να είναι προϊόν των αστικών συνθηκών, έχει όμως δεχθεί επιδράσεις από αρκετούς ποιητές, κυρίως του 19ου αιώνα, που λειτουργούσαν σαν φετίχ για τη ροκ κοινότητα.

Το 1965 οι Fugs (από τα πρωτοπάνκ γκρουπ της Νέας Υόρκης) χρησιμοποιούν στίχους του Blake και του Swinburne στον πρώτο τους δίσκο και ο Dylan διάβαζε Ρεμπό όταν δημιουργούσε τον παράνομο ήρωα John Wesley Harding. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Ρεμπό είναι ο πιο επιδραστικός ποιητής για τη ροκ κουλτούρα αφού τον συναντάμε να έχει σχέση με τελείως αντιφατικά μουσικά δημιουργήματα, επηρεάζοντας από το Rock ‘n’ Roll High School ως τον Tom Verlaine, την Patti Smith και τον Van Morrison, ο οποίος το 1985 γράφει το «Tore down a la Rimbaud».


Οι λογοτέχνες μουσικοί

Το όνειρο του Wilko Johnson (Dr. Feelgood) ήταν να μελοποιήσει την «Ωδή στην αθανασία» του Wordsworth αλλά οι τραγουδιστές του συγκροτήματός του τον αποθάρρυναν γιατί δεν μπορούσαν να το πουν σωστά. Το 1959 στο ποίημά του «Σπουδές του Ναρκίσσου» ο Delmore Schwartz έγραφε: «Ο νους γνωρίζει αλλά και καταλαμβάνεται από όλα τα συντρίμμια κάθε στοιχειωμένης, κυνηγημένης τελετής των γενεών»…

Αν το σκεφθείτε, θα διαπιστώσετε ότι είναι μια άποψη που έχει επιδράσει στην ποίηση του Lou Reed που τον είχε καθηγητή στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών και ο οποίος του αφιερώνει τον δίσκο του «Blue Mask» και το τραγούδι «My House».

Ο ρομαντισμός του Blake είναι πανταχού παρών στα τραγούδια του Marc Bolan και των Τ-Rex και στο άλμπουμ του συγκροτήματος Unicorn (1969) ο Bolan εμφανίζεται στο οπισθόφυλλο κρατώντας ένα βιβλίο με ποιήματά του.

Ο Σέλεϊ είναι από τους αγαπημένους του Mick Jagger και πολλοί λένε ότι ο τίτλος του δίσκου «Let it bleed» (απάντηση στο «Let it be» των Beatles) προέρχεται από τον στίχο του Σέλεϊ: «Πέφτω πάνω στ’ αγκάθια της ζωής. Ματώνω!».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επιδράσεις είναι πολλές, κυρίως από τους ρομαντικούς και «καταραμένους» ποιητές του περασμένου αιώνα, που έδωσαν τη δυνατότητα στους «ποιητές του ροκ» να φτιάξουν ένα καινούργιο κράμα λόγου όπου η καθημερινότητα, ο αισθησιασμός, η σκληρή πραγματικότητα του δρόμου, οι ονειροπολήσεις και οι εικόνες των παραισθησιογόνων συνθέτουν ένα καινούργιο, εκρηκτικό και εν πολλοίς επαναστατικό χαρμάνι. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο που υιοθετούνται από τους ρόκερ οι οργισμένοι ποιητές του περασμένου αιώνα αφού ενσαρκώνουν με την ποίησή τους αλλά και με τον τρόπο ζωής τους αισθητικά πρότυπα που το ροκ πρόβαλλε ως άποψη και στάση ζωής.

Φυσικά όλα αυτά καθόλου δεν σημαίνουν ότι το σύνολο του ροκ έχει μια ποιητική διάσταση. Κάθε άλλο μάλιστα… Οι περισσότεροι στίχοι των σύγχρονων τραγουδιών (όχι μόνο από το ροκ αλλά και από τα υπόλοιπα είδη αστικής μουσικής) είναι ευτελείς, γραμμένοι με τη λογική του σουξέ και την ευκολία στην απομνημόνευση, έτοιμοι να καταναλωθούν από αγοράκια και κοριτσάκια αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία με ανύπαρκτη παιδεία και αισθητική.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι καθόλου λίγες οι περιπτώσεις των δημιουργών των οποίων ο λόγος παίζει πρωταρχικό ρόλο στο έργο τους, που βασανίζονται με τις λέξεις συχνά περισσότερο από ό,τι με τις νότες, και δεν είναι τυχαίο που υπάρχουν τόσο πολλοί μουσικοί που κατά καιρούς έχουν εκδώσει ποιητικές συλλογές και αν σε αυτούς προσθέσουμε όσους έχουν εκδώσει πεζά (όχι αυτοβιογραφίες), τότε ο αριθμός των «λογοτεχνών» μουσικών δεν είναι καθόλου μικρός.

Πιο συγκεκριμένα, μουσικοί που κατά καιρούς έχουν εκδώσει βιβλία με ποίηση ή λογοτεχνία είναι: Jim Carroll, Patti Smith, Tom Verlaine, Bob Dylan, Ed Sanders, Ian Hunter, Mick Farren, Alan Hull, Peter Hammill, Woody Guthrie, Al Cooper, John Lennon, Jim Morrison, Marc Bolan, Phil Lynott, Robert Palmer, Debbie Harry, Graham Parker, Eric Burdon, Diamanda Galas, Nick Cave, Henry Rollins, Lydia Lunch και πολλοί άλλοι ακόμη.

Η καινούργια αστική ζωή

Το σίγουρο είναι ότι η ροκ ποίηση είναι πανταχού παρούσα πια, μέσα από τις επιδράσεις της, τις επιρροές της, τα βιβλία των μουσικών, τα τραγούδια που σημάδεψαν και σημαδεύουν τη ζωή μας, τους στίχους που σιγοψιθυρίσαμε. Και καθ’ όσον με αφορά προσωπικά (αλλά πιστεύω και πολλούς ακόμη), έμαθα από τη ροκ ποίηση όσα άλλοι μαθαίνουν διαβάζοντας «κανονική» ποίηση. Αισθάνομαι, σκέφτομαι, προβληματίζομαι και κατανοώ με όσα μου λένε τα τραγούδια, τα ποιήματα του Jim Morrison, της Patti Smith και του Peter Hammill και τα ταξίδια μου έχουν να κάνουν πάλι με «ταξιδιάρικα» τραγούδια του ροκ παρά με περιηγητικά βιβλία ή με το «On the road» του Τζακ Κέρουακ. Οσα πολύπλοκα και φευγάτα ειπώθηκαν στην ψυχεδέλεια, η άμεση ποίηση του πανκ, η σκληρή πραγματικότητα του ραπ, τα αισθητικά κομψοτεχνήματα των μουσικών – ποιητών που προαναφέρθηκαν αποτελούν ένα πεδίο μελέτης και γνώσης που καταγράφει με απλό, άμεσο, πυκνό και περιεκτικό τρόπο την καινούργια αστική ζωή, όπως τη βίωσαν και τη βιώνουν οι άνθρωποι που τη ζουν και δεν τη βλέπουν από το παράθυρο.

Δεν ξέρω αν η λογοτεχνία θα ήταν φτωχότερη χωρίς τους μουσικούς – ποιητές, σίγουρα όμως θα ήταν η ζωή και η σκέψη πολλών ανθρώπων τους οποίους αυτά τα τραγούδια τους βοήθησαν να μεταβούν σε ένα άλλο επίπεδο, να κοιτάξουν τη ζωή κατάματα, όπως οι «καταραμένοι» ήρωές τους, και να ξορκίσουν τα φαντάσματα με τον λυτρωτικό τρόπο των τραγουδιών…»




ΠΗΓΗ: http://www.lectores.gr/2011/09/%CE%B7-%C2%AB%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%C2%BB-%CF%81%CE%BF%CE%BA-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7/


Έχει επεξεργασθεί από τον/την KWSTAS MARLEY στις Κυρ 29 Σεπ 2013, 13:00, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
HelenK

avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 66
Ημερομηνία εγγραφής : 19/09/2013
Ηλικία : 47
Τόπος : Χολαργος

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η «καταραμένη» ροκ ποίηση…   Κυρ 29 Σεπ 2013, 12:56

GOOD  Ωραίο άρθρο!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
DJL
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1280
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η «καταραμένη» ροκ ποίηση…   Κυρ 29 Σεπ 2013, 14:36

Μπράβο Κώστα!!!! Έτσι ρε Φίλε!!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.rockradiodjl.com
an-gi
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 1099
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2013
Τόπος : Rockland

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η «καταραμένη» ροκ ποίηση…   Πεμ 03 Οκτ 2013, 08:11








Η αστική μουσική των τελευταίων δεκαετιών, τουλάχιστον στην «αντέργκραουντ» εκδοχή της, έδωσε μια ποιητική διάσταση στον λόγο της, ανατρέποντας μάλιστα κανόνες και δεδομένα του ποιητικού λόγου. Ο λόγος και η αισθητική του δρόμου, επεξεργασμένα από παιδιά μεσοαστικών συνήθως οικογενειών που πολλές φορές ζουν στο περιθώριο, κάνουν τη ροκ ποίηση να έχει «εξωκοινωνική» προέλευση, που συχνά τη μετατρέπει σε όχημα κοινωνικής κριτικής και αντίδρασης. Δεν είναι αναγκαίο να δεχθούμε ότι οι ροκ μουσικοί είναι επαναστάτες αλλά ότι βλέπουν και καταγράφουν από τη δική τους κοινωνική γωνία όσα συμβαίνουν γύρω τους και τους απασχολούν με έναν τρόπο άμεσο, δεικτικό, με λέξεις και εκφράσεις που η «κανονική» ποίηση αποφεύγει να χρησιμοποιεί. Ετσι δεν έχουμε μόνο τη μουσική της πόλης (από τη δεκαετία του '50 και μετά) αλλά και την αντίστοιχη ποίηση. Ο ποιητικός λόγος του ροκ βρήκε πολλούς επικριτές στη διαδρομή του, που τον κατηγόρησαν για χυδαιότητα, για φτωχά εκφραστικά μέσα, για άτεχνη δομή, χωρίς να κατανοήσουν ότι στην ουσία αυτά ήταν τα προτερήματά του. Για να φθάσουμε στις ημέρες μας που η αποδοχή αυτής της ποίησης δίνει το δικαίωμα σε πολλούς καθηγητές αμερικανικών πανεπιστημίων να διδάσκουν μαθήματα για την ποίηση του Bob Dylan ή του Tupac Shacur. Μπορεί ο λόγος της σύγχρονης αστικής μουσικής να έχει μια αυτονομία και να είναι προϊόν των αστικών συνθηκών, έχει όμως δεχθεί επιδράσεις από αρκετούς ποιητές, κυρίως του περασμένου αιώνα, που λειτουργούσαν σαν φετίχ για τη ροκ κοινότητα.
Το 1965 οι Fugs (από τα πρωτοπάνκ γκρουπ της Νέας Υόρκης) χρησιμοποιούν στίχους του Blake και του Swinburne στον πρώτο τους δίσκο και ο Dylan διάβαζε Ρεμπό όταν δημιουργούσε τον παράνομο ήρωα John Wesley Harding. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Ρεμπό είναι ο πιο επιδραστικός ποιητής για τη ροκ κουλτούρα αφού τον συναντάμε να έχει σχέση με τελείως αντιφατικά μουσικά δημιουργήματα, επηρεάζοντας από το Rock 'n' Roll High School ως τονTom Verlaine, την Patti Smith και τον Van Morrison, ο οποίος το 1985 γράφει το «Tore down a la Rimbaud».
 Οι λογοτέχνες μουσικοί Το όνειρο του Wilko Johnson (Dr. Feelgood) ήταν να μελοποιήσει την «Ωδήστην αθανασία» του Wordsworth αλλά οι τραγουδιστές του συγκροτήματός του τον αποθάρρυναν γιατί δεν μπορούσαν να το πουν σωστά. Το 1959 στο ποίημά του «Σπουδές του Ναρκίσσου» ο Delmore Schwartz έγραφε: «Ο νουςγνωρίζει αλλά και καταλαμβάνεται από όλα τα συντρίμμια κάθε στοιχειωμένης,κυνηγημένης τελετής των γενεών»... Αν το σκεφθείτε, θα διαπιστώσετε ότι είναι μια άποψη που έχει επιδράσει στην ποίηση του Lou Reed που τον είχε καθηγητή στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών και ο οποίος του αφιερώνει τον δίσκο του «Blue Mask» και το τραγούδι «My House».
Ο ρομαντισμός του Blake είναι πανταχού παρών στα τραγούδια του Marc Bolanκαι των Τ-Rex και στο άλμπουμ του συγκροτήματος Unicorn (1969) ο Bolan εμφανίζεται στο οπισθόφυλλο κρατώντας ένα βιβλίο με ποιήματά του. Ο Σέλεϊ είναι από τους αγαπημένους του Mick Jagger και πολλοί λένε ότι ο τίτλος του δίσκου «Let it bleed» (απάντηση στο «Let it be» των Beatles) προέρχεται από τον στίχο του Σέλεϊ: «Πέφτω πάνω στ' αγκάθια της ζωής.Ματώνω!». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι επιδράσεις είναι πολλές, κυρίως από τους ρομαντικούς και «καταραμένους» ποιητές του περασμένου αιώνα, που έδωσαν τη δυνατότητα στους «ποιητές του ροκ» να φτιάξουν ένα καινούργιο κράμα λόγου όπου η καθημερινότητα, ο αισθησιασμός, η σκληρή πραγματικότητα του δρόμου, οι ονειροπολήσεις και οι εικόνες των παραισθησιογόνων συνθέτουν ένα καινούργιο, εκρηκτικό και εν πολλοίς επαναστατικό χαρμάνι. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο που υιοθετούνται από τους ρόκερ οι οργισμένοι ποιητές του περασμένου αιώνα αφού ενσαρκώνουν με την ποίησή τους αλλά και με τον τρόπο ζωής τους αισθητικά πρότυπα που το ροκ πρόβαλλε ως άποψη και στάση ζωής. Φυσικά όλα αυτά καθόλου δεν σημαίνουν ότι το σύνολο του ροκ έχει μια ποιητική διάσταση. Κάθε άλλο μάλιστα... Οι περισσότεροι στίχοι των σύγχρονων τραγουδιών (όχι μόνο από το ροκ αλλά και από τα υπόλοιπα είδη αστικής μουσικής) είναι ευτελείς, γραμμένοι με τη λογική του σουξέ και την ευκολία στην απομνημόνευση, έτοιμοι να καταναλωθούν από αγοράκια και κοριτσάκια αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία με ανύπαρκτη παιδεία και αισθητική. Από την άλλη, όμως, δεν είναι καθόλου λίγες οι περιπτώσεις των δημιουργών των οποίων ο λόγος παίζει πρωταρχικό ρόλο στο έργο τους, που βασανίζονται με τις λέξεις συχνά περισσότερο από ό,τι με τις νότες, και δεν είναι τυχαίο που υπάρχουν τόσο πολλοί μουσικοί που κατά καιρούς έχουν εκδώσει ποιητικές συλλογές και αν σε αυτούς προσθέσουμε όσους έχουν εκδώσει πεζά (όχι αυτοβιογραφίες), τότε ο αριθμός των «λογοτεχνών» μουσικών δεν είναι καθόλου μικρός.
 Πιο συγκεκριμένα, μουσικοί που κατά καιρούς έχουν εκδώσει βιβλία με ποίηση ή λογοτεχνία είναι: Jim Carroll, Patti Smith, Tom Verlaine, Bob Dylan, EdSanders, Ian Hunter, Mick Farren, Alan Hull, Peter Hammill, WoodyGuthrie, Al Cooper, John Lennon, Jim Morrison, Marc Bolan, PhilLynott, Robert Palmer, Debbie Harry, Graham Parker, Eric Burdon,Diamanda Galas, Nick Cave, Henry Rollins, Lydia Lunch και πολλοί άλλοι ακόμη. Η καινούργια αστική ζωή Το σίγουρο είναι ότι η ροκ ποίηση είναι πανταχού παρούσα πια, μέσα από τις επιδράσεις της, τις επιρροές της, τα βιβλία των μουσικών, τα τραγούδια που σημάδεψαν και σημαδεύουν τη ζωή μας, τους στίχους που σιγοψιθυρίσαμε. Και καθ' όσον με αφορά προσωπικά (αλλά πιστεύω και πολλούς ακόμη), έμαθα από τη ροκ ποίηση όσα άλλοι μαθαίνουν διαβάζοντας «κανονική» ποίηση. Αισθάνομαι, σκέφτομαι, προβληματίζομαι και κατανοώ με όσα μου λένε τα τραγούδια, τα ποιήματα του Jim Morrison, της Patti Smith και του Peter Hammill και τα ταξίδια μου έχουν να κάνουν πάλι με «ταξιδιάρικα» τραγούδια του ροκ παρά με περιηγητικά βιβλία ή με το «On the road» του Τζακ Κέρουακ. Οσα πολύπλοκα και φευγάτα ειπώθηκαν στην ψυχεδέλεια, η άμεση ποίηση του πανκ, η σκληρή πραγματικότητα του ραπ, τα αισθητικά κομψοτεχνήματα των μουσικών - ποιητών που προαναφέρθηκαν αποτελούν ένα πεδίο μελέτης και γνώσης που καταγράφει με απλό, άμεσο, πυκνό και περιεκτικό τρόπο την καινούργια αστική ζωή, όπως τη βίωσαν και τη βιώνουν οι άνθρωποι που τη ζουν και δεν τη βλέπουν από το παράθυρο. Δεν ξέρω αν η λογοτεχνία θα ήταν φτωχότερη χωρίς τους μουσικούς - ποιητές, σίγουρα όμως θα ήταν η ζωή και η σκέψη πολλών ανθρώπων τους οποίους αυτά τα τραγούδια τους βοήθησαν να μεταβούν σε ένα άλλο επίπεδο, να κοιτάξουν τη ζωή κατάματα, όπως οι «καταραμένοι» ήρωές τους, και να ξορκίσουν τα φαντάσματα με τον λυτρωτικό τρόπο των τραγουδιών. Θα τελειώσω αυτό το σημείωμα (που δεν είναι παρά απλώς μια αφορμή για μια προσεκτική ματιά στα λόγια τραγουδιών που μπορεί να μην προσέχθηκαν) με την αντίληψη του Ray Davis των Kinks για το ροκ και την ποίηση, την οποία αντιλαμβάνεται φυσικά μέσα από τη ροκ αισθητική: «Ενα βράδυ καθόμουν σε έναμπαρ πίνοντας, οπότε με πλησιάζει ένας τύπος και μου λέει: "Ρέι, σε γουστάρωπάρα πολύ και τη μουσική που κάνεις αλλά και τους στίχους σου. Είσαι έναςποιητής". Πήρα ένα μπουκάλι και του έσπασα το κεφάλι. Ακου εκεί ποιητής...».





Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://bucovo.blogspot.com/
 
Η «καταραμένη» ροκ ποίηση…
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
UP THE IRONS :: ROCK HISTORY-
Μετάβαση σε: